ادب عبودیــت

کد خبر: ۲۳۵۸۸۴

تاریخ: ۱۵ بهمن ۱۴۰۰ - ۲۰:۱۹

درسى كه اميرالمؤمنين على(ع)- در شیوه دعا کردن به ما- مى‏ ‌دهد اين است که: هيچ وقت چيزى را بر خدا حتم نكنيد، يعنى نگوييد خدايا فلان چيز را به هر حال من مى‌خواهم، من كار ندارم حكمت اقتضا مى‌كند يا نه، مصلحت است يا مصلحت نيست.
ادب عبوديت اقتضا مى‌كند كه انسان از خدا بخواهد.آن شخصی كه از خدا چيز نمى‌خواهد او در مقابل خدا انانيّت به خرج مى‌دهد.
عبوديت اقتضا مى‌كند كه انسان هميشه از خداوند چيز بخواهد و وقتى كه انسان از خدا چيز مى‌خواهد اول اين را بايد بخواهد:
خدايا اين قلب من را هدايت كن كه از تو آن چيزى را بخواهد كه حكمت و مصلحت است و الّا من خيلى اوقات گمراه مى‌شوم، چيزهايى براى خود مى‏‌خواهم كه نبايد بخواهم و چه دعاى بزرگى است!
در نهج‏‌البلاغه‏ امام(ع) مى‌فرمايد: اللَّهُمَّ... وَ خُذْ بِقَلْبى الى‏ مَراشِدى، فَلَيْسَ ذلِكَ بِنُكْرٍ مِنْ هِداياتِكَ، وَ لا بِبِدْعٍ مِنْ كِفاياتِكَ (نهج‌البلاغه، فیض‌الاسلام، خطبه 218‏) يعنى خدايا اين قلب من را بگير و به سوى رشدش و آنچه كه صلاح و هدايت و راهش است راهنمايى بفرما. از كرم تو و از لطف عميم تو اينها عجيب و چيز تازه‌اى نيست؛ يعنى تو چقدر لطف دارى كه بسيارى از اوقات اصلًا قلب من را خودت هدايت كرده‏‌اى كه من چه از تو بخواهم، اينها هم جزو لطف‌هاى توست.
* مجموعه آثار استاد شهيد مطهرى، ج‏27، ص: 683- با تلخیص و ویرایش جزئی