امیدبخشی به سالکان راه خدا

کد خبر: ۲۵۲۸۵۲

تاریخ: ۱۴ آبان ۱۴۰۱ - ۱۸:۵۱

خدا در آیات بسیاری به سالکان الی الله امیدواری می دهد تا در مسیر کمالی خویش استقامت ورزند و به مقصد و مقصود برسند. از جمله این آیات امیدبخش می توان به این آیه اشاره کرد: وَالَّذینَ جاهَدوا فینا لَنَهدِیَنَّهُم سُبُلَنا وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ المُحسِنینَ؛ و آنها که در راه ما (با خلوص نیّت) جهاد کنند، قطعاً به راه‌های خود، هدایتشان خواهیم کرد؛ و خداوند با نیکوکاران است.(عنکبوت، آیه 69)

شکی نیست که انسان در راه رسیدن به مقصودی در مقصد نیازمند شناخت راه از سویی و یاری و همراهی در مسیر از سوی دیگر است؛ زیرا ممکن است که انسان مسیر دستیابی به مقصود را نشناسد و بیراهه رود؛ یا آنکه در مسیر باشد ولی به سبب علل درونی و بیرونی از ادامه حرکت باز بماند و به مقصد نرسد.

خدا در این آیه می فرماید که اولا خدا نه تنها راه رسیدن به هدف و مقصود در مقصد را نشان می دهد و راهنمایی می کند؛ بلکه راه های متعدد برای وی باز می کند تا در مرتبه ای راه مناسبی را در پیش گیرد که آسان‌ترین و سالم‌ترین راه رسیدن است؛ ثانیا خدا با همراهی با این بنده او را یاری می رساند و به عنوان معیت قیومیت، او را استوار و سرپا نگه می دارد و استقامت می‌بخشد تا به هدف و مقصود برسد. بنابراین، خدا به هر سالک الی الله این امیدواری را می‌بخشد که راهنما و همراه اوست و این همراهی به گونه‌ای است که سالک خسته نشود و نترسد و هرگاه لازم بود نیرو و توانی به حکم معیت قیومی می بخشد تا استوار تا مقصود برود و همه کمالات را آشکار کند و مظهر اسم اعظم الهی شود.