قرآن و باستان‌شناسی

کد خبر: ۲۳۵۳۸۶

تاریخ: ۰۸ بهمن ۱۴۰۰ - ۱۹:۰۱

خداوند در قرآن به باستان‌شناسان توجه می‌دهد و از آنان به عنوان کسانی که می‌توانند بخشی از حقایق قرآنی و آیات الهی را روشن کنند یاد می‌کند. در داستان قوم لوط به سرگذشت آن قوم بدطینت که لواط می‌کردند، اشاره کرده و می‌فرماید: و آن شهر را زیر و زبر کردیم؛ و بر آنان سنگهایى از «سنگ گل» باراندیم.(حجر، آیه 74)

سپس به باستان‌شناسان اشاره می‌کند و می‌فرماید: إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِلْمُتَوَسِّمِینَ؛ بیقین در این کیفر براى پژوهندگان (باستان‌شناسان هوشیار) عبرتهاست.(حجر، آیه 75)

واژه مُتوَسِّم از ریشه وسم و سمه، یعنی وَسمِه‌شناس، سیماشناس، موسوم‌شناس، علامت‌شناس و میراث باستانی‌شناس؛ یعنی کسانی که با علامت‌ها و شناخت آنها به حقیقت آثار پی می‌برند و نشان می‌دهند که در چه تاریخی و چگونه این شهر یا اثر ایجاد یا ویران شده و چه عللی موجب این ویرانی شده است. این گونه است که شما می‌توانید از تاریخ و سرگذشت مردمان پیشین عبرت بگیرید.

پس کاوش‌های باستان‌شناسی می‌تواند عبرت‌آموز باشد و نقش باستان‌شناسان در این حوزه نباید کم اهمیت جلوه داده شود.