این مردم و شعارهایشان کجای سینما هستند؟

کد خبر: ۱۵۴۷۷۵

تاریخ: ۲۸ بهمن ۱۳۹۷ - ۱۹:۴۲

محمدتقی فهیم
* در ۲۲ بهمن امسال، بار دیگر مردم مانند سیل خیابان‌های شهرها را به تسخیر خود در آورده‌اند. یاسوج زیر برف، تهران زیر باران، زاهدان شیعه و سنی همپیمان و...فلاش بک می‌زنم به درون فیلم‌هایی که در جشنواره فیلم فجر دیدیم. پس این مردم و شعارهایشان کجا هستند؟ آیا این‌ها حق ندارند در سینما دیده شوند؟ آیا آرمان‌ها و مطالبات و امید و سرزندگی این مردم نباید دراماتیزه به سینماها آورده شود؟ بله همین مردم مشکلات فراوان دارند؛ بیکاری، گرانی، معضلات اجتماعی و... چرا این درخواست‌ها در سینما دیده نمی‌شود؟
* از بین سی و چند فیلم نمایش داده شده به زحمت فیلمی خوب و قابل تحمل دیده شد. یأس، ناامیدی، افسردگی، خشونت‌های نابه‌جا، انتقام‌های بی‌مورد، طعنه و کنایه و تحقیر و نادان معرفی کردن مردم. فیلمساز ما گویا در ایران نبوده است. این همه جداافتادگی شگفت‌آور است. نه از مطالبات مردم خبری هست و نه از قدرت و حضور منطقه‌ای ایران در منطقه. مقاومت و مبارزات و ایستادگی جبهه ضد صهیونیستی محلی از اعراب ندارد و از رشد و پیشرفت و دستاوردها داستانکی هم به چشم نمی‌خورد.
* مردان، ذلیل و خائن، زنان شکسته و‌ گریان و فروریخته زیر دست و پا، کودکان بی‌آینده و نگران، جامعه لجن‌زار و مادی‌زده. خانواده‌های ازهم‌پاشیده و متلاطم، احترام زدایی از پدران و مادران. فیلمساز ما وقتی سراغ کارگران و میانه شهر می‌رود، خروجی‌اش فاضلاب و کثافت و توهین است. در حالی که مسابقه با حریف اسرائیلی در کشور عین قهرمانی معرفی می‌شود، فیلمساز ما فرجام چنین اتفاقی را قمار و آش و لاش شدن در بیغوله‌ها معرفی می‌کند. آن یکی با فلسفه‌بافی از نظربازی به مادر دوست نمی‌گذرد و زنان را به شدت می‌نوازد. ایران را فقط در اعتیاد و قاچاق معرفی کردن و اسطوره‌سازی از مواد فروش کار دیگری است.
* فیلمسازی هم که به سراغ پایین شهر می‌رود نه تنها از میان لجن‌ها مروارید بیرون نمی‌آورد که همه را نابود و روسپی زده می‌کند. دیگری وقتی به سراغ قصاص می‌رود با پایان ناتمام فیلم، حاصلش پیشنهاد هولناکی است: یا باید زن حامله کودکش را بکشد یا خانواده مقتول کشته دیگری بدهد؛ راه سومی وجود ندارد. خلاصه همه فقط زهرماری‌ها را می‌بینند و بس.