نگاهی به دیروزنامه‌های زنجیره‌ای

یک مدعی اصلاحات؛ایرانی‌ها خودخواه و منفی‌باف هستند!

کد خبر: ۱۸۷۹۴۷

تاریخ: ۲۰ ارديبهشت ۱۳۹۹ - ۲۱:۵۹

سرویس سیاسی-
تجربه تاریخی نشان داده که هرگاه  نام یا اسامی ‌خارج شده از صندوق رای مطابق میل و خواست طیف موسوم به اصلاح‌طلب باشد ایرانی‌ها مردمی صاحب کمالات، رشدیافته سیاسی، صاحب فرهنگ عظیم می‌شوند و هر وقت طیف موسوم به اصلاح‌طلب شکست بخورد یا زیر میز می‌زنند و فریاد تقلب سرمی‌دهند و یا جامعه ایرانی را شایسته عباراتی نظیر خودخواه و منفی‌باف می‌دانند.
روزنامه شرق در شماره روز شنبه در ادامه سلسله گفت‌وگوهایی با خط سیر علل شکست و ناکامی‌ اصلاح‌طلبان با یکی از فعالان سیاسی این طیف به نام علوی‌تبار گفت‌وگو کرد. این فرد اصلاح‌طلب به شرق گفت: «ناکامی‌های مکرر در تلاش برای بهبود وضعیت و تحقیر همراه با هر ناکامی، آرزوهای سرکوب‌شده را به خشم و نفرت تبدیل کرده است. بی‌حوصلگی، افراط و تفریط، بی‌اعتمادی، فردگرایی خودخواهانه، منفی‌بافی مداوم و پرهیز از هر نوع اقدام جمعی نظم ‌یافته از ویژگی‌های جامعه کنونی ماست.»
نکته جالب توجه این است که این فرد علت ناکامی‌ اصلاح‌طلبان را جامعه ایرانی می‌داند که به زعم او خودخواه، منفی‌باف و بی‌اعتماد هستند و در ادامه تأکید کرده است: «به‌ویژه تورم لجام‌گسیخته اعتمادبه‌نفس و پیش‌بینی‌پذیری را از محرومان جامعه گرفته است. همه این عوامل نوعی سیاست‌گریزی را پدید آورده‌اند. منظور این نیست که اعتراض و انتقاد نمی‌کنند، منظور بی‌میلی به مشارکت و ایفای نقش و «اقدام سیاسی جمعی» است. در چنین فضای اجتماعی‌ای چگونه می‌توان سیاست‌های اصلاحی را پیش برد؟ در فضایی که فحش بیشتر از هر صدایی شنیده می‌شود و سیاه و سفید دیدن مقبول همگان است، اصلاح‌‌ کردن گام به گام و با حوصله امور تا چه حد از پشتیبانی مردم برخوردار خواهد شد؟»
نکته‌ای که در گفته‌های این فرد وجود دارد این است که به قول فلاسفه دور و تسلسل باطل است. این یعنی این فرد علت ناکامی ‌اصلاح‌طلبان را جامعه خودخواه و منفی باف ایران عنوان کرده و یکی از عوامل رسیدن جامعه ایرانی به این مرحله را تورم افسارگسیخته دانسته که محرومان جامعه را بیش از همه در رنج قرار می‌دهد. حالا وقتی به مدیریت کشور از سال 92 نگاه می‌کنیم می‌بینیم که از این سال قوه مجریه در اختیار دولت مورد حمایت اصلاح‌طلبان بوده و بسیاری از مدیران نیز از این طیف بوده‌اند و از سال 94 دیگر همه چیز در اختیار این جناح سیاسی قرار گرفته بود چرا که آنها در سال 94 شورای شهر و شهرداری تهران را به‌طور کامل در اختیار گرفتند و همچنین در مجلس نیز به اتفاق طیف حامی ‌دولت اکثریت را داشتند. با این اوصاف مسئول گرانی‌های افسارگسیخته اخیر همین جماعت هستند. این‌گونه می‌شود که به دور و تسلسل می‌رسیم.
خلاصه کلام اینکه علت ناکامی ‌اصلاح‌طلبان به قول فرد مذکور مردم خودخواه ایران و علت خودخواهی مردم ایران گرانی‌های افسارگسیخته و مسئول این شرایط موجود و گرانی‌ها نیز اصلاح‌طلبان هستند.
عملکرد اصلاح‌طلبان مردم را سرخورده کرد
آنچه در مورد مطلب روزنامه شرق گفتیم را روزنامه دیگری از طیف موسوم به اصلاح‌طلب تایید کرده است. روزنامه آرمان در مطلبی با عنوان «چرا مردم از جریان اصلاحات فاصله گرفتند؟» نوشت: «در طول چهار سال گذشته و در مجموع افراد منتخب مردم نتوانستند نمره قبولي از آحاد جامعه کسب کنند. اين عدم موفقيت به دو علت عمده رقم خورد. علت نخست ريشه در عوامل دروني مجلس داشت و برخي علل نيز در خارج از مجلس سبب شد تا اين عدم موفقيت حاصل شود. از سوي ديگر فراکسيون اميد مجلس شوراي اسلامي هيچ ايده معقول، کارساز و موثر با نگاه به مختصات فضاي سياسي، اجتماعي، فرهنگي و اقتصادي کشور نداشتند».
این روزنامه زنجیره‌ای در ادامه نوشت: «در عرصه‌هايي که مردم نياز داشتند تا منتخبين آنها صداي مردم باشند و در مشکلات عديده اقتصادي و اجتماعي به داد مردم برسند در عمل هيچ کار مثبتي از مجلس نديده و خود را در اين عرصه و در ميان مشکلات تنها ديدند. به همين دليل امروز در جامعه مشاهده مي‌کنيم که مردم به‌واسطه عملکرد اصلاح‌طلبان سرخورده شده‌اند و اين مقوله ريشه در عملکرد فراکسيون اميد داشت».
طیف مدعی اصلاحات اکثریت مطلق دولت روحانی را در اختیار دارد. این طیف همچنین بخش قابل توجهی از مجلس و همچنین شورای شهر و شهرداری پایتخت را نیز در اختیار دارد.
اما با این‌حال و علی‌رغم در اختیار داشتن امکانات و اختیارات گسترده، نتوانسته کارنامه قابل قبولی به افکار عمومی ارائه دهد.
آرزوی خام برای ایجاد تفرقه در مجلس یازدهم
یک فعال سیاسی اصلاح‌طلب که از مدیران سایت دولتی خبرآنلاین نیز هست در مصاحبه با روزنامه آفتاب یزد گفت: «قالیباف غیراز دوران دفاع مقدس چه رزومه‌ قابل دفاعی دارد؟ چه کاری برای توسعه‌ سیاسی و اندیشه‌ سیاسی مملکت کرده است؟ اگر مدعی است بیاید و ۲۰ دقیقه درباره یک موضوع سیاسی بحث کند. به لحاظ ایده و تئوری، به لحاظ عملی بیاید بحث کند. اصلاً اهل این داستان‌ها نیست. نه تنها اهلش نیست که اصلاً دوست ندارد. نه تنها دوست ندارد که اصلاً نمی‌خواهد بخواهد هم نمی‌تواند. بنابراین نمی‌توان خیلی امیدوار بود».
این فعال سیاسی اصلاح‌طلب در ادامه گفت: «مجلس یازدهم مجلسی است که از همین الان برخی نمایندگانش نشان داده‌اند که با دعوا شروع خواهد شد. شما اسمش را گذاشتید «شعار درمانی»، من می‌خواهم اسمش را بگذارم «دعوا درمانی»؛ شروع کنند به همه‌گیر بدهند، به مجلس قبلی گیر بدهند، به دولت گیر بدهند، حتی به آدم‌های عادی گیر بدهند و با این گیرها در واقع فضایی فراهم کنند که مردم به آنها امیدوار شوند. این کار و این شیوه ممکن است برای مدتی جواب بدهد اما بعد از مدتی خیر».
لازم به ذکر است که همین روزنامه آفتاب یزد روزگاری نه چندان دور در انتقاد از شورای شهر اصلاح‌طلب تهران طی یادداشتی خطاب به اعضای شورای شهر نوشته بود که باید حواستان باشد که مردم اقدامات شما را با دوره با ثبات 12ساله قبل مقایسه می‌کنند که کارهای عمرانی بسیاری (در زمان شهرداری قالیباف) در شهر تهران صورت گرفت.
همچنین هفته قبل روزنامه آفتاب یزد در یادداشتی در مورد هماهنگی میان شهرداری تهران در زمان ریاست قالیباف و شورای شهر تهران در زمان ریاست چمران نوشت: «شورای قبلی و همسو بودن آن با شهردار وقت، فرصت بسیار ارزشمندی را در جهت خدمت به این شهر بی‌در وپیکر ایجاد نمود. با آنکه از هر دوجناح سیاسی در شورا نمایندگانی حضور داشتند، کمتر اتفاق می‌افتاد کشمکش‌های سیاسی بر فضای شورایی غلبه نماید. چون گاهی به‌عنوان صاحب‌نظر و آسیب‌شناس به کمیسیون اجتماعی شورا دعوت می‌شدم شاهد مصوبات وتلاش‌های شورا در بخش پیشگیری و مقابله با آسیب‌های اجتماعی می‌گردیدم.»
مطالبه حق حیات با دیپلماسی و لابی‌گری
علی ربیعی دیروز به سیاق رویه تحریم هراسانه دولت در روزنامه ایران نوشت: «‌ترامپ همان‌طور تحریم‌های ایران را توجیه می‌کند و به گفتار درمی‌آورد که در عصر تحریم عراق از زبان آمریکایی‌ها شنیدیم: «اگر تحریم‌ها را لغو کنیم و اگر عراق به پول نفت خود دسترسی یابد بیمارستان و مدرسه نخواهد ساخت صرف سلاح کشتار جمعی و صرف کاخ خود خواهد کرد.» حالا در فضای همپوشانی تحریم و شیوع کرونایی بهتر می‌توان فهمید که عراقی‌ها در آن ۱۰- ۱۲ سال تحریم چگونه ‌اشکال دیگری از شیوع را تجربه کردند. تحریم برای آنها دوقلوی مرگ و بیماری بود.»
سخنگوی دولت نوشت: «تحریم یک جور قتل غیرمستقیم است، بالا بردن ریسک زندگی است. تجربه دردبار عراق نشان می‌دهد که تحریم‌ها حد یقفی ندارد، یعنی هرلحظه و در هر مرحله از تحریم‌ها چیزی برای تحریم کردن باقی می‌ماند و انسان‌های بیشتری را می‌توان در معرض تحریم یعنی در معرض کشتار بیشتر قرار داد... با همراهی جامعه مدنی، تشکل‌های صنفی، انجمن‌های دانشگاهی و تخصصی و همکاری‌های منطقه‌ای چه با دولت‌ها و چه نهادهای مدنی و اعمال دیپلماسی می‌توان مقابله موثری با تحریم داشت و آن را در هم شکست یا شدت وحشیانه آن را کاهش داد.»
وی افزود: «در این مسیر طولانی ما همواره به یک دیپلماسی پیشتاز و پویا نیاز داریم؛ در واقع دیپلماسی همواره باید جریان داشته باشد. از نوعی که امام خمینی در جریان سرنگون‌سازی دیهیم سلطنت سردمدار سرافراز بود. باید اتهاماتی را که آمریکا امروز به منظور پیشبرد تحریم‌ها، و به منظور یارگیری از نارضایتی‌های داخلی و در نهایت به منظور توجیه تحریم‌ها در نزد افکار عمومی جهانی و داخلی خود مطرح می‌کند جدی گرفت. درست به همان اندازه که امام خمینی منزلگاه نوفل لوشاتویی انقلاب، اتهام «وحشی‌گری»، «بنیادگرایی» و «آشوب‌طلبی» آمریکایی‌ها درخصوص ماهیت انقلاب اسلامی را جدی می‌گرفت و به نحو مستدل و با توسل به یک زبان جهانشمول و همه‌فهم در سطح افکار عمومی جهانی و آمریکایی به آن اتهامات پاسخ داد.»
ربیعی مدعی شد: «آنجا که عقلانیت شیطانی تحریم‌ها توجیه خود را در برچسب «غیرعادی» بودن رفتار ایران و حاکمیت ایران جست‌وجو می‌کند هیچ چیز انقلابی‌تر از آن نیست که با تمام قوا و با بسیج همه نیروی دیپلماسی و ظرفیت‌سازی در لابی‌گری‌ها نشان دهیم مردم و حاکمیت ما مثل همه نظام‌های عادی جهان حق حیات و منزلت خود را مطالبه می‌کند و با توسل به این حق بشری است که در مقابل تحریم‌ها می‌ایستند.»
به اذعان محافل تحقیقاتی غرب، تحریم‌ها به سقف خود رسیده و ایران توانسته است، تک‌تک تحریم‌ها را دور بزند. در طول مذاکرات هسته‌ای، آمریکا و اروپا با حرف‌هایی مانند «خزانه خالی است» از سوی رئیس‌جمهور و مانور دولتمردان روی تأثیرپذیری ایران از تحریم‌ها، پالس امتیازگیری حداکثری از ایران را دریافت کردند اما در قبال امتیازات نقد و تعهدات انجام شده ایران، نه تنها تحریم‌ها را برنداشتند که افزودند. فهم این مسئله که ضعیف جازدن ایران در قبال تحریم، دشمن را در تحریم بیشتر جری می‌کند، آن‌قدر برای افرادی از جمله سخنگوی دولت سخت است که شنبه‌ها در روزنامه دولتی ایران تحریم هراسی راه می‌اندازد؟ مگر همین طیف نبود که پیش از انتخابات ریاست جمهوری سال 92 ریشه مشکلات را در سوءمدیریت داخلی می‌دانستند اما پس از آن در چرخشی 180 درجه‌ای، آب خوردن مردم را هم به رفع تحریم‌ها منوط کردند؟ به تصریح صاحب‌نظران، تحریم اقتصادی داخلی بزرگ‌تر از تحریم خارجی است. 6 سال اعتماد به غرب، نفس تولید کشور را گرفت و فرصت‌های اقتصادی بسیاری را سوزاند اما دولت همچنان از ارسال پالس تحریم دست برنمی‌دارد. کار به جایی رسیده که سخنگوی دولت به مطالبه حق حیات از آمریکا‌ اشاره می‌کند! پراید 90 میلیونی به تحریم ربطی ندارد، پیامد بی‌تدبیری داخلی است. همین‌طور، هدر دادن میلیاردها دلار ارز دولتی. نکته دیگر اینکه مرام و منش امام راحل نسبتی با رویه منفعلانه و ذلت‌مآبانه مدعیان اصلاحات ندارد. پیر جماران معتقد بودند ما می‌توانیم و آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند و تأکید داشتند؛ «تا شرك و كفر هست، مبارزه هست. و تا مبارزه هست، ما هستيم. ما بر سر شهر و مملكت با كسى دعوا نداريم. ما تصميم داريم پرچم لا اله الا الله را بر قلل رفيع كرامت و بزرگوارى به اهتزاز درآوريم.»