اشتباهات پرسپولیس (ضربه آزاد)

تیم فوتبال پرسپولیس ایران در بازی برگشت فینال لیگ قهرمانان آسیا مقابل دیدگان یکصد هزار تماشاگر ورزشگاه آزادی با تساوی بدون گل برابر کاشیما آنتلرز ژاپن متوقف شد تا با توجه به نتیجه بازی رفت(شکست دو بر صفر) از رسیدن به جام قهرمانی محروم شود.

کد خبر: ۱۴۶۷۳۳

تاریخ: ۲۰ آبان ۱۳۹۷ - ۲۰:۲۸

سرویس ورزشی-

هدف پرسپولیس در بازی برگشت فینال، رسیدن به پیروزی آن هم با اختلاف سه گل بود. قبل از بازی می‌شد پیش‌بینی کرد که رسیدن به این هدف سخت است ولی‌اشتباهات فنی تیم پرسپولیس موجب شد کار از مرحله سختی عبور کند و به غیرممکن برسد!
اولین نکته‌ای که از زمان به صدا درآمدن سوت بازی کاملا مشهود بود، بازی توام با ترس پرسپولیس بود تا جایی که مدافعان کناری این تیم تا پایان نیمه اول می‌ترسیدند حتی از نیمه زمین بالاتر بیایند. در طول 90 دقیقه خبری از پاس‌های کوتاه نبود و مدافعان بدون برنامه مشخص تنها با ارسال‌های بلند سعی در رساندن توپ به منشا و علیپور داشتند.
نتیجه این تفکر آن شد که هافبک‌ها کاملا از جریان بازی خارج شدند تا اندازه‌ای که در طول بازی گزارشگر بازی نتوانست حتی 5 بار نام کمال کامیابی‌نیا را به زبان بیاورد!
«سرعت» هیچ جایی در برنامه پرسپولیس نداشت تا جایی که برخی اوقات تصور می‌شد بازیکنان ما عجله کردن را با سرعت دادن به بازی‌اشتباه می‌گیرند! پرسپولیس در طول بازی حتی یک موقعیت صد در صد گلزنی نداشت و توپ‌هایی را که دروازه بان کاشیما گرفت، یک دروازه بان معمولی هم می‌توانست بگیرد.
برای فتح جام قهرمانی نیاز به بازیکنان بزرگ است، فقر بازیکنان کیفی در پرسپولیس تا اندازه‌ای بود که تعویض دوم برانکو در فینال لیگ قهرمانان، بازی دادن به بازیکنی از ترکیب تیم امیدهایش بود!
به تمام این محدودیت‌ها و‌اشتباهات تاکتیکی می‌توان چندین و چند مورد دیگر هم اضافه کرد که در مجموع از دلایل شکست نماینده فوتبال ایران در بازی فینال شد. با تمام این تفاسیر پرسپولیس نسبت به بضاعتی که داشت نماینده شایسته‌ای برای فوتبال ایران بود و حتی توانست به فینال لیگ قهرمانان آسیا راه پیدا کند که خودش موفقیتی بزرگ به حساب می‌آید.
رسیدن به فینال موفقیت بزرگی است ولی بعید است موجب تحول در فوتبال ایران شود. برای تحول در فوتبال نیاز به نیروی انسانی، امکانات و قانون حرفه‌ای است که متاسفانه ما دست کم دو مورد از این الزامات را نداریم.
تلخ است ولی باید این واقعیت را قبول کنیم که تیم‌های شرق آسیا از تیم‌های غرب آسیا از جمله ایران جلو افتاده‌اند. سازماندهی آنها چه در داخل و چه در خارج از زمین بسیار حرفه‌ای است و به همین دلیل در سطح باشگاهی چند سالی است که جام قهرمانی را به انحصار خود درآورده‌اند و در سطح ملی هم ژاپن آن نمایش فوق‌العاده را برابر بلژیک ارایه کرد و کره جنوبی موفق به شکست دادن آلمان در جام جهانی 2018 شد.
به بازیکنان خارجی تیم کاشیما دقت کنید، بازیکنان درجه دو یا سه برزیلی بودند ولی سطح فنی‌شان به مراتب بالاتر از خارجی‌های لیگ ماست. بازیکن خارجی خوب، بازی بدون توپ، سرعت و ریتم دادن، چگونه دفاع و حمله کردن و... را به هم تیمی‌هایش یاد می‌دهد ولی آیا خارجی‌های لیگ ما این کار را انجام می‌دهند، جواب منفی است. خب اگر این گونه است چرا باید با دلار 15 هزار تومانی بازیکنان خارجی وارد کنید و براحتی استعدادهای خودمان را از دور خارج کنیم؟!
سخن پایانی اینکه ظاهر فوتبال خوب شده اما در باطن مشکلاتی دارد که باید رفع شود.