چرا دست از سر فوتبال برنمی‌دارید؟! (نکته ورزشی)

لطفا به این جمله توجه بفرمایید«ورزش کشور به یک تحول اساسی و همه‌جانبه نیاز دارد. «این شاید مهم‌ترین حرف و مطالبه کسانی باشد که به توانایی‌های ذاتی و سرمایه‌های انسانی و داشته‌های مادی این ورزش کم و بیش آگاهی و وقوف دارند.

کد خبر: ۱۹۱۰۱۵

تاریخ: ۳۱ خرداد ۱۳۹۹ - ۲۱:۴۹

سرویس ورزشی-

همه می‌دانیم و اهل فن تقریبا جملگی در این معنا اتفاق نظر دارند که خوشبختانه کشور عزیز ما ایران، از نظر ورزشی هم مثل خیلی از زمینه‌ها و عرصه‌های علمی و فرهنگی واقتصادی و... مستعد پیشرفت و جهش است واگر از دیگران سرتر نباشد بدون شک کمتر نیست.
مسئله‌ای که در این میان وجود دارد و نمی‌شود آن را کتمان کرد این است که قدر این ورزش و داشته‌ها و توانایی‌های بالقوه اش- مثل خیلی از چیزهای دیگر- از سوی کسانی که باید و انتظار می‌رود دانسته نشده است و ورزش ما نتوانسته از رشد و پیشرفت بایسته برخوردار باشد.به نظر بسیاری از کارشناسان واقعی- نه کارشناس نماهای شارلاتان مسلک!- آنچه از آغاز ورود ورزش مدرن به ایران تا همین امروز به اسم موفقیت و افتخار و پیشرفت حاصل شده است،بیشتر نتیجه یک پروسه طبیعی وذاتی بوده ونه محصول یک برنامه فکر شده و یک پروژه حساب شده.
ورزش دست اهلش نیست!
از این دیدگاه اتفافا بزرگترین نیاز ورزش و همچنین کمبود آن، اول، مسئله مدیریت توانمند است و بعد‌،برنامه‌ای کارساز ودقیق که توسط چنان مدیریتی کارگردانی و اجرایی شود.ورزش چون ارزش و اهمیت واقعی آن از سوی کسانی که باید- درک و فهمیده نشده هیچوقت به‌اندازه خودش« جدی» گرفته نشده ودلیل محکم و غیرقابل انکاری که این ادعای ما را به راحتی ثابت می‌کند و مانیز بارها به آن استناد کرده‌ایم این است که در اکثر دوره‌ها و مقاطع، اداره ورزش در سطح کلان آن در دست« اهلش» نبوده و واگذاری پست ریاست ورزش- قبلا معاون رئیس‌جمهور و سرپرست تربیت بدنی و حدود ده سالی می‌شود‌، وزیر ورزش وجوانان- بیشتر با ملاک‌ها و هدف‌های غیر ورزشی و عمدتا سیاسی صورت پذیرفته واصلا مصلحت و سرنوشت ورزش و مطالبات و انتظارات اهالی ورزش مورد نظر و توجه کسانی که برای ورزش تصمیم‌گیری کرده و می‌کنند، نبوده است!
در حد حرف!
به همین دلیل خیلی ساده و قابل اثبات و مورد تایید همگان، هیچوقت ورزش ایران با همه توانایی و داشته‌های کم نظیرش به ویژه از حیث انسانی روی ریل پیشرفت قرار نداشته و همان‌طور که بالاتر اشاره شد آنچه امروز به اسم توفیق و افتخار درپرونده ورزش ایران ثبت است حداقل چیزی است که حق این ورزش بوده که آن هم نه در سایه تدبیر و درایت مسئولان و برنامه‌ریزی دقیق و اجرای کم نقص آن، که به برکت داشته‌های ذاتی؛ کشف شانسی و شکوفایی توانایی‌های درونی جوانان هنرمند و توانمند این مرزو بوم بوده است. و گرنه کشف، پرورش و رشد استعداد و برنامه‌ریزی و تدبیر و... این گونه حرف‌ها در ورزش ما در حد همان حرف هم باقی مانده واکثر کسانی که به عنوان مدیر و مسئول کنار قهرمانان ورزش و سکوهای با ارزش افتخار آنها با لبخند ملیح و سینه سپر کرده عکس می‌گیرند یا داخل کادرتلویزیون دیده می‌شوند هنری جز « حاضری خوری» نداشته و ندارند.
از جان فوتبال چه می‌خواهند؟
در حالی که فوتبال ایران بدون رئیس‌اداره می‌شود و با مشکلات عدیده‌ای مثل پرونده شکایت ویلموتس‌،بدهکاری سنگین باشگاههای سرخابی و... دست به‌گریبان است ودر حالی که انتظار می‌رفت مسئولان ارشد ورزش و فوتبال از وجود چنین مشکلات و بازخوردها و تاثیرات منفی اجتماعی آن درس بگیرند و به طور عقلایی و طبیعی به دنبال جبران این ضعف‌ها و اشکال‌هایی باشند و برای فوتبال طرحی نو بریزند و تحول اساسی از همه نظر در آن ایجاد کنند و مردان کاربلد و کارآمد و خوشنام را به میدان بخوانند ودست جریانات منفعت‌طلب و افراد شهرت طلب و شرانگل‌های مزاحم را از سرآن کم نمایند دیروز شنیدیم شخصی به عنوان نایب‌رئیس‌فدراسیون فوتبال به محل کارش بازگشته که حداقل در فوتبال قبل از آنکه به مدیر بودن و فوتبالی بودن و کارآمد بودن و..‌. معروف باشد به« لودگی و مسخره بازی و خنده» شهرت دارد!! وواقعا آدمی در می‌ماند که این جماعت از جان فوتبال چه می‌خواهند؟ که حاضر نیستند دست از سر آن بردارند؟
مطمئن هستیم که بحث خدمت به مردم وپیشرفت فوتبال ومنافع ملی و... در نگاه این گونه افراد اصلا مطرح نیست. کارنامه آنها بر این امر شهادت می‌دهد پس، این فوتبال چه منفعت و مواهبی دارد که بعضی به هر قیمت و وسیله‌ای که شده می‌خواهند درآن باشند و دست از سر آن برندارند؟ و باز آدمی در می‌ماند که چه اتفاق و حادثه دیگری باید برای فوتبال ایران رخ دهد که مدیران ارشد ورزش را به خود بیاورد و در‌باره آن تصمیم درست و منطقی با نگاه« ملی و مردمی» اتخاذ نمایند کار را به دست اهالی فوتبال بسپارند و دست انگل‌ها و آویزان‌ها و سوءاستفاده چی‌ها و شارلاتان مسلک‌های خوش دک و پز و... راکه حلقوم فوتبال را می‌فشارند‌؛ برای همیشه قطع کنند و فوتبال را به صورت یک « رشته ورزشی جذاب و پرطرفدار و مستعد افتخار آفرینی» در آورند و اجازه ندهند افراد و جریاناتی فوتبال را به دکانی دو نبش برای رسیدن به منافع نامشروع خود تبدیل نمایند...؟
امیدواریم در آینده اتفاقاتی بیفتد که صرفا در جهت مصلحت فوتبال و انتظارات صاحبان اصلی فوتبال یعنی دوستداران این رشته ورزشی باشد و لاغیر.