شورای همکاری خلیج فارس:

آماده همکاری در زمینه پرونده هسته‌ای ایران هستیم

کشورهای عضو شورای همکاری خلیج‌فارس با انتشار بیانیه‌ای گفتند که آماده همکاری و تعامل فعال با پرونده هسته‌ای ایران هستند، ولی در عین حال می‌خواهند که در همه مذاکرات منطقه‌ای و بین‌المللی در این زمینه حضور داشته باشند.

کد خبر: ۲۶۶۷۶۲

تاریخ: ۲۱ خرداد ۱۴۰۲ - ۲۱:۵۳

شورای همکاری خلیج‌فارس بعدازظهر یکشنبه درباره جمهوری اسلامی ایران و مذاکرات لغو تحریم‌ها بیانیه منتشر کردند و بر همکاری در این زمینه تأکید کردند.

به گزارش فارس، خبرگزاری اسپوتنیک به نقل از این شورا گزارش داد، کشورهای عضو شورا، آماده همکاری و تعامل فعال با پرونده هسته‌ای ایران هستند، ولی در عین حال می‌خواهند که «در همه مذاکرات، رایزنی‌ها و نشست منطقه‌ای و بین‌المللی در این زمینه مشارکت داشته باشند.»

این شورا در عین حال مدعی شد که ایران باید با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی همکاری کامل داشته باشد و از میزان غنی‌‌سازی اورانیوم که برای اهداف مسالمت‌آمیز است، فراتر نرود. برخلاف این ادعا، تهران بارها تأکید کرده است که از انرژی هسته‌ای برای مقاصد صلح‌آمیز استفاده می‌کند و قصد ندارد بمب اتمی بسازد.

در ادامه این بیانیه آمده است، باید مذاکرات هسته‌ای، شامل همه مسائل و دغدغه‌های امنیتی کشورهای حاشیه خلیج‌فارس باشد؛ به نحوی که این مذاکرات در تحقق اهداف و منافع مشترک در راستای احترام به حاکمیت، سیاست‌های حسن همجواری و پایبندی به قطعنامه‌های بین‌المللی باشد.

این نهاد عربی، مطابق معمول، ادعاهای همیشگی درباره جزایر سه‌گانه را مطرح و ادعا کرد: مواضع و تصمیمات شورای همکاری ثابت و در رد ‌اشغال جزایر سه‌گانه تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی است.

وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران بارها در واکنش به بیانیه شورای همکاری خلیج‌فارس، تأکید کرده است که جزایر سه گانه ابوموسی، تنب کوچک‌ و تنب بزرگ تعلق قطعی به ایران دارد و هرگونه مداخله در برنامه هسته‌ای و موشکی ایران مردود است.

پیش از این، سعید خطیب‌زاده، سخنگوی پیشین وزارت امور خارجه ایران در واکنش به بیانیه مشابه شورای همکاری خلیج‌فارس علیه ایران تأکید کرده بود که شورای همکاری باید بداند که درخواست‌های غیرقابل قبول، ایراد اتهامات واهی علیه جمهوری اسلامی ایران و تکرار مکررات نخ‌نماشده، راه‌حل مشکلات منطقه و این کشورها نبوده و منطقه نیازمند تغییر پارادایم از وابستگی بیرونی به تعامل سازنده درون‌منطقه‌ای و شمول‌گرایی به جای رویکرد حذفی است.