درس‌هایی که باید از جام جهانی فوتبال آموخت(نکته  ورزشی)

کد خبر: ۲۵۶۴۰۳

تاریخ: ۰۲ دی ۱۴۰۱ - ۱۹:۲۷

سرویس ورزشی-

با بسته شدن پرونده بیست و دومین دوره جام جهانی‌، حالا وقت آن است که ریز و درشت این مسابقات مورد بررسی دقیق و تحلیل کارشناسانه قرار گیرد و برای آینده بهتر فوتبال- و بلکه ورزش کشور- برنامه‌ریزی کرد. این مسابقات باید از دو جنبه مورد توجه اهل فن و تحلیل واقع شود. یکی‌، نتایج و کارنامه تیم ملی فوتبال ایران در این آوردگاه مهم و مقایسه کم وکیف آن نسبت به دوره‌های دیگری که تیم کشورمان حضور داشته و دیگری‌، بررسی کلی این مسابقات‌، هم از حیث فنی و هم از حیث تشکیلاتی و نحوه برگزاری.

مسلما جام جهانی این دوره که به خوبی و آبرومندانه در قطر برگزار شد، مثل هر میدان و صحنه دیگری درس‌های زیادی برای آموختن و یاد گرفتن دارد که باید آنها را فهمید و برای بهبود اوضاع به کار بست. متاسفانه این راست است که براساس واقعیات و سابقه‌، ورزش ما و خاصه آنها که نقش اداره‌کننده و مدیر و برنامه‌ریز را بازی می‌کنند، زیاد اهل درس گرفتن و عبرت آموختن نبوده‌اند و لذا حضور در این میادین‌، کمتر آورده ای- به ویژه از حیث مدیریت و اجرا- برای ورزش ما داشته است.

فوتبال ایران در شش دوره در بزرگ‌ترین میدان فوتبال جهان حضور یافته‌، اما مسئولان در ادوار مختلف از برگزاری منظم و محترمانه مراسم اهدای جوایز‌، عاجز و ناتوان نشان داده‌اند. هرگز نمی‌توانیم فراموش کنیم که در فینال جام حذفی چند سال پیش در خرمشهر‌، چه بلبشویی بر ورزشگاه و ورود و خروج تماشاگران حاکم بود، چگونه چشم یک هموطن مشتاق حاضر در ورزشگاه در حد نابینایی آسیب دید و بعد از آن‌، موقع اهدای کاپ قهرمانی‌، بی‌نظمی و «هرکی به هرکی» اتفاق افتاد تا آنجا که ‌شنیده شد در آن شلوغ‌بازار‌، کاپ برای دقایقی (یا ساعتی) گم شده است! و... این داستان تاسف بار همواره و در هر دوره برای ورزش و فوتبال ما اتفاق می‌افتد که آخرین نمونه آن‌، موقع اهدای جام قهرمانی لیگ گذشته بود که آن همه افراد غیر مسئول و شهرت طلب از سروکول سکو بالا می‌رفتند تا آنجا که بازیکنان و مربیانی که یک فصل دویده و جنگیده و قهرمان شده بودند، در تصاویر منتشر شده در رسانه‌ها به زحمت دیده می‌شدند و...!

غرض و منظور ما از این نوشته و ذکر این نمونه‌های به ظاهر ساده و دم دستی‌، مثل همیشه این است که تا اراده مدیریتی و همتی مسئولانه میداندار نشود و این بساط شبیه به مسخره بازی را در گوشه وکنار این ورزش جمع نکند، توقع بهتر شدن و قوی شدن ورزش کاملا بیجا و غیرمنطقی است و همان‌طور که بارها هم تاکید کرده‌ایم با این اوضاع و نحوه مدیریت، همین که مثلا تیم ملی فوتبال ایران به جام جهانی صعود می‌کند و جزو برترین‌های فوتبال دنیا قرار می‌گیرد، باید کلاهمان را بالا بیندازیم و به آن افتخار کنیم، دیگر صعود و شگفتی‌سازی و... پیشکش! این همت و ارده شجاعانه و مسئولانه هم بیش ازهر کسی باید از طرف مدیریت ورزش سر بزند و البته تا زمانی که بخش‌هایی از ورزش ما- حتی بخش‌های حساس و حساس‌ترین بخش‌ها- در تسخیر غاصبانه مدیران تحمیلی و سفارشی باشد‌، انتظار جمع شدن این بساط مسخره بازی و آسیب زننده به ورزش‌، بی‌معنی و غیرمنطقی است.

آخر‌، از کسانی که با حضور تحمیلی و سفارشی در پست‌های مهم مدیریتی، خود بزرگ‌ترین معضل ورزش و ریشه بسیاری از کجروی‌ها و انحرافات و آفت‌ها- که همگان از آن اطلاع داریم- هستند، توقع دست زدن به عمل شجاعانه و انقلابی برای اصلاح ورزش داشتن، چگونه می‌تواند منطقی باشد‌، کسانی که با فشار و تحمیل‌، پست‌های مهم را اشغال کرده و با حربه فشار و زور و ارعاب و شکایت و دادگاه و... (و نه لیاقت و کارآمدی ) می‌خواهند دهان‌ها را ببندند و قلم‌ها را بشکنند تا به خرابکاری و اشتباهات خود در مناصب مدیریتی ورزش ادامه دهند؟! بزرگ‌ترین خدمتی که این جماعت می‌توانند در حق ورزش و اهالی آن انجام دهند‌، این است که اعلام کناره‌گیری کرده و بیش از این آسیب و ضربه وارد نکنند.

سخن ما درباره آفت مدیران تحمیلی در ورزش که شنبه هفته گذشته در همین ستون به آن پرداخته ایم، اصلا شوخی و اغراق نیست و بار دیگر با صدای بلند تاکید می‌کنیم‌، ریشه و علت‌العلل بسیاری از معضلات و گرفتاری‌های فنی و خاصه اخلاقی و فرهنگی ورزش مثل نتیجه‌گرایی افراطی، قراردادهای نجومی، دلالیسم افسارگسیخته، بازیکن‌سالاری، قلم و میکروفون فروشی‌، ترویج فرهنگ چاپلوسی و مجیزگویی و نقد‌گریزی و راستی‌ستیزی، ترویج ارعاب و خشونت و تهدید و شکایت و بازار گرم تبلیغات کذب و شهرت طلبی، باندبازی و همشهری و قومیت‌گرایی و میدان دادن به عناصر بی‌شخصیت و رجاله و کنار زدن افراد محترم و با شخصیت و کاربلد و ده‌ها مشکل دیگر- که همه می‌دانیم و ما نیز مثل گذشته به آن خواهیم پرداخت- زیر سر این قماش از به اصطلاح مدیران تحمیل شده به ورزش است و تا چاره‌ای اساسی برای دفع شر و ضررهای این مثلا مدیران نیندیشیم‌، نباید هم از میادین و عرصه‌های مختلفی مانند جام جهانی درس‌های لازم را بگیریم و آنها را برای بهتر و قوی‌تر شدن ورزش مستعد کشور عزیز ایران به کار ‌بندیم...