روایت صدثانیه‌ای

صمد

کد خبر: ۲۵۲۰۸۲

تاریخ: ۰۳ آبان ۱۴۰۱ - ۱۹:۱۹

ابوالقاسم محمدزاده

صمد لهجه داشت. پشت بیسیم خوب نمی‌تونست بگه کاوه... کاوه... بیلرام!

وقتی با فرمانده‌مان محمود کاوه کار داشت می‌گفت:

- چاوه.. چاوه... بیلرام

محمود هم وقتی می‌خواست آقا صمد رو صدا بزنه یا وقتی که جواب می‌داد می‌گفت:

- بیلام... بیلام... کاوه

همه می‌خندیدیم. کسی جرات نمی‌کرد به فرمانده بگه اسمش بیلام نیست. اسمش بیلرامه.

فرمانده و نیرو عاشق هم بودن. ماهم عاشق هردوتا شون. صمد هم عاشق محمود بود.

صمد ورزیده و شجاع بود. سر نترس داشت. دو تا تیر به پهلوش خورده بود اما هنوز می‌جنگید. با چفیه زخمش رو بسته بود و به سمت کومله‌ها تیراندازی می‌کرد تا از ارتفاع نیان بالا!

احمدزندی می‌گفت؛ تو بیمارستان گفته بود:

- بدون بیهوشی عملش کنن.

گردان ویژه شهادت و کردستان شده بود سکوی پروازش. صمدبیلرام رفت‌، با خاطراتش رفت. با شجاعتش رفت و ما رو تنها گذاشت.

موضوع: شهید صمد بیلرام