بانیان عزت امروز (به جای گفت و شنود)

کد خبر: ۲۲۷۶۸۳

تاریخ: ۲۱ مهر ۱۴۰۰ - ۲۱:۲۵

فردا که با سالروز شهادت مظلومانه امام حسن عسکری علیه‌السلام همزمان است این ستون را در سوگ حضرتش‌(ع) به بخشی از بیانات حکیمانه رهبر معظم انقلاب در وصف زندگی سراسر مبارزه آن امام بزرگوار با حکام جور اختصاص می‌دهیم.

« زمان حضرت رضا و حضرت جواد و حضرت ‌هادی
و حضرت عسکری، ارتباطات شیعه از همیشه گسترده‌تر بوده است. در هیچ زمانی ارتباط شیعه و گسترش تشکیلاتی شیعه در سرتاسر دنیای اسلام، مثل زمان حضرت جواد و حضرت ‌هادی و
حضرت عسکری نبوده است. وجود وکلا و نواب و همین داستان‌هایی که از حضرت ‌هادی و حضرت عسکری نقل می‌کنند -‌که مثلاً کسی پول آورد و امام معین کردند چه کاری صورت بگیرد- نشان‌دهنده‌ این معناست. یعنی علی‌رغم محکوم بودن این دو امام بزرگوار در سامرا، و قبل از آنها هم حضرت جواد به نحوی، و حضرت رضا (سلام‌الله‌علیه) به نحوی، ارتباطات با مردم همین‌طور گسترش پیدا کرد. این ارتباطات، قبل از زمان حضرت رضا هم بوده؛ منتها آمدنِ حضرت به خراسان، تأثیر خیلی زیادی در این امر داشته است....
این بزرگواران، دائم در حال مبارزه بودند؛ مبارزه‌اى که روحش سیاسى بود. زیرا کسى هم که در مسند حکومت نشسته بود، مدّعى دین بود. او هم ظواهر دین را ملاحظه مى‌کرد. حتّى، گاهى اوقات نظر دینى امام را هم مى‌پذیرفت. (مثل قضایایى که در مورد «مأمون» شنیده‌اید که صریحاً نظر امام را قبول کرد) یعنى ابایى نداشتند که گاهى نظر فقهى را هم قبول کنند. چیزى که موجب مى‌شد این مبارزه و معارضه با اهل بیت وجود داشته باشد، این بود که اهل بیت، خودشان را «امام» مى‌دانستند. مى‌گفتند: «ما امامیم». حضرت باقر(ع)، در منى که رفته بود، فرمود: «إِنَ‌ّ رَسُولَ اللهِ
کانَ الْاِمامُ» و همه را یک به یک برشمرد تا به خودش رسید و فرمود: «من امامم.» اصلاً بزرگترین مبارزه علیه حکّام همین بود. چون کسى که حاکم شده بود و خود را امام و پیشوا مى‌دانست، مى‌دید شواهد و قرائنى که در امام لازم است، در حضرت هست و در او نیست و این موجود را براى حکومت، خطرناک مى‌شمرد؛ چون مدّعى است. حکّام، با این روح مبارزه مى‌جنگیدند و ائمّه علیهم‌السّلام هم مثل کوه ایستاده بودند. بدیهى است که در این مبارزه، معارف، احکام فقهى و خُلقیّات و اخلاقیّاتى که ائمّه ترویج مى‌کردند، جاى خود را دارد. تربیت شاگردِ بیش‌تر و ارتباطات شیعى، روزبه‌روز گسترده‌تر شد. شیعه را اینها نگه‌داشت. شما مرامى را در نظر بگیرید که دویست و پنجاه سال علیه آن حکومت شده است! اصلاً باید هیچ چیزیش نماند؛ باید به‌کل از بین برود؛ ولى شما ببینید الان دنیا
چه خبر است و شیعه به کجا رسیده است» ....