می‌خواهم دستم پيش امثال تو دراز نباشد!

کد خبر: ۲۶۶۶۱۹

تاریخ: ۲۰ خرداد ۱۴۰۲ - ۲۰:۰۶

خاطره‌ای از عزت نفس

یکی از علمای بزرگ اصفهان

يكى از علماى بزرگ اصفهان بود كه ما خيلى به اين مرد ارادت داشتيم.

شخصى نقل مى‏كرد كه يكى از تجار بزرگ اصفهان در كربلا با او مواجه شده بود. با هم آشنا بودند. آن عالم خيلى آدم ساده زيست و بى‌‏تكلّفى بود، مثلا اگر گرسنه‌‏اش مى‌‏شد چنين نبود كه به منزل برود و چون طبيب بود حال خودش را مى ‏فهميد و اغلب غذاى ساده مى ‏خورد.

آن تاجر خيلى به اين مرد ارادت مىورزيد. پول زيادى هم آورده بود نجف و كربلا كه به مراجع بدهد.

آمد آن‌جا و از ايشان خواهش كرد كه من فلان مبلغ پول آورده‌ام، دلم مىخواهد كه اين پول را بدهم شما تقسيم كنيد.

گفت: من نمی‏گيرم، به هر كس دلت مىخواهد بده. گفت: پس من به شما مى ‏دهم، شما به آقا بدهيد. (زمان مرحوم آيت‌الله سيدابوالحسن اصفهانى بود) مى‌خواست احترام عالم محل را حفظ كرده باشد. گفت: خودت برو بده.

گفت: پس من فلان مبلغش را به ايشان مى ‏دهم، يك مقدار كم هم دلم می‌خواهد به شما بدهم، شما به هر كس مى‏خواهيد بدهيد.

گفت: من نمی‌خواهم، به هر كه مى‏خواهى بده.

آخرش با اينكه مريدش بود عصبانى شد و به او گفت اگر احتياج ندارى پس چرا این‌جا نشسته‏اى نان و لبو مىخورى؟

گفت: براى اينكه به تو محتاج نباشم و دستم پيش تو دراز نباشد.

اين براى انسان ارزش دارد. براى انسان ارزش دارد دستش پيش ديگرى دراز نباشد نان و لبو بخورد، ولى ارزش ندارد چلو مرغ بخورد دستش پيش ديگران دراز باشد.

* مجموعه آثار استاد شهيد مطهرى

(آينده انقلاب اسلامى ايران)، ج‏24، صص: 202-201