خلقت وسائل نقلیه

کد خبر: ۱۷۸۰۳

تاریخ: ۱۶ تير ۱۳۹۳ - ۱۹:۴۶

خداوند در آیه 41 سوره یس می‌فرماید: حَمَلْنَا ذُرِّيَّتَهُمْ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ؛ فرزندان ایشان را در کشتی پر از شحنه حمل کردیم. واژه مشحون از شحن گرفته شده است. شحن به معنای پر و مملو و نیز به معنای نگهبان و پاسبان آمده است. به وسایل نقلیه بارکش شاحنه می‌گویند؛ چنانکه به پلیس و پاسبان شحنه می‌گویند. اینکه خداوند می‌فرماید که مشحون است یعنی پر از کالا و انسان است یا پر از نگهبانان است. به نظر می‌رسد که مراد دوم باشد؛ یعنی این کشتی که فرزندان شما در آن می‌نشینند و بدون حفاظی در دریا سفر می‌کنند، ما اینان را به ساحل می‌رسانیم و این کشتی‌ها پر از نگهبانان و پاسبان‌های ما هستند.ما اين درياي موّاج را كه شما هيچ عاملي نداريد براي اينكه شما را جابه‌جا كند و مقدور شما نيست، ما به وسيله بادي كه در اختيار ماست شما را جابه‌جا مي‌كنيم. یعنی این وسيله نقليه‌ای است که ما آفريديم و آن دلبندهاي شما كه فرزندان شما هستند در همين كشتي‌ سفر می‌کنند و ما هستيم كه داريم اینها را با باد جابجا و با نگهبان و پاسبان‌های زیاد حفظ مي‌كنيم.
البته خداوند در ادامه می‌فرماید: وَ خَلَقْنَا لَهُم مِن مِّثْلِهِ مَا يَرْكَبُونَ؛ غیر از این چیزهای دیگری را نیز برای حمل و نقل آفریده‌ایم.
پس وسایل سواری اختصاص به کشتی و حتی اسب و قاطر و الاغ ندارد که سوار آنها می‌شوید بلکه سواری‌های دیگر نیز خلق می‌کند که شما نمی‌دانید: وَ الْخَيْلَ وَ الْبِغَالَ وَالْحَمِيرَ لِتَرْكَبُوهَا وَ زِينَه وَ يَخْلُقُ مَا لاَ تَعْلَمُونَ.(نحل، آیه 8)
از جمله این سواری‌های دیگر می‌توان به هواپیما و اتومبیل و سفینه‌ها و کشتی‌های فضایی و مانند آن اشاره کرد که در گذشته نبود و الان آفریده شده است و در آینده نیز چیزهایی دیگر برای سواری خلق خواهد شد که ما الان نمی‌دانیم و در آینده خواهند دانست.
این وسایلی که انسان اختراع و کشف می‌کند همه به اراده و مشیت الهی است و در حقیقت خداوند خالق است و انسان در برابر خالق، کاره‌ای نیست. این تفکر قارونی است که فکر می‌کند خودش براساس علم اقتصاد و تجربه و تخصص و مانند آن ثروتمند و کاشف و مخترع و نویسنده شده است.( قصص، آيه78) چرا که  ما هر چه از نعمت‌ها داریم از خداست: مَا بِكُم مِّن نِّعْمَهٍ فَمِنَ اللَّهِ(نحل، آيه53) و در روایت هم است : «مَا بِنَا مِنْ نِعْمَه فَمِنَ اللَّهِ»( قرب الاسناد، ابی العباس عبدالله بن جعفرالحميری، ص394)