نشانه آن تربت بی‌نشان (به ‌جای گفت و شنود)

کد خبر: ۱۵۲۶۹۹

تاریخ: ۲۹ دی ۱۳۹۷ - ۲۱:۴۵

در سالروز شهادت فاطمه‌زهرا سلام‌الله‌علیها و در سوگ آن برترین زنان عالم از «ازل تا به ‌ابد»، این ستون را به قطعه‌ای از یک یادداشت کیهان که در سوگ شهادت دختر پیامبر خدا(ص) نوشته شده بود اختصاص می‌دهیم؛
چرا فاطمه را شبانه به خاک می‌سپارند؟ چرا آثار و نشانه‌های ظاهری قبر او را از میان برمی‌دارند؟ و چرا علی(ع) بر بی‌نشانی تربت زهرای مرضیه(س) که سفارش خود او بود اصرار می‌ورزد و در نجوای غمزده خویش با رسول خدا(ص) از این بی‌نشانی خبر می‌دهد؟... در این ماجرا، «پرسش و پاسخ» به هم آمیخته و «جواب‌ها» در متن «سؤال‌ها» جای گرفته‌اند... و بی‌نشانی قبر فاطمه(س) یک «نشانه» است. زهرا(س) که پیامبر خدا(ص)، خشنودی او را خشنودی خدا دانسته بود، در بی‌نشانی مدفن خود، از اعتراض به آنچه که آن روزها بعد از رحلت رسول خدا(ص) در مدینه، مرکز حکومت اسلامی در جریان بود، خبر می‌دهد. اعتراض فاطمه(س) چه بود؟...
چند ده سال بعد، آنچه فاطمه(س) در آن روز دیده بود، برخی دیگر و شاید همگان نیز به وضوح دیده و شاهد وقوع آن بودند ولی آن روز خیلی دیر شده بود. اما، امروز، فاطمه عزیز! دیگر مانند آن روزها تنها نیستی. ملت‌های مسلمان با نشانه‌ای که تو با قبر بی‌نشان خود برجای گذاشته بودی، خوش به نشان آمده‌اند... زهرای عزیز، آیا خیل عظیم مردان و زنان دلباخته‌ات را نمی‌بینی که در سوگ تو لباس عزا بر تن دارند و آیا همین مردم این دوره نبودند که با نام یازهرا(س) بر دشمنان تاختند و بر خرمن و خرگاه نظام سلطه آتشی جانسوز درانداختند؟ به یقین امروز به وضوح می‌بینی که جوانان این مرز و بوم و همه جهان اسلام با شعار
«کلنا عباسک یازینب(س)» بی‌آنکه در سر سودای سود و در دل غم بود و نبود دنیا را داشته باشند به حمایت از حریم اهل بیت(ع) و حرم زینب کبری سلام‌الله‌علیها برخاسته‌اند.
زهرای عزیز! امروز از فرزند تو فقط به یک ‌اشاره و از امت به سر دویدن است مگر نیست؟