شعر

کد خبر: ۱۸۵۹

تاریخ: ۱۴ دی ۱۳۹۲ - ۱۸:۴۶

روز مبادا
زنده یاد  قیصر امین پور
وقتی تو نیستی
نه هست های ما
چونان که بایدند
نه باید ها
مثل همیشه آخر حرفم
و حرف آخرم را
با بغض می خورم
عمری است
لبخند های لاغر خود را
در دل ذخیره می کنم
باشد برای روز مبادا
اما
در صفحه های تقویم
روزی به نام روز مبادا نیست
آن روز هر چه باشد
روزی شبیه دیروز
روزی شبیه فردا
روزی درست مثل
همین روزهای ماست
اما کسی چه می داند ؟
شاید
امروز نیز روز مبادا باشد
وقتی تو نیستی
نه هست های ما
چونان‌که بایدند
نه باید ها
هر روز بی تو
روز مبادا است
=================
یک پنجاه ساله چه می‌گوید
رابرت فراست
مترجم : توفیق وحیدی آذر
وقتی جوان بودم معلمانم پیر بودند.
آتش گرفتم  تا شکل گیرم!  تا آن زمان که سردم بود.
همچون آهنی بودم که ریخته گری می شد.
به مدرسه  رفتم تا پیری ؛ تا گذشته را یاد بگیرم.
حال من  پیرم  و معلمانم جوان !
آنچه  که نتواند قالب یابد ، باید ترک برداشته و بشکند.
در آموختن تلاش کردم تا  ساختن و در قالب رفتن را بدانم.
من به مدرسه می روم تا جوانی؛ تا آینده را یاد بگیرم.