یک شهید، یک خاطره

می‌خواهم صف اول باشم

کد خبر: ۲۳۳۹۲۸

تاریخ: ۱۸ دی ۱۴۰۰ - ۲۰:۰۷

مریم عرفانیان

صدای تلق تلق چرخ خیاطی سیاه در فضای اتاق پیچید. مشغول خیاطی بودم که رضا پارچه سفیدی را کنارم گذاشت. سر از روی چرخ سیاه برداشتم و پرسیدم: «این پارچه برای چیه؟»

جواب داد: «برای خودم.»

گفتم: «میخوای برات پیراهن بدوزم؟»

گفت: «قوارهش اون قدر نیست که بتونی پیراهن بدوزی، ولی از پیراهن راحتتره و زود دوخته میشه.»

پارچه را روبه‌رویم گرفتم و با کنجکاوی براندازش کردم، در فکر بودم چه می‌شود با آن دوخت که صدای رضا دلم را لرزاند.

- برام کفن درست کن.

با شنیدن این حرف بغض گلویم را فشرد، پرسیدم: «کفن! برای چه؟»

جواب داد: «ردیف اول صفهای راهپیمایی حتماً باید کفن بپوشن.»

آن وقت خندید.

- کفن رو زودتر بدوز، چند ساعت دیگه راهپیمایی شروع میشه. میخوام صف اول باشم.

پارچة سفید را زیر سوزن ‌انداختم، صدای تلق تلق چرخ سیاه در فضای اتاق پیچید و شروع به دوختن کردم.

خاطره‌ای از شهید رضا فراهانی

راوی: خواهر شهید