«حلاوت» را «هَلاهِل» نکنید!(ضربه آزاد)

کد خبر: ۱۵۱۷۲۰

تاریخ: ۱۸ دی ۱۳۹۷ - ۲۰:۰۶

کامران خطیبی

دوشنبه شب، رونمایی تیم ملی فوتبال ایران در هفدهمین دوره جام ملت‌های آسیا با گلباران تیم یمن همراه شد. هرچند که حریف تیم ملی ایران در این مسابقه محلی از اعراب نداشت و این مصاف را نمی‌شود محکی جدی بر پیکره یوزپلنگ‌ها دانست اما می‌توان بر این مورد اذعان داشت که شب خوبی برای فوتبال و فوتبالدوستان ایرانی رقم خورد.
در شرایطی که امارات میزبان در بازی افتتاحیه مقابل بحرین متوقف می‌شود یا استرالیا با یک گل از اردن شکست می‌خورد یا چین و کره جنوبی که در اولین دیدارهایشان حریفان را به سختی از پیش رو برمی‌دارند، این نگرانی برای طرفداران ایران هم وجود داشت که ممکن است تیم ملی هم در اولین دیدارش با مشکل روبرو شود و نتواند آن‌چنان که باید و شاید مقابل یمن بدرخشد اما چنین نشد و ایران در گام نخست موفق شد حریفش را درهم بکوبد تا با این نتیجه روحیه خوبی به تیم ملی تزریق شود.
اما متاسفانه پس از پایان این بازی و مطابق بسیاری از عادت‌های غلط‌مان با رفتارهای غیر‌حرفه‌ای شیرینی این پیروزی را کم و بدون اغراق بر کام مردم ایران تلخ کردیم.
کارلوس کی‌روش سرمربی تیم ملی فوتبال کشورمان در کنفرانس مطبوعاتی پس از بازی (طبق معمول سنوات گذشته‌) بر سرمربی پرسپولیس تاخت و با عباراتی که در خور شأن و فرهنگ فوتبال ایران نبود برانکو را مورد لطف قرار داد تا بازهم اختلاف نظر (بخوانید درگیری) این دو نفر وارد فاز جدیدی شود.
البته سرمربی پرسپولیس با توجه به چنین حساسیت‌هایی که پیرامون روابط بین او و کارلوس کی‌روش هست باید کمی بیشتر مدارا می‌کرد و به اظهار نظرهایی از این قبیل نمی‌پرداخت. اما جان کلام این که تا چه زمانی باید منتظر این رفتارهای کودکانه از جانب این دو نفر باشیم ؟ آیا از درگیری بین کارلوس کی‌روش و برانکو ایوانکوویچ چه چیزی عاید فوتبال ایران می‌شود‌؟ این رفتارها و عکس‌العمل‌ها در زمانی که مهمترین مسابقات فوتبال آسیا در این قاره کهن در جریان است و ما در حسرت قهرمانی ۴۳ سال است که می‌سوزیم به جز ضربه زدن به اعتبار ایران و ایرانی چه پیامد دیگری خواهد داشت‌؟
قطعا دستاوردهای فنی کارلوس کی‌روش و برانکو ایوانکوویچ برای فوتبال ایران بر هیچ منتقد منصفی پوشیده نیست ولی این شائبه برایمان مطرح می‌شود که خدماتی که این مربیان برای فوتبال کشورمان انجام داده‌اند باید «چماق»ی باشد بر سرمان تا هرچه دیدیم و شنیدیم دم نزنیم، انتقاد نکنیم، پیشنهاد ندهیم و ... چرا که ممکن است به مذاق آقایان خوش نیاید.
مگر اصلی‌ترین شعار فیفا football for hope (‌فوتبال برای امید‌) نیست‌؟ آیا واقعا این شعار فیفا در فوتبال ما جاری و ساری است‌؟ واقعا از فوتبال لذت می‌بریم یا اینکه فقط به فکر نتیجه و حواشی هستیم؟! تا کی باید این رفتارهای غیرحرفه‌ای و آسیب‌رسان را تحمل کنیم‌؟!
البته ما، یعنی رسانه به عنوان پرسشگر اذهان عمومی وظیفه داریم تا این نکات را به گوش ناشنوای مسئولین ذیربط برسانیم ولی واقعا در این ماجرا نقش متولیان ورزش و فوتبال چیست و تا چه زمانی قصد دارند موضع سکوت اختیار کنند و با این روش مدیریت کنند. در این چند ساعتی که از بازی تیم ملی کشورمان مقابل یمن گذشته بارها از جانب فوتبالدوستان با اعتراضاتی مواجه بودیم که چرا باید چنین اتمسفر مسمومی بر فوتبال ما حاکم باشد؛ برخی هم می‌گفتند اگر فوتبال این است؛ این فوتبالی که قرار باشد به شخصیت‌مان توهین شود را نمی‌خواهیم و...
آقایان مسئول لطفا قبل از این که دیر بشود به فکر چاره باشید. همان‌طور که بارها و شاید سال‌ها کیهان در همین صفحه بر این موضوع تاکید داشته که باید دنبال معلول‌ها بود نه علت‌ها ....