اعطای مدال شجاعت به ضربه‌مغزی‌شدگان «عین‌الاسد»

ارتش آمریکا به 29 نفر از سربازان این کشور که در حمله موشکی تلافی جویانه دی ماه گذشته سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به پایگاه «عین‌الاسد» به پناهگاه فرار کرده بودند اما در اثر موج انفجار موشکی آسیب مغزی شده‌اند، مدال شجاعت می‌دهد.

کد خبر: ۱۸۷۶۱۰

تاریخ: ۱۶ ارديبهشت ۱۳۹۹ - ۲۱:۵۵

شبکه خبری «ای‌بی‌سی» آمریکا گزارش داد، ارتش این کشور به 6 سرباز این مدال را اعطا کرده و  23 سرباز دیگر که در لیست دریافت مدال قرار دارند، این هفته این مدال شجاعت را خواهند گرفت.
این سربازان در شب حمله موشکی سپاه در پناهگاه‌های پایگاه عین‌الاسد پناه گرفتند اما شدت انفجارها به حدی بود که منجر به آسیب مغزی آنها شد. ارتش آمریکا اعلام کرده 110 سرباز این کشور در پایگاه «عین‌الاسد» آسیب مغزی دیده‌اند.
به این سربازان مدال «پرپل ‌هارت» (قلب ارغوانی) اعطا می‌شود که تاکنون به سربازان و درجه‌دارانی از ارتش آمریکا اعطا شده که در عملیات‌های مختلف ارتش کشته و یا زخمی ‌شده باشند.
سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بامداد چهارشنبه هجدهم دی در واکنش به ‌ترور ناجوانمردانه سپهبد شهید حاج قاسم سلیمانی توسط نیروهای آمریکایی در نزدیکی فرودگاه بغداد، این پایگاه را که بزرگ‌ترین پایگاه نیروهای آمریکایی در عراق و یکی از بزرگ‌ترین پایگاه‌های آنها در منطقه به‌شمار می‌رود موشک‌باران کرد.
در پی این حمله موشکی، رئیس‌جمهور آمریکا مدعی شد که هیچ‌یک از نظامیان این کشور در پایگاه عین‌الاسد آسیب ندیده‌اند و صرفاً خسارات جزئی به تجهیزات وارد شده است؛ ادعایی که در روزهای بعد پوچ بودن آن با افشاگری‌ رسانه‌ها مشخص شد و مقامات آمریکایی مجبور شدند به‌صورت قطره‌چکانی آمار تلفات پایگاه عین‌الاسد را اعلام کنند.
پنتاگون پس از چند روز پنهان‌کاری درباره آمار تلفات حمله موشکی ایران به پایگاه عین‌الاسد، سرانجام اعلام کرد که 11 نفر از نیروهای آمریکایی بر اثر این حمله موشکی دچار ضربه مغزی خفیف (concussion) شده‌اند و حتی دونالد ‌ترامپ این آسیب‌دیدگی‌ها را تا حد «سردرد» تقلیل داده بود.
مگر می‌شود با این حجم خسارت
کسی کشته نشده باشد!
اما در ادامه پنتاگون نه‌تنها طی چند مرحله آمار مجروحان حمله موشکی ایران به عین‌الاسد را تا 110 نفر افزایش داد، بلکه اذعان کرد که تعدادی از مجروحان به نوع شدیدتری از ضربه مغزی ناشی از‌تروما موسوم به TBI دچار شده‌اند.
تنها خبرنگار و شبکه‌ای که توانست پس از پاسخ موشکی ایران وارد پایگاه آمریکایی عین‌الاسد در استان الانبار عراق شود، خبرنگار و گزارشگر شبکه آمریکایی «سی‌ان‌ان» بود.
خبرنگار شبکه خبری آمریکایی سی‌ان‌ان روز شنبه (۲۱ دی‌ماه) بود که توانست گزارشی را از داخل این پایگاه نظامی پس از هدف قرار گرفتن از سوی موشک‌های سپاه منتشر کند؛ تصاویر این گزارش حکایت از ویرانی وسیع آن داشت و گزارشگر این شبکه نیز با بهت و حیرت از آسیب‌های سنگین وارد شده اعلام کرد، مگر می‌شود با این حجم خسارت‌ها و ویرانی‌های بالا، کسی کشته نشده باشد!
خبرنگار این شبکه به قدرت موشک‌های ایران هم‌ اشاره کرده و گفته بود، شدت انفجارها به حدی بود که به‌عنوان نمونه یک دیوار ۴ تنی را از جا کنده و نابود کرده است.
روایت سربازان آمریکایی
از شب حمله موشکی سپاه
سی‌ان‌ان در پایان این گزارش تصریح کرده بود: «حتی برای کسانی که پیش از این در جنگی حضور داشته‌اند، این (حمله) شبیه هیچ میدان نبرد دیگری نبود. احساس فراگیر درماندگی، که هنگام حضور زیر حملات موشکی به انسان دست می‌دهد و اینکه در برابر دشمنت بی‌دفاع باشی. حمله‌ای که می‌تواند دوباره رخ دهد، حتی اگر شبیه این نباشد.»
سی‌ان‌ان همچنین به سراغ سربازان آمریکایی بازمانده از حملات موشکی سپاه رفته و با آنها مصاحبه کرده بود. «آکیم فرگوسن گروهبان آمریکایی به همراه تیم خود هنگامی‌که دریافتند 6 موشک بالستیک ایرانی به سمت آنها می‌آید در پناهگاه مأمن گرفته بودند. این گروهبان بلند قامت 6 فوتی درباره آن شب گفته بود: «من آن شب اسلحه در دست و سر به پایین در پناهگاه موضع گرفته بودم. سپس سعی کردم در ذهنم همراه با دخترانم شعر بخوانم و فقط منتظر بمانم. امیدوار بودم هر بلایی که قرار است نازل شود، زودتر بیاید... من صد درصد آماده مرگ بودم.»
وحشتناک بود، صددرصد آماده مرگ بودیم
سرهنگ دوم «استیسی کولمن» یکی از فرماندهان ارشد این پایگاه است که در شب حمله مسئولیت استقرار سربازان در پناهگاه‌ها را بر عهده داشته است. او می‌گوید پس از نزدیک به یک ساعت و نیم  از استقرار در پناهگاه با خودش گفته نکند حمله‌ای در کار نیست.
به گفته او: «در حالی که در پناهگاه نشسته بودم با خودم فکر کردم که نکند الکی اینجا جمع شده ایم و حمله‌ای در کار نیست. 10 دقیقه بعد از اینکه این‌ها را درون خودم مرور می‌کردم به یک‌‌باره صداهای انفجار مهیب (بوم بوم) شنیدم و با خودم گفتم این هم جواب ‌تردیدهای من.»
حمله موشکی سپاه و تغییر نگاه سربازان عین‌الاسد به جنگ‌افزار
او افزود: موقع اصابت موشک‌ها زمین به شدت زیر پایمان می‌لرزید و صدای خیلی مهیبی می‌آمد. ما قشنگ موج انفجار را در پناهگاه احساس می‌کردیم و می‌دانستیم که انفجارها نزدیک ما هستند.»
اما گروهبان دوم «فرگوسن» در پناهگاه‌هایی مستقر شده بود که آمریکایی‌ها ساخته بودند. فضاهایی كوچك كه توسط ورقه‌های بتنی پنج اینچی محكم با كیسه‌های شن ساخته شده است. او از شکاف لای دیوار مثل یک فیلم انفجارها را تماشا می‌کرد.
او گفت: «یک شکاف کوچک در کنار پناهگاه وجود داشت و ما شاهد تابش نور نارنجی بودیم پس از آن فهمیدیم که هر بار این نور را می‌بینیم، فقط چند ثانیه قبل از اصابت موشک به زمین است.» او افزود: «نور- انفجار، نور- انفجار و... همین‌طور ادامه داشت. نمی‌دانستیم کی قرار است تمام شود. نشسته بودیم تا تمام شود.»
پس از انفجار اول چند نفر از تیم گروهبان فرگوسن برای ارزیابی میزان تلفات احتمالی به محوطه پایگاه رفتند. در همین زمان بود که دومین موشک به فاصله 15 دقیقه از انفجار اول به پایگاه اصابت کرد و عده‌ای در فضای آزاد گرفتار شدند.
پس از انفجار دوم گروهبان فرگوسن  نگران رفقایی شد  كه در بیرون به دام افتاده‌اند. او گفت: «بعد از انفجار موشک دوم، من نگران این افراد شدم. بنابراین رفتم و آنها را پیدا کردم و با خود به پناهگاه آوردم و بعد همه با منتظر ماندیم تا موشک‌باران تمام شود.»
آرزو می‌کنم کسی این سطح از ‌ترس را
تجربه نکند!
گروهبان فرگوسن و تیمش مأمور این شده بودند که اگر همزمان و یا پس از حمله موشکی به این پایگاه حمله زمینی صورت گیرد سریع از پناهگاه خارج شده و در برابر مهاجمان قرار گیرند. اما حمله زمینی انجام نشد. فرگوسن گفت: «ما خیلی خسته بودیم. این بدترین غلیان آدرنالین‌مان در تمام عمرمان بود.»
چند سرباز آمریکایی مستقر در این پایگاه به سی‌ان‌ان گفتند که این رویداد دیدگاه آنها را از جنگ افزار تغییر داده است. یکی از آنها گفت: «ارتش ایالات متحده به‌رغم اینکه با شیوه‌های پیشرفته می‌جنگند اما به ندرت جنگ‌افزارهای پیشرفته در اختیار نیروهایش قرار می‌دهد.»
فرگوسن درباره واکنش سربازان آمریکایی موقع چنین حمله سنگینی گفت: «به هم نگاه می‌کردیم و به این  فكر می‌كردیم چطورمی‌توانیم از این وضعیت خلاص شویم؟... من آرزو نمی‌کنم کسی این سطح از ‌ترس را تجربه کند. هیچ‌کس در جهان هرگز نباید مجبور باشد چنین حسی را  تجربه کند.»