روایت صدثانیه ای

شهادت مثل صاحب روضه

کد خبر: ۲۵۹۵۱۱

تاریخ: ۱۶ بهمن ۱۴۰۱ - ۱۹:۵۵

ابوالقاسم محمدزاده

مادر شهید محمدرضا تورجی زاده می‌گفت:

- خبر شهادتش را که آوردند روضه داشتیم. روضه که تمام شد‌، بچه‌های سپاه نشستند و آرام آرام ماجرای شهادتش را می‌گفتند که یاد روز رفتنش افتادم.

تک پسرم بود و دلم رضا نمی‌داد که به جبهه بفرستمش. به او گفتم؛

- مادر! نرو. چند وقت دیگه روضه داریم. گفت:

- نگران نباش. تا روز روضه‌ها برمی گردم.

پوتینش را برداشتم که نرود. دستم را بوسید و گوشه پرچم سیاهی که همیشه در خانه آویزان بود را توی دستش گرفت. آن را بویید و گفت:

- اگر دوست داری این پرچم و این علم همیشه بالا بماند بگذار بروم. این علمی که تا حالا بالا مانده روی خون علم شده. اجازه بده نگذاریم روی زمین بماند.

دلم لرزید. پوتین‌هایش را دادم و بدرقه اش کردم. نمی‌دانستم مجلس روضه ام با مجلس عزای پسرم محمدرضا یکی می‌شود.محمدرضایم در ارتفاعات بانه در حالی‌که تیر به پهلویش خورده به شهادت رسیده بود.

موضوع: شهید محمدرضا تورجی زاده