روایت صدثانیه‌ای

داشت می‌خندید

کد خبر: ۲۶۴۱۴۰

تاریخ: ۱۲ ارديبهشت ۱۴۰۲ - ۲۰:۵۶

ابوالقاسم محمدزاده

حال خوشی داشت و خلوتی. عملیات که می‌شد سر از پا نمی‌شناخت و کس دیگه‌ای می‌شد. انگار دعوت شده بود. برق نگاهش توی چشم‌ها نفوذ می‌کرد. به تک تک اعضاء گردان عرض حال می‌کرد و می‌گفت:

- فلانی تو سرنوشتت اینه ...

- یعنی چی؟

- یعنی... یعنی تو شهید می‌شی!

- حاجی پس من چی؟

- تو اسیر می‌شی!

- منو چی می‌بینی برادر...جان؟

- تو... تو هم زنده می‌مونی که به مردم بگی آهای دلاورا ... آهای مردم خوب! آهای اونایی که بچه‌ها تونو فرستادین جنگ! افتخار کنین. بچه‌های شما ندیده عاشقش شدن و مطیع ولی امر. مردانه پای عشق شون وایستادن.

- ا... فرمانده. یعنی من از قلم افتادم. تو لیست شما نیستم؟

- چرا اخوی... تو هم هستی.. تو هم شهید می‌شی. تو با بقیه فرق می‌کنی. همین‌طور که دعاهات فرق داره... بعد هم یواشکی تو گوشش یه چیزی گفت که خندید؟

. تو عملیات شهید شد.

وقتی علی محمدی‌پور رو دفنش می‌کردیم مادرش گفت:

- بزارین یه بار دیگه صورتشو ببینم .

کفن رو که دادیم کنار. زدم زیر‌گریه... داشت می‌خندید. داد زدم:

- به‌خدا شب عملیات تو گوشم گفت:

- تو با بقیه فرق داری... تو خنده منو توی قبر می‌بینی. تو می‌بینی که از آمدن مادرم چقدر خوشحالم...

موضوع؛ شهید علی محمدپور