گلایه‌های یک تولیدکننده صنایع چوب از کارشکنی نظام بانکی

یک تولیدکننده صادرات محور که در حوزه چوب فعالیت می‌کند از مشکلات عدیده‌ای که نظام بانکی برای کسب و کار وی ایجاد کرده بود گلایه کرد.

کد خبر: ۱۷۳۸۳۷

تاریخ: ۱۲ آبان ۱۳۹۸ - ۲۰:۵۴

رحیم سبحان سربندی به عنوان مدیرعامل شرکت صنایع چوب راش نرسی، که به گفته خودش تنها صادرکننده مصنوعات چوبی ایران به کشورهای اروپایی است، در تماس با روزنامه کیهان، گفت شرکت ما توانست حجم صادرات خود را در سال اول کاری اش (1372) از 24 هزار مارک، به بیش از 2.5 میلیون یورو در سال 1383 برساند.
با این حال، شرکت‌های طرف قرارداد از بیم تحریم‌های ایران –باوجود بیش از چند صد هزار یورو تولیدات ساخته شده و نیم ساخته- اقدام به فسخ یکجانبه قرارداد با طرف ایرانی کردند اما سازمان توسعه و تجارت که متعهد به پرداخت خسارت به طرف ایرانی شده بود، از پرداخت این خسارت سرباز زد و شرکت تولیدکننده صنایع چوب راش نرسی با مشکلات عدیده‌ای رو به رو شد.
در ادامه این وضعیت، مدیر این شرکت به دلیل بدهی‌های بانکی و اشخاص حقیقی، منزل شخصی اش را فروخت و بخشی تعهدات خود را پرداخت نمود. پس از آن نیز به علت بدقولی‌های سازمان توسعه و تجارت‌، شرکت مذکور به دلیل یکی از قراردادهای خود در خارج از کشور مجبور به اخذ دو وام (تسهیلات زودبازده) شد که جمعا رقمی در حدود 800 میلیون تومان می‌شد.
در سال 1391 یکی از مسئولان بانک وام دهنده اعلام کرد با پرداخت 150 میلیون تومان و با احتساب پرداختی‌های قبلی یکی از وام‌های مذکور تسویه می‌شود اما پس از واریز مبلغ فوق، از طرف بانک مجددا" اعلام شد این اقدام ممکن نبوده و نمی‌توان به طور جداگانه مبلغ وام را تسویه نمود!
آخر سر نیز اعلام شد این مبلغ (یعنی 150 میلیون تومان) چون در آن سال به عنوان سود سهامداران بانک پرداخت شده قابل برگشت نیست و حتی زمانی که مدیرعامل شرکت با یک سرمایه‌گذار به بانک رفت و اعلام کرد حاضر است 600 میلیون از 900 میلیون تومان طلب بانک را یکجا تسویه کرده و مابقی تقسیط شود، با مخالفت بانک رو به رو شد.
در حاضر بانک حتی از اعلام دقیق بدهی این شخص ممانعت می‌کند و مدیرعامل این شرکت به طور دقیق نمی‌داند چقدر بدهی به بانک دارد! و بانک احتمالا برای پس گرفتن وام خود دست به حراج سایر اموال مدیرعامل شرکت فوق نیزخواهد زد، که ظاهرا با رقم بسیار کمتر از ارزش واقعی اش حراج می‌شود.
از سوی دیگر،فارغ از موضوع بدهی‌ها، این شرکت به دلیل شرایط مذکور تعداد کارگران خود را از حدود 350 نفر به شش نفر کاهش داده و تولید آن صفر شده است! در حقیقت یک شرکت صادراتی با ارز آوری مناسب، به دلیل انجام نشدن تعهدات دولتی و فشار بانکی تقریبا از بین رفته است.