روایت صدثانیه‌ای

یکی شبیه همت

کد خبر: ۲۴۴۳۷۲

تاریخ: ۰۵ تير ۱۴۰۱ - ۱۹:۴۷

ابوالقاسم محمدزاده

ابوالفضل از شدت درد بخودش می‌پیچید‌، گفتم:

-چیه راه‌چمنی؟ چی شده؟

گفت:

- هیچی..! خوبم... خوب می‌شم.

ولی معلوم بود کمردرد بی‌تابش کرده که آروم و قرار نداره. گفتم:

- رنگ و روت پریده. بی‌تابی‌، می‌گی چیزی نشده؟

گفت:

- چیزیم نیست. می‌ترسم از رسیدگی به بچه‌ها و عملیات جا بمونم. دعا کن زودتر خوب بشم.

دست به کمر بود و طاقت نیاوردم که درد کشیدنش رو ببینم. گفتم؛ بخواب کمی ماساژت بدم. این کمردرد بی‌خودی پیش نیومده. تو که خوب بودی!

ابوالفضل دراز کشیده بود و من آروم‌آروم ماساژش می‌دادم که قفل زبانش وا شد و گفت:

- جلو احتیاج مبرمی به مهمات داشت. بچه‌ها همه درگیر بودند. از صبح براشون مهمات بردم.

با خودم گفتم؛ هنوز حاج همت پیدا می‌شه که زیر تیر و ترکش‌، جعبه‌های مهمات سنگین رو تنهایی جلو ببره. مهمات برسونه که مبادا نیروهای درگیر با دشمن کم بیارن...

موضوع: شهید ابوالفضل راه‌چمنی