یادداشتی بر فیلم «روز بلوا» ساخته بهروز شعیبی

انقلاب علیه ارتجاع

کد خبر: ۱۸۱۸۸۳

تاریخ: ۲۰ بهمن ۱۳۹۸ - ۲۱:۱۷

فیلم «روز بلوا» اثری بی‌ادعاست که از صراحت قابل ستایشی برخوردار است و این امر تماشای آن را بسیار لذت بخش می‌کند. یک درام اجتماعی که شما را با خود تا انتهای داستان همراه می‌کند و با تمام پیچیدگی‌هایی که این‌گونه مضامین با خود همراه دارند اجازه نمی دهد که مخاطب از روند داستان غافل شود. این فیلم درباره کهنه زخمی‌ست که نزدیک به چهار دهه به جان انقلاب افتاده است و آن مسئله «ارتجاع» است. تمام انقلاب‌های بزرگ دنیا همواره یک جریان ارتجاعی که خواهان بازگشت به وضعیت پیش از انقلاب است را با خود همراه دارند؛ جریانی که منافع خود را در یک جنبش رادیکال نمی‌یابد و قصد دارد پس از دستیابی به قدرت، انقلاب را به یک الیگارشی تبدیل کند و همه چیز را به وضعیت ابتدایی بازگرداند این جریان را در انقلاب شوروی «پروسترویکا» نامیدند. در این فیلم نیز ما شاهد آن هستیم که شخصیت «عماد» که می‌توان او را نماینده مکتب اصیل انقلاب دانست قرار است تا در مقابل این ارتجاع پیکار کند. ماجرای فیلم درباره یک رسوایی مالی است که منشأ آن فساد فردی مرتبط به دستگاه دولتی است فردی که با استفاده از رانت دولتی سودهای کلانی را به جیب‌زده و از طرفی با سوءاستفاده از اعتبار خود سرمایه زیادی را جذب کرده تا منافع شخصی‌اش را پیش ببرد. در این فیلم صراحتا موضوع واگذاری کارخانه‌های زیان‌ده با کمترین قیمت به افرادی که خود بخشی از طبقه بروکرات حساب می‌شوند آن هم به اسم «خصوصی‌سازی» مطرح می‌گردد. فرایندی که یک شبه افراد زیادی را صاحب سرمایه‌های کلان نمود. مطرح شدن چنین موضوعاتی در فیلم موجب می‌شود که ما با اثری روبرو باشیم که صرفا بر اساس دغدغه‌های شخصی فیلم‌ساز ساخته نشده است و در میان موج عظیم تولیدات ملودرام اثری با مضمونی سیاسی است. در فیلم متوجه خواهیم شد که منشا فساد سیستماتیک در ایران مانند رانت‌خواری، پولشویی و
زد و بند در حوزه املاک و همچنین امتیازات ویژه در زمینه واردات کالا برمی‌گردد به دوران پس از جنگ و روی کار آمدن دولت سازندگی این آدرس که فیلم در اختیار ما می‌گذارد می‌تواند مخاطب را آگاه سازد که صرفا با یک سوژه انتزاعی روبرو نیست بلکه فیلم تا حدودی سعی دارد تا به مخاطبش آگاهی سیاسی نیز ببخشد. به طور کلی «روز بلوا» اثری قابل توجه، خوش‌ساخت و واقعی ا‌ست که یکی از جدی‌ترین معضلات داخلی کشور را به تصویر می‌کشد و آن تبدیل شدن بخشی از مسئولان به یک الیگارشی مالی غیرقابل نفوذ است.
مسعود قدیمی