فاجعه کربلا‌، مظهر انحطاط جامعه اسلامی و لزوم عبرت گرفتن از آن

کد خبر: ۲۴۸۴۵۰

تاریخ: ۰۷ شهريور ۱۴۰۱ - ۱۹:۵۷

گاه به يك حادثه از نظر فردى نگاه مى‏كنيم و گاه از نظر اجتماعى. از نظر اسلام، شهادت حسين بن على(ع) از ديدگاه فردى يك موفقيت بود. براى شخص حسين بن على

اين شهادت شكست بود يا موفقيت؟

هر مسلمانى مى‏گويد موفقيت و خود حضرت هم روز اول فرمود:

«مرگ براى فرزند آدم زينت قرار داده شده است، آنچنان‏كه يك گردن‏بند براى يك زن جوان زينت است‏‌، چقدر اشتیاق دارم كشته شوم تا به پدرم، به جدم و به مادرم ملحق مى‏شوم

همانند اشتیاق یعقوب به دیدن یوسف.»

از نظر يك انسان و از نظر خود شهيد، شهادت موفقيت است.

على بن ابي‌طالب(ع) نیز آنگاه كه تيغ بر فرقش فرود آمده و تا نزديك ابرويش شكافته است، اين‌گونه سخن می‌گوید: به خدا قسم، مرگ ناگهانى و ضربت ناگهانى كه بر من خورد، يك ذره مورد كراهت من نيست. من افتخار مى‏كنم و آرزوى چنين روزى را داشتم.به خدا قسم، مثَل من مثَل آن عاشقى است كه به معشوق خود رسيده باشد.

اين از نظر شخصى و فردى.

اما اسلام قضايا را هميشه از جنبه شخصى مطالعه نمى‏كند، از جنبه اجتماعى هم مطالعه مى‏كند.

حادثه عاشورا از جنبه اجتماعى و نسبت به كسانى كه مرتكب آن شدند، مظهر يك انحطاط در جامعه اسلامى بود‌، لذا دائماً بايد يادآورى بشود كه ديگر چنين كارى را مرتكب نشوند.

اين همان «آخى» است كه يك ملت مى‏گويد: ما مسلمان‌ها چنين كارى كرديم؟!

لعنت به كسانى كه چنين كارى كردند، پس ديگر چنين كارى نكنيم.

یادآوری اين موضوع‌، براى صيقل دادن احساسات اسلامى و انسانى نیز است، اما به شرط اينكه ما اين را درست درك بكنيم. امروز روزى نيست كه آدم سرش را زير آب بكند.

ما بايد در اوضاع مذهبى خودمان رفرم ايجاد كنيم؛ البته نه در مذهب بلكه در كار خودمان. اشتباهات ما كه به مذهب مربوط نيست.

* مجموعه آثار استاد شهيد مطهرى (حماسه حسينى(1 و 2))، ج‏17، ص34- با تلخیص و ویرایش جزئی