نگاهی به دیروزنامه‌های زنجیره‌ای

نعل وارونه مدعیان اصلاحات درباره توجه به معیشت مردم

کد خبر: ۲۱۹۶۴۴

تاریخ: ۲۶ خرداد ۱۴۰۰ - ۲۲:۳۲

سرویس سیاسی-
روزنامه شرق در شماره روز گذشته خود در یادداشتی به غایت حیرت‌انگیز آورده است: «آنها [اصولگرایان] آرمان‌ها و اهداف دولت را بر حقوق فردی مرجح دانسته[!!] و نیازهای فردی را در فرع قرار می‌دهند.»
نویسنده که عضو هیئت علمی دانشگاه معرفی شده متاسفانه نمی‌داند که آرمان دولت سعادت جامعه است. اگر نوع تلاش دولت به گونه‌ای باشد که موجبات سعادت جامعه را فراهم آورد یعنی به تبع آن سعادت افراد جامعه را موجب شده است.
نویسنده سپس آورده: «از نگاه آنان در مقام حفظ آرمان‌های دولت اسلامی مطالبه از معیشت و رفاه انحرافی بزرگ است[!!]؛ مردم باید اشکنه بخورند یا از یمنی‌ها یاد بگیرند که چگونه در برابر تهدید و تحریم مقاومت کنند، به‌جای لباس لنگ ببندد و اسلحه به دست بگیرند و با چند تکه نان خشک در دست، به جنگ دشمن بروند. آنها اگرچه در موضع اپوزیسیون دولت مسلط یا در آستانه انتخابات از موضوع معیشت و رفاه صحبت می‌کنند اما هیچ‌گاه «مردم» در رویکردشان موقعیت سوژگی نمی‌یابند. «مردم» ابژه‌ای است که به منزلت تفوق آنان معنا می‌دهد و ازاین‌رو است که از واژه عام و بسیط مردم به‌جای جامعه استفاده می‌کنند.»
عقده عمله‌های استعمار از مقاومت
نویسنده شرق یا از مطالعه رسانه‌ها و تمایلات جریان‌های سیاسی کشور غافل بوده و یا به سبب آنکه وامدار دولت تدبیر و امید است به نوشتن این سطرها روی آورده است. برای اطلاع روزنامه شرق از عقبه تمایلات و شعارهای جریان سیاسی خودشان (یعنی طیف موسوم به اصلاح‌طلب) و به تبع آن پی بردن به گزاره‌های دروغی که در این نوشتار به منظور تخریب نامزدهای رقیب آمده به چند نکته اشاره می‌کنیم.
از دولت اصلاحات به بعد «توسعه سیاسی» یکی از پربسامدترین گزاره‌های به کار رفته توسط طیف موسوم به اصلاح‌طلب بوده است. در مقابل آنها اصولگرایان به عنوان رقیب سیاسی بیشتر متمرکز بر «توسعه اقتصادی» بوده‌اند. این موضوع باعث شد تا در ادوار مختلف روزنامه‌ها و رسانه‌های اصلاح‌طلب عنوان کنند که توجه و تمرکز اصولگرایان بر «توسعه اقتصادی» برای آن است که از لزوم توجه به «توسعه سیاسی» بکاهند. در سال‌های پایانی دولت اصلاحات نیز برخی از کنشگران سیاسی اصلاح‌طلب در یادداشت‌هایی تاکید کردند که توجه بیش از حد اصلاح‌طلبان بر توسعه سیاسی باعث شد تا از توسعه اقتصادی غافل شوند و همین را آسیبی برای کارنامه این جریان سیاسی نامیدند.
نویسنده نوشتار فوق چنان از واقعیت‌های مسلم فضای حاکم بر منطقه بی‌اطلاع است که ضمن نوشتار بی‌ادبانه و متفرعانه (که در آن نگاهی به غایت مشمئز‌کننده به ملت مظلوم یمن وجود دارد) مطالب مضحکی را مدعی شده و حال آنکه یکی از اصلی‌ترین دلایلی که باعث هجوم نظام سلطه و اذناب منطقه‌ای آنها به ملت یمن شده این است که یمنی‌ها از انقلاب اسلامی و نظام‌اندیشه‌ای بنیانگذار انقلاب و رهبر معظم انقلاب تاثیر گرفته‌اند و این برای نظام سلطه تحمل‌پذیر نیست. در حالی که ‌اندیشکده‌های غربی و رسانه‌های منطقه‌ای و بین‌المللی در تحلیل‌های خود به این نکته توجه دارند نویسنده یادداشت فوق گویا شرایط را برای شناکردن برخلاف جریان آب مناسب دیده است.
در کل باید گفت جریانی در میان مدیران، دانشگاهیان و اصحاب رسانه هستند که از گذشته تاکنون به تحقیر و تقبیح ایستادگی و مقاومت در برابر استعمارگران پرداخته و چاره کار را در تسلیم شدن می‌بینند. این‌ها را باید اصحاب کاپیتالاسیون نامید که نمود تام و تمام وضعیت سیطره استعمار بر یک ملت است.
شورای‌شهر اصلاح‌طلب تهران بدشانس بود!
روزنامه آرمان در مطلبی نوشت: «با توجه به شرایطی که شهرداری بعد از 14 سال شورای اصولگرایان پیدا کرده بود و مشکلاتی که در ساختار شهرداری و وضعیت مالی آن داشت و دو سه شهرداری که در عرض 4 سال عوض شد، به‌علاوه پروژه‌های ناتمامی که موجود بود، مشکلاتی برای اصلاح‌طلبان به‌وجود آمد و آن‌طور که باید و شاید نتوانستند چیزی که لازمه توسعه مدیریت شهری تهران باشد را فراهم آورند».
این روزنامه زنجیره‌ای در ادامه نوشت: «شورای پنجم ‌اندکی بدشانسی هم آورد، مشکلاتی که ابتدا برای شهردار اول‌شان پیش آمد و بعد در انتخاب شهردار دوم هم قانون بازنشستگی‌گریبان‌شان را گرفت تا شهردار اول و دوم‌شان به فاصله کوتاهی ترک خدمت کنند و بعد هم آقای پیروز حناچی در شرایط خاصی روی کار آمد که با انبوهی از بدهی‌ها و مشکلات دست به‌گریبان بود».
طیف مدعیان اصلاحات مهارت ویژه‌ای در فرافکنی و شانه خالی کردن از مسئولیت دارد. این طیف در 8 سال اخیر نیز به دفعات مدعی شده بود که مشکلات موجود نتیجه بدشانسی دولت است و اگر سیل و زلزله و ترامپ نبود، دولت روحانی دولت موفقی بود.
حالا همین طیف درباره شورای شهر اصلاح‌طلب تهران نیز همین بهانه را آورده و مدعی بدشانسی شورای شهر تهران شده‌اند. این در حالی است که شورای شهر پنجم تهران در افکارعمومی به «شورای اسم و فامیل» مشهور شده است.
کسی مسئولیت فاجعه اقتصادی دولت را نمی‌پذیرد!
روزنامه اعتماد روز گذشته در گزارشی با عنوان «نیمه پنهان چاپ پول» با تاکید بر اینکه آمارها حاكي از افزايش بدهي دولت به سيستم بانكي و در نتيجه جهش پايه پولي است نوشت: «در كمتر از يك هفته به انتخابات رياست‌جمهوري 1400 تنش لفظي ميان رئيس كل سابق بانك مركزي و وزير اقتصاد كه يكي از مسئوليت خود عزل شد و ديگري كه همچنان مانده بر سر ريزش شاخص‌ها در بازار سرمايه و البته چاپ پول براي جبران كسري بودجه بالا گرفته است... تورم اعلامي مركز آمار در تير سال 99 نقطه آغاز تنش ميان بدنه اقتصادي دولت، بانك مركزي و سازمان برنامه بودجه بود.»
این روزنامه نوشت: «هر چند جدل ميان دو رييس سازمان برنامه و بودجه و بانك مركزي ادامه داشت و هركدام تقصير تورم و كوچك شدن سفره مردم را به گردن سياست‌هاي نهاد متبوع طرف مقابل مي‌انداختند اما افزايش تورم ماهانه در مهر و آبان نيز تكرار شد اما شديدتر. به گونه‌اي كه نرخ تورم ماهانه 7 درصدي در آبان بيشترين نرخ از آبان 98 بود. خيز مجدد انتقادها به سوي مردان اقتصادي دولت شروع شد اما در نهايت صحبت‌هاي همتي در فروردين سال جاري نشان داد كه دولت براي جبران بخشي از بودجه خود در سال‌هاي 98 و 99 از بانك مركزي استقراض كرده كه همين امر باعث افزايش تورم شده است. البته كه اين ‌بار وزير اقتصاد نيز به اين صحبت‌ها واكنش نشان داد و در فروردين ‌ماه گفته بود:«دولت يك ريال براي اجراي بودجه سال گذشته از بانك مركزي استقراض نكرده و بانك مركزي تنها براي ايفاي تعهدات برخي از اجزاي بودجه، ارز را خريداري كرده و در مقابل، پول تزريق كرده است.» با وجود اينكه تاكنون نوبخت و دژپسند زير بار استقراض از بانك مركزي نرفته‌اند اما آمارها چيز ديگري را نشان مي‌دهد كه بايد براي آن توجيه مناسبي وجود داشته باشد.»
گفتنی است علنی شدن اختلافات مسئولان سیاست‌های مالی و پولی در پایان عمر دولت دوازدهم حکایت از آن دارد که طرفین حاضر نیستند مسئولیت تبعات ویران‌کننده این سیاست‌ها را بپذیرند و هر کدام خود را طلبکار می‌دانند.
مسئولان اقتصادی به جای پاسخگویی، پرسشگر شده‌اند!
روزنامه ابتکار در مطلبی نوشت: «اگرچه پاسخگویی در دوران تبلیغات انتخابات ریاست‌جمهوری برای همه نامزدها لازم است، اما برای نامزدهایی که مدت‌ها سمت‌های اجرایی داشته‌اند، لازم‌تر است. از طرفی، مسئله عمده این روزهای جامعه ایرانی، اقتصاد و معیشت است: آنهایی که مدت‌ها سمت‌های مهم اقتصادی داشته‌اند باید نسبت به وضعیت موجود، عملکرد گذشته‌شان که منجر به پدید آمدن وضعیت فعلی شده، برنامه‌هایی که دارند اما در سمت‌های گذشته‌شان اجرایی نکرده‌اند و دلیل مدت‌ها اجرایی نکردن برنامه‌هایی که اکنون ادعا می‌کنند راهکار برون‌رفت از وضعیت فعلی است، پاسخ‌های بیشتر و قانع‌کننده‌تری ارائه کنند. باز هم شوربختانه باید نوشت که از قضا همان‌هایی که مدت‌ها سمت‌های اقتصادی داشته‌اند، به جای پاسخگویی پیرامون وضعیت بد اقتصادی موجود، از سایر نامزدها پرسش‌گرتر هستند»!
در ادامه این مطلب آمده است: «آنجا که رئیس‌جمهور باید نسبت به نحوه مدیریت و نتایج به بار آمده از عملکردش به مردم پاسخگو باشد، با طرح پرسش‌هایی یا فرافکنی می‌کند و یا سوءتدبیر خود را به زمین و زمان حواله خواهد داد.»
ابتکار نوشت: «پس از انتخابات دیر است؛ ملاک «پاسخگویی، نه پرسشگری» از هم اکنون و در همین دوران تبلیغات، به سادگی در منطوق و مفهوم اظهارات حقیقی و مجازی نامزدهای ریاست جمهوری قابل رصد است؛ آن گاه می‌توان از رخ دادِ تالی فاسد بر سر کار آمدن یک رئیس‌جمهوری مدام پرسش‌گر، و نه پاسخگو، جلوگیری کرد.»