چه کسانی مخالف گاندو هستند؟!

کد خبر: ۲۲۵۹۸۲

تاریخ: ۲۶ شهريور ۱۴۰۰ - ۱۸:۴۶

پژمان کریمی
«گاندو» روایتگر بخشی از رشادت‌ها و مجاهدت‌های پاسدارانی است که شبانه روز در راه پاسداری و صیانت از امنیت و استقلال و بقای نظام جمهوری اسلامی تلاش می‌کنند.
تماشاگر این مجموعه به خوبی درمی‌یابد که با وجود دشمنان فراوان و دشمنی‌ها و تهدیدها چگونه و به چه بهایی کشور و نظام سیاسی کشورمان با ثبات و مقتدر، می‌درخشد. درمی‌یابد که دشمنان داخلی و خارجی چه ماهیتی دارند و با چه ابزاری در پی تعقیب خواسته‌ها و مطامع نامشروع هستند و چه معضلات و رنج‌هایی را در همه سطوح به مردم ایران تحمیل می‌کنند!
داستان‌های این مجموعه، جملگی برگرفته از پرونده‌های امنیتی و قضایی است و اغلب شخصیت‌های آن دارای ما‌به‌ازای بیرونی‌اند که بنا بر مصالح و ملاحظاتی با نام و چهره‌ای دیگر به نمایش گذاشته شده‌اند. در این اثر تلویزیونی، تماشاگر – برعکس آثار هالیوودی- شاهد نظامیان و ماموران اطلاعاتی و امنیتی تنومند و افسانه‌ای نیست.
تماشگر با صحنه‌های رویایی و دور از واقعیت و محصول جلوه‌های ویژه روبرو نمی‌شود. قهرمانان از جنس مردم عادی اما مسلح به سلاح باور و مقید به تکلیف‌اند. برتری‌ها و موفقیت‌های نظامی و اطلاعاتی این ماموران نه مانند رمبو و مانند آن؛ که مبتنی بر خرد و دلاوری برآمده از ایمان و حس تکلیف، شکل می‌گیرند.
گاندو تا اندازه‌ای موفق است که دشمنان داخلی و خارجی را برافروخته می‌سازد هرچند که این بدخواهان، مانند سفیر انگلیس در تهران - سایمون شرکلیف - بکوشند خود را خونسرد جلوه دهند و برای القای دروغ بودن مجموعه؛ در فضای مجازی ادعا کنند:« از گاندو لذت می‌برم»!
با پخش گاندو، چنانکه پیش‌بینی می‌شد؛ پادوهای رسانه‌ای – در بستر مطبوعات و خبرگزاری‌ها و فضای عفن مجازی- شروع به هیاهو کردند و در پوشش حمایت از دولت دوازدهم، به مجموعه تاختند.
برخی مانند وزیر خارجه – محمد جواد ظریف – اثر یاد شده
را سراسر دروغ توصیف کرد و برخی هم به بهانه‌هایی چون «رویکرد ضد اصلاحات» تاختند و هتاکی نمودند. مهاجمان هتاک در واقع مستندات امنیتی و قضایی را به شکلی وقیحانه کتمان می‌کردند.
در حالی که بخشی از همین مستندات، پیشتر در سطح رسانه‌ها منتشر شده بود. مثل بازداشت برخی افراد منتسب به شخص رئیس‌جمهور دوازدهم ، معاون وی و برخی عناصر نفوذی در تیم هسته‌ای کشورمان! عناصری که اخبار و اطلاعات لازم درخصوص فعالیت و تصمیم‌های مهم هسته‌ای را بی‌شرمانه، در کف دست دشمن قرار می‌دادند.
حالا جای پرسش نیست که، آیا برخورد با مفسدین و جاسوسان و خیانتکاران را براحتی می‌توان در پوشش «رویکرد جناحی و گروهی» تحریف نمود و به تحمیق مخاطب دل سپرد؟ قطعا خیر...! به قطع و یقین؛ برخی رسانه‌های داخلی مهاجم و سیاسیون ایستاده در پشت سر آنان؛ به کل؛ رویکرد و دغدغه گروه و جناحی ندارند. اگر چه هم، ممکن است تابلوی یک حزب و جناح را هم بر سر دست گرفته‌اند. آن «برخی» بی‌تردید پیاده نظام و پادوهای دشمنان‌اند. اینان؛ برای تصحیح ذهن مردم نسبت به
ام آی سیکس و دولت فخیمه انگلیس(!)؛ مسئله و موضوع گاندو را به مسائل و آدم‌های داخلی و جناح‌های سیاسی درون مرزی تقلیل می‌دهند.
اینان بواقع؛ پادوهای دشمن‌اند که در گاه ضرورت، به میدان می‌آیند و در نقش وکیل مدافع پنهان دستگاه‌های اطلاعاتی و امنیتی اجنبی ظاهر می‌شوند.
این مدافعان اگر چه سزاوار برخورد امیتی و قضایی‌اند اما پاسخی بهتر و برخوردی کاری‌تر هم وجود داد: ادامه گاندو و ادامه رسوایی خائنان به دین و میهن!...شناخت مخالفان گاندو در واقع شناخت خائنان است!