نگاهی به دیروزنامه‌های زنجیره‌ای

بی‌تدبیری چند برابر تحریم مشکل‌ساز است

کد خبر: ۱۸۵۴۷۰

تاریخ: ۲۳ فروردين ۱۳۹۹ - ۲۲:۳۵

سرویس سیاسی ـ
در حالیکه روحانی و هوادارانش پیش از انتخابات 92، ریشه مشکلات اقتصادی را سوءمدیریت داخلی عنوان می‌کردند، رئیس‌دفتر رئیس‌جمهور در گفت‌وگو با ارگان دولت مدعی شد که مهم‌ترین مشکل ما تحریم است!
روزنامه دولتی ایران دیروز گفت‌وگویی را با محمود واعظی، رئیس‌دفتر رئیس‌جمهور منتشر کرد. وی در پاسخ به این سؤال که مشخصاً تحریم‌ها چه تأثیرات سویی در مقابله با کرونا  داشته است؟ گفته است: «به هر حال سیاست‌گذاری‌ها در حد مقدورات و با توجه به واقعیات طراحی و اجرا می‌شود. ما به جرأت، تنها کشوری هستیم که به دلیل تحریم‌ها نمی‌توانیم از تمام ظرفیت خود برای مهار کرونا استفاده کنیم. حتماً اگر تحریم‌ها وجود نداشت و به همه منابع و ظرفیت‌های خودمان دسترسی داشتیم، خصوصاً در مدیریت پیامدهای اقتصادی کرونا، دستمان بازتر بود. با وجود این، دولت اجازه نداده تا این لحظه، محدودیت‌های تحریمی، به انفعال و امتناع در تصمیم‌سازی منجر شود. ما امروز در تولید اقلام بهداشتی پیشگیری از کرونا تقریباً بازار را به ثبات رسانده‌ایم، نیازمندی‌های عمده بیمارستانی، از جمله در زمینه لوازمی همچون ونتیلاتورها به همت شرکت‌های دانش‌بنیان در درون کشور تأمین شده است و از لحاظ تأمین مایحتاج عمومی،‌ ذخیره بسیار خوبی داریم. مقابله ما با کرونا،‌ نبرد نابرابر است. چون علاوه‌بر کرونا، توامان با تحریم و تروریسم اقتصادی آمریکا نیز در حال جنگیم. با این حال به همت زحمت‌کشان نظام سلامت، تولیدکنندگان، همراهی مردم و تلاش دولت،‌ تا این لحظه در این نبرد نابرابر سربلند بوده‌ایم. هزاران نفر چه در بخشهای مختلف حاکمیتی و چه در بخش خصوصی، از جان‌شان مایه گذاشتند تا از جان و سلامت مردم حفاظت شود.»
واعظی همچنین این سؤال را که اگر بخواهید فقط یک مشکل را از بین مشکلات انتخاب کنید، در حال حاضر مهم‌ترین مشکل دولت در مقابل کرونا از چه جنسی است؟ اقتصادی، امنیتی، بهداشتی، اجتماعی و اعتماد عمومی یا موارد دیگر؟ اینطور پاسخ داده است؛ «اگر بخواهم اولویت‌بندی کنم، کماکان مهم‌ترین مشکل ما تحریم است. ما باید بتوانیم برای مقابله با کرونا از تمام ظرفیت و امکانات خود استفاده کنیم. تداوم تحریم در شرایط همه‌گیری کرونا،‌ نه فقط اقدامی علیه مردم ایران که جنایت علیه بشریت است. کرونا امروز یک مسئله جهانی است و اینکه ایران نتواند با تمام ظرفیت و منابع خود به جنگ این بیماری برود، عواقبی دارد که دامن همه کشورها را می‌گیرد. جهان باید در مقابل این سیاست جنایت‌گونه بایستد یا حداقل تبعیت از تحریم‌های یک‌جانبه آمریکا را متوقف کند. هرگونه طرفداری از تحریم ایران از سوی هر فرد و گروه و کشوری امروز تجارت با جان ایرانیان است و آنها که به این تجارت‌اشتغال دارند، بدانند که این لکه ننگین از پیشانی‌شان پاک‌شدنی نیست.»
لکه ننگ علاوه‌بر اینکه روی پیشانی طرفداران تحریم هست، بر جبین آنها که پیش از انتخابات 92، ریشه مشکلات اقتصادی کشور را سوءمدیریت دولت عنوان می‌کردند اما پس از آن در چرخشی 180 درجه‌ای حتی آب خوردن مردم را هم به برداشته شدن تحریم‌ها منوط کردند، هست. واقعیت همان است که این جماعت پیش از انتخابات 92 گفتند. بی‌تدبیری چند برابر تحریم مشکل ساز است. این طیف امروز نیز با ضریب دادن به اثرپذیری ایران از تحریم‌ها، خواه‌ناخواه پالس موفقیت سیاست خصمانه تحریم را به آمریکا و اروپا می‌دهد و آنها را جری‌تر می‌کند.
روزنامه مدعی اصلاحات: باید مراقب باشیم تا نمک‌گیرِ چین نشویم!
روزنامه آرمان در مطلبی با عنوان «فقط «چین‌گیر نشویم» نوشت: «بايد به گونه‌اي عمل کنيم که «چين‌گير» (بر وزن نمک‌گير) نشيم يا «گير»ي نيفتيم که چيني‌ها بتوانند منافع‌شان را با فشار دنبال کنند، يا «گير» چيني‌ها نيفتيم. هر جوري بخوانيدش، همان «چين‌گير» عبارت خوبي است. خلاصه کاري کنيد «چين‌گير» نشويم، قدرت‌شان که بيشتر شود، سخت‌تر هم مي‌شود. اصل «هزينه نتراشيدن براي منافع ملي» را هم همه در همه موقعيت‌ها رعايت کنند نه فقط سخنگوي وزارت بهداشت.»
آمریکا و تروئیکای اروپایی (انگلیس، فرانسه، آلمان) - همان بدهکارهای برجام- حتی با شیوع ویروس کرونا هم از تحریم‌های ضدایرانی دست برنداشتند. همچنین انگلیس ماسک‌هایی را که ایران خریده بود، تحویل کشورمان نداد.
همزمان با این رفتار ضدانسانی و وحشیانه، دولت چین کمک‌های دولتی و مردمی این کشور را با ۲۸ پرواز از شهرهای پکن، شانگهای و گوانجو به کشورمان ارسال کرد. بیش از ده میلیون ماسک، ۵۰۰ هزار کیت تشخیص کرونا، ۳۰۰ هزار جراحی و لباس ایزوله، دو میلیون و ۲۰۰ هزار دستکش، ۳۵۰ ونتیلاتور [دستگاه تنفس مصنوعی]، ۵۰۰ اتاق پیش ساخته بیمارستانی و انواع دارو و تجهیزات بیمارستانی از جمله این کمک‌ها بود.
این مسئله، چهره وحشی و غارتگر کشورهای سلطه‌گر غربی را بیش از پیش نمایان و غربگرایان و بزک‌کنندگان شیطان بزرگ را عصبی و پریشان کرد. حالا این طیف که ید طولایی در پیچیدن نسخه ذلالت و حقارت در مقابل آمریکا و شرکایش را دارد، دلواپس منافع ملی شده و مدعی است که باید مراقب باشیم تا نمک‌گیرِ چین نشویم!
ماله کشیدن یا انکار همپالگی؟!
روزنامه شرق در سرمقاله شماره دیروز خود که به قلم سردبیر این روزنامه طیف موسوم به اصلاح‌طلب نوشته شده؛ آورده بود: «دولت دوازدهم تجربه‌های تلخی را پشت سر می‌گذارد؛ تجربه‌هایی که دولت‌های پیشین با آن روبه‌رو نبوده‌اند. تقدیر چنین حکم کرده که خطاهای انباشته‌شده پیشینیان هم‌گریبان دولت روحانی را بگیرد. وقایع و حوادث، از دی ۹۶ تاکنون، چنان زنجیروار حادث شده که مجال نگاه به گذشته و جبران خطاها را نمی‌دهد. اگر رؤسای جمهور پیشین در مواجهه با نهادهای رسمی و جریان‌های سیاسی و قدرت‌های موازی دچار تلاطم‌های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی می‌شدند، این‌بار حتی نهادهای رسمی به کمک دولت روحانی آمدند تا آن را از وضعیت‌های توفانی و بحرانی همچون سیل، زلزله، اعتراضات دی ۹۶ و آبان ۹۸ رها کنند؛ اینک که دیگر شرایط اظهرمن‌الشمس است.»
اصلاح‌طلبان که تمام هم و غم خود را برای پیروزی دولت تدبیر و امید در دو انتخابات 92 و 96 به کار بستند اکنون بر سر یک دو راهی مانده‌اند. از طرفی هم به ماله کشیدن بر ضعف‌های دولت مشغول هستند چنانکه در نوشتار بالا خواندید نویسنده گفته است که «انباشت خطاهای دیگران» به دولت دوازدهم رسیده و این یعنی درست کردن راه فرار برای کسانی که به واسطه کم کاری باید به ملت ایران پاسخگو باشند.
از طرفی دیگر گاهی نیز طیف موسوم به اصلاح‌طلب صلاح خویش را در جدا کردن خود از دولت می‌بیند و سعی می‌کند خود را به آن راه دیگر بزند تا نقش او در پیروزی دولت تدبیر و امید و هم اینکه در بسیاری از کرسی‌های مدیریت کشور تکیه زده بود، فراموش شود.
برجام از روز تصویب یک کودک مرده و ناقص‌الخلقه بود
ابراهیم متقی، استاد دانشگاه تهران دیروز در روزنامه دنیای اقتصاد نوشت: «روی کار آمدن دونالد ترامپ جمهوری‌خواه یا جو بایدن دموکرات هیچ تاثیری در رابطه با برجام نخواهد داشت زیرا واقعیت برجام این است که از روز تصویب یک کودک مرده و ناقص‌الخلقه بود و به همین دلیل نتوانست دوام بیاورد. از این رو گفته می‌شد که اگر هیلاری کلینتون در دور قبل به‌جای ترامپ وارد کاخ سفید شده بود، فشارهای سیاسی و اقتصادی جدیدی براساس مفاهیم و ادبیات متفاوتی بر ایران اعمال می‌کرد.»