«جنایت در فلسطین» چرا متوقف نمی‌شود؟(نگاه)

کد خبر: ۲۴۰۲۲۰

تاریخ: ۳۱ فروردين ۱۴۰۱ - ۲۱:۱۱

اواخر بهار 2020 رسانه‌های بین‌المللی خبری را درباره تحریم سوریه منتشر کردند که نامش متفاوت از تحریم‌های پیشین بود. «تحریم قیصر» نام مجموعه سنگین از تحریم‌هایی بود که دولت وقت آمریکا علیه دولت مرکزی سوریه اعمال کرد تا به قول منابع غربی، دمشق به مذاکرات مورد نظر تن دهد. این تحریم‌ها به طور موثری مانع از همکاری و تجارت و سرمایه‌گذاری هر کشور، نهاد و فردی در سراسر جهان با دولت سوریه شد و همین تحریم‌ها حتی اجازه باز‌سازی کشور جنگ زده سوریه را نیز نداد. «تحریم» کلید واژه غربی‌ها برای مقابله با هر کشوری است که تن به سیاست‌های مورد نظر آنها نمی‌دهد. غربی‌ها یک کلیدواژه دیگر هم برای مخالفانشان دارند و آن دیوان کیفری بین‌المللی است. کلید واژه « دیوان کیفری بین‌المللی» به تازگی در جریان تحولات اوکراین زیاد شنیده می‌شود و کشورهای غربی رهبران و مقامات روسی را به دادگاهی شدن تهدید می‌کنند. از جمله «دومینیک راب»، وزیر دادگستری و معاون نخست ‌وزیر انگلیس، در نیمه اسفندماه گذشته به رئیس‌جمهور روسیه هشدار داد که پوتین و همه فرماندهان ارتش روسیه به خاطر آنچه او «جنایات جنگی در اوکراین» خواند، زندانی خواهند شد. شاید در نگاه اول، تحلیل سیاست غرب در قبال تحولات بین‌المللی ناشی از اصول اخلاقی در سیاست خارجی این کشورها ارزیابی شود و برخی ادعا کنند که غرب براساس رسالت حقوق بشری خود از ابزار تحریم و دادگاه‌های بین‌المللی استفاده می‌کند، اما انگاره حقوق بشر در میدان واقعیت در اتاق تصمیم‌گیری سیاستمداران غربی و متحدان‌شان چندان محلی از اعراب ندارد.‌اندک نگاهی به تحولات امروز در فلسطین نشان می‌دهد که برخی رژیم‌ها می‌توانند افرادی را از مناسک فردی و شخصی عبادت در یک مکان مذهبی محروم کنند و حتی می‌توانند به بهانه ظنین شدن، صدها و صدها شهروند غیرنظامی را با گلوله جنگی از پای درآورند و هزاران نفر دیگر را بدون تفهیم اتهام و بدون اثبات جرم برای سال‌ها در زندان نگه دارند، بدون اینکه به کسی پاسخگو باشند. همه این شرایط طی چند دهه گذشته برای رژیم صهیونیستی در سرزمین‌های فلسطینی مهیا بوده است. در مناطق اشغالی فلسطین، اصطلاحی از سوی نظامیان این رژیم کاربرد دارد به نام «بازداشت اداری» و انجمن اسرای فلسطینی کمتر از دو ماه پیش با انتشار گزارشی اعلام کرد که تل‌آویو از سال ۲۰۱۵ حدود ۸۷۰۰ دستور بازداشت اداری را درمورد فلسطینی‌ها صادر کرده است. در بازداشت اداری، فرد بازداشت شده بدون تفهیم اتهام و محاکمه برای مدت نامعلومی، زندانی می‌شود و تل‌آویو از زمان اشغال کرانه باختری، نوار غزه و قدس شرقی در سال ۱۹۶۷، بازداشت اداری را که حتی در کنوانسیون ژنو هم ممنوع شده بارها علیه شهروندان فلسطینی به کار برده است. براساس آمار اعلام شده از سوی انجمن اسرای فلسطینی، شهروندان زندانی درگیر در بازداشت اداری از اواخر سال ۲۰۱۱و تا پایان سال ۲۰۲۱ علاوه‌بر اعتصاب دسته جمعی که ۶۲ روز ادامه یافت، بیش از ۴۰۰ اعتصاب فردی غذا داشته‌اند، اما حتی این اعتصاب‌های غذا هم نتوانسته واکنش موثر رهبران غربی را به همراه داشته باشد، گویی صدای زندانیان فلسطینی در غرب شنیده نمی‌شود. این روزها البته همزمان با تحولات بیت المقدس، موج محکومیت‌های لفظی و بیانیه‌های کاغذی علیه رژیم صهیونیستی کم نیست. در حالی که از آغاز ماه رمضان، نظامیان صهیونیست بارها و بارها به مسجدالاقصی یورش برده و مردمی را که تنها فعالیت‌شان اعمال عبادی و مذهبی در این مسجد بوده‌اند‌، دستگیر کرده و یا مورد ضرب و شتم قرار داده‌اند، حتی صدای کشورهای سازشگر منطقه مانند امارات و بحرین که از قضا اکنون رهبران‌شان روابط گرمی با تل‌آویو دارند، در آمده و خواستار توقف خشونت علیه فلسطینی‌ها شده‌اند. واکنش‌های مشابهی نیز از سوی کشورهای اروپایی علیه اقدامات صهیونیست‌ها دیده می‌شود و وزارت خارجه آمریکا در واکنش به یورش صهیونیست‌ها به مسجدالاقصی بدون محکوم کردن اقدامات این رژیم، مدعی نگرانی از درگیری‌ها و خواستار حفظ وضعیت تاریخی این مکان مقدس شده است. حقیقت آنکه این نوع واکنش‌ها اگرچه در بیانی دیپلماتیک و به ظاهر با نگرانی اعلام می‌شود، اما در عمل کمترین تاثیری بر وضعیت فلسطین ندارد. واکنش‌ها در غرب علیه اقدامات رژیم صهیونیستی که با ظاهری حقوق بشری عنوان می‌شود، تا آنجا بی‌تاثیر است که حتی به کاهش مقطعی خشونت‌ها نیز نمی‌انجامد و مشخص است که برای تل‌آویو راه ادامه سرکوب در فلسطین هموار است، چون مقامات تل‌آویو می‌دانند واکنش‌ها در غرب در حد همان بیانیه‌های کاغذی است نه چیزی بیشتر! در اینجاست که می‌توان به این پرسش پاسخ داد که چرا با وجود محکومیت‌های گسترده، اما اقدامات صهیونیست‌ها در مسجدالاقصی و فلسطین حتی با شدت عمل بیشتری ادامه می‌یابد؟ در واقع آمریکا و اروپا هیچ گاه نخواسته‌اند از ابزارهای خود از جمله تحریم و یا دادگاه‌های بین‌المللی علیه متحدشان، یعنی تل‌آویو استفاده کنند. به بیان دیگری می‌توان گفت که تحریم و محاکم بین‌المللی ابزاری در دست غرب برای مقابله با کشورهای مخالف است نه متحدان! همین عملکرد دوگانه نیز باعث شده تا بحران در فلسطین طی سال‌های گذشته ابعاد گسترده‌تر و بزرگ‌تری پیدا کند، چون یک طرف ماجرا، یعنی تل‌آویو پشت خود را نسبت به حمایت غرب گرم و مطمئن می‌داند و به طور کلی خود را فارغ از پاسخ بین‌المللی می‌داند! حتی به تازگی سازمان عفو بین‌الملل؛ رژیم صهیونیستی را با عنوان «آپارتاید» توصیف کرده و گفته است که کشتار و شکنجه علیه فلسطینی‌ها و سلب حقوق آنها «جنایت علیه بشریت» است. این سازمان در صفحه توئیتر خود نوشت: «رژیم آپارتاید تنها بخشی از گذشته نیست؛ این واقعیتی است که میلیون‌ها فلسطینی در اسرائیل و سرزمین‌های فلسطینی اشغالی آن را تجربه کرده‌اند و تا به امروز ادامه دارد.» همین عنوان «جنایت علیه بشریت» کافی است تا غرب با استناد به آن به اعمال تحریم علیه تل‌آویو بپردازد، اما غربی‌ها هیچ گاه گامی را برای تحریم رژیم صهیونیستی به دلیل اقداماتش در فلسطین برنداشته‌اند و امیدی هم نیست که هیچ گاه تل‌آویو به دلیل جنایت‌هایش در فلسطین از سوی دولت‌های غربی مورد تحریم واقع شود!

پیمان کازرونی