وعده کمک اتوبوسی دولت به شهرداری تهران در حد حرف ماند(خبر ویژه)

ارگان شهرداری تهران می‌گوید وعده دولت برای اختصاص اتوبوس به پایتخت پس از چند سال عملی نشده است.

کد خبر: ۱۸۸۴۸۹

تاریخ: ۲۶ ارديبهشت ۱۳۹۹ - ۲۲:۳۵

همشهری در گزارشی خاطرنشان کرد: یک هفته تا پایان مهلت رئیس‌جمهور به تهران برای تأمین 500 اتوبوس باقیمانده اما این وعده هیچ‌گاه در چنین زمان کوتاهی محقق نخواهد شد. یک روز پس از پایان قرنطینه تهران بود که در پی بازگشایی ادارات و برخی صنوف، در ستاد ملی کرونا همه به صرافت این نکته افتادند که باید برای تهران اتوبوس‌های بیشتری خریداری شود تا فاصله‌گذاری اجتماعی رعایت شود. رئیس‌جمهور اعلام کرد که قسط اول 2 هزار اتوبوسی که شهرها نیاز دارند تا بخرند را دولت می‌پردازد. او اعلام کرد: «اگر در تهران به 500 اتوبوس نیاز است و در استان‌های دیگر هم 500 اتوبوس، اگر بتوانند اتوبوس داخلی یا خارجی را تا پایان اردیبهشت به خدمت بگیرند، یعنی تحویل داده شود، آن وقت ما هم حاضریم در این زمینه کمک کنیم، مخصوصاً در قسط اولی که باید پرداخت کنندتا اتوبوس آماده شود، به عنوان دولت کمک می‌کنیم و بقیه اقساط را هم خود شهرداری‌ها پرداخت
می‌کنند.»
اما این وعده از همان ابتدا 2 ایراد اساسی داشت؛ اول اینکه سهم دولت از تأمین اتوبوس‌های شهری نه پرداخت یک قسط که 82 درصد مبلغ کل اتوبوس‌هاست. 13 سال است این موضوع به قانون تبدیل شده اما 10 سال است اجرایی نشده است و دومین ایراد هم اینکه شرایطی برای عمل به این وعده وجود نداشت. واقعیت آن است که نه در داخل خودروسازی وجود دارد که 500 اتوبوس آماده داشته باشد و نه در خارج از کشور خودروسازی حاضر به دور زدن تحریم‌ها برای تأمین 500 اتوبوس است. به این ترتیب از همان روز نخست، وعده رئیس‌جمهور محکوم به عدم اجرا بود. در این بین، دیروز در فاصله یک هفته مانده به پایان مهلت تأمین اتوبوس‌ها، نامه‌هایی منتشر شد که نشان داد دولت میلی به خرید اتوبوس‌های نو ندارد و اولویت را اورهال اتوبوس‌های فرسوده می‌داند.
البته محمد علیخانی،‌رئیس کمیسیون عمران و حمل و نقل شورای شهر تهران از همان ابتدا آب پاکی را روی دست همه ریخته وعده ۵۰۰ اتوبوس را نشدنی دانسته بود. او دیروز هم به مهر ‌گفت: «با توجه به دستوراتی که آقای رئیس‌جمهور داده و پاسخ نامه‌های او به وزیر کشور و شهردار تهران و تعیین قید زمان، پایان اردیبهشت برای خرید اتوبوس یعنی «اتوبوس هیچ!».»