اقتدار منطقه‌ای ایران چالش شماره یک اوباما در سال 2014(خبر ویژه)

«چالش هسته‌ای ایران اولویت شماره یک اوباما در سال 2014 است اما به نظر می‌رسد رسیدن به توافقی در این باره با ایران غیرممکن باشد.»

کد خبر: ۱۹۵۷

تاریخ: ۱۴ دی ۱۳۹۲ - ۲۳:۲۱

جیمز لیندسی مدیر بخش مطالعات در شورای روابط خارجی آمریکا در تحلیلی با بیان اینکه رسیدن به توافق دائمی با ایران اولویت اصلی دولت اوباما در سال 2014 است، خاطرنشان کرد مذاکرات دشواری در پیش است و رسیدن به توافق نهایی ممکن است ناممکن باشد.
لیندسی درباره دورنمای تحولات مربوط به سوریه و موضوع هسته‌ای ایران گفت: خاورمیانه همچنان چالش‌های گوناگونی پیش روی دولت باراک ‌اوباما قرار می‌دهد. اوضاع تا حد زیادی همانطور به نظر می‌رسند که در سال 2013 بودند اما جزئیات به نوعی تغییر کرده‌اند. با به دست آمدن توافق موقتی ژنو با ایران در ماه نوامبر (آذر ماه)، دولت آمریکا این فرصت را دارد که به توافقی جامع‌تر در خصوص پایان دادن یا به شدت محدود کردن برنامه هسته‌ای ایران برسد.
وی می‌افزاید: اولویت شماره یک دولت اوباما در سال 2014 تبدیل توافق موقتی با ایران به یک توافق دائمی است اما انجام این کار آسان نخواهد بود و حتی ممکن است غیرممکن باشد. شاید محتمل‌ترین نتیجه این باشد که دو طرف با دیدگاه از این ستون به آن ستون فرج است، توافق موقتی را تمدید کنند. مسئله تحریم‌های جدید کنگره علیه ایران نیز بالای سر مذاکرات قرار دارد.
بسیاری از اعضای کنگره از توافق موقتی ناراضی هستند یا اعتقاد دارند که با اعمال تحریم‌های جدید و شدیدتر می‌توانند اهرم بیشتری به دولت در مذاکرات بدهند. به هر حال خواهیم دید که این مسئله چگونه بر مسیر مذاکرات تاثیر خواهد گذاشت.
در همین حال ریچارد سولومون از اعضای اندیشکده رند در تحلیلی که از سوی وب‌سایت یو‌اس نیوز منتشر شده خاطرنشان کرد: توافق‌نامه هسته‌ای با ایران نباید صرفاً به برنامه هسته‌ای این کشور محدود شود بلکه باید سایر اقدامات منطقه‌ای ایران را هم مدنظر قرار دهد.
این مدیر کل اسبق شرق آسیا در وزارت خارجه آمریکا نوشت: توافق‌نامه مقبول آمریکا و متحدانش احتمالاً به خاطر مخالفت‌ها در داخل ایران، نتواند منعقد شود. آمریکا و متحدانش توقع دارند توافق نهایی با ایران موجب تثبیت منطقه‌ای شود.
وی ادامه می‌دهد: سؤال این است که آیا ایران حاضر است به خاطر کاهش تحریم‌ها، کاری بیش از محدود کردن برنامه هسته‌ای خود مثلاً در زمینه محدود کردن برنامه‌های مذهبی که شالوده حکومت اسلامی است در مقابل غربی کردن امور انجام دهد؟ از این جهت توافق هسته‌ای، قمار نامشخصی برای آمریکاست.
این مقام سابق آمریکایی خاطرنشان کرد: هیچ نشانه و شاهدی دال بر آمادگی رهبر عالی ایران برای اجرای طرحی که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و محافظه‌کاران مذهبی را به حاشیه براند، وجود ندارد. به نظر می‌رسد خطوط قرمز وی در رابطه با توافقنامه هسته‌ای با آنچه آمریکا و شرکا و متحدان هسته‌ا‌ی‌اش برای تحدید توان جهش هسته‌ای ایران نیاز دارند، تفاوت دارد.
سولومون می‌افزاید: معلوم نیست ایران از بلند پروازی‌های منطقه‌ای خود دست بردارد. از این رو عجیب نیست که چشم‌انداز یک توافقنامه محدود به مسئله هسته‌ای تهدیدی برای سایر قدرت‌های خاورمیانه باشد که در انتظار تغییر اساسی منطقه‌ای در جهت نفوذ ایران هستند. در نتیجه، مذاکرات
ژنو باید با مذاکرات موازی و حتی مهم‌تر درباره اقداماتی تکمیل شود که فراتر از حمایت ایران از «بشار اسد» و حزب‌الله است و تهدیدی برای ثبات منطقه محسوب می‌شود.
سولومون که زمانی رئيس اندیشکده موسوم به مؤسسه صلح آمریکا بود، در رابطه با چشم‌انداز توافقنامه جامع با ایران گفت: احتمالاً شاهد خواهیم بود که روحانی و گروه مذاکره‌اش به مواضعی پایبند خواهند بود که مورد حمایت رهبر عالی و تندروهای حکومت است. آنها خواستار توافقنامه‌ای هستند که تصورات ایران  را در زمینه نفوذ منطقه‌ای محفوظ بداند.