تاثیرات گناه (2)(پرسش و پاسخ)

کد خبر: ۱۳۹۸۹۵

تاریخ: ۲۴ مرداد ۱۳۹۷ - ۲۰:۱۰

پرسش:
بر اساس آموزه‌های وحیانی گناهان چه آثار و پیامدهایی را در عرصه‌های مادی و دنیوی و معنوی و اخروی به همراه دارد؟
پاسخ:
در بخش نخست پاسخ به این سوال که در تاریخ 97/5/20 به چاپ رسید به آثار و پیامدهای دنیوی گناهان شامل: 1- محرومیت از رزق و روزی 2- فقر 3- سلب نعمت 4- بیماری پرداختیم. اینک در ادامه دنباله مطلب را پی می‌گیریم.
۵. كوتاهى عمر
قال‌الصادق(ع): «من يموت بالذّنوب أكثر ممّن يموت بالاجال و من يعيش بالاحسان أكثر ممّن يعيش بالاعمار» آنها كه به خاطر گناه مى‌ميرند بيش از كسانى هستند كه با اجل طبيعى از دنيا مى روند و كسانى كه به خاطر كار نيك به زندگى ادامه مى دهند بيش از كسانى است كه به خاطر عمر طبيعى در قيد حياتند. (امالی طوسی، ص 305)
۶. نزول بلا
امام باقر(ع) مى‌فرمايند: «ما من نَكبهًْ تصيب العبد إلاّ بذنبٍ و ما يعفواالله عنه‌اكثر»۸۱؛ هيچ رنج مصيبتى به بنده نمى رسد مگر به سبب گناه‌هاى او، و [با اين حال] آنچه را خدا مى‌بخشد بيشتر است. (اصول کافی، ج 2، ص 269)
و همچنين امام على(ع) مى‌فرمايند: «قد يبتلى الله المؤمن بالبليهًْ فى بدنه او ماله او ولده او أهله و تلا هذه الاية او ما أصابكم من مصيبهًْ»؛ «چه بسا خداوند شخص مؤمن را گرفتار و دچار بلا و مصيبتى در بدن و يا مال و يا فرزندان و يا خانواده‌اش نمايد و سپس حضرت اين آيه را تلاوت فرمودند كه: هر مصيبتى كه به شما رسد به خاطر اعمالى است كه انجام داده‌ايد.(بحارالانوار، ج 75، ص 52)
۷. خشكسالى و نباريدن باران
امام باقر(ع) مى‌فرمايند: «إنّ‌الله عزّ و جل إذا عَمِلَ قومٌ بالمعاصى صَرَف عنهم ما كان قدّر لهم من المطر فى تلك‌السّنهًْ إلى غيرهم» هرگاه قومى مرتكب خطا شوند خداوند متعال بارانى را كه مقدّر فرموده است در آن منطقه فرو فرستد در آن سال از آنجا دريغ كرده و به جاى ديگر ارزانى مى‌كند. (همان، ص 272)
۸. عدم ايمنى از حوادث
امام على(ع) مى‌فرمايند: «تعوذوا بالله من سطوات‌الله باللّيل و النّهار قال قلت له و ما سطوات‌الله قال الاخذ على المعاصى»؛ «به خدا پناه ببريد از غافلگير كردن خداوند در شب و روز [بلاهاى شبانه و حوادث ناگهانى] راوى مى گويد از امام پرسيدم كه غافلگير كردن خداوند چيست؟ امام فرمود: تنبيه خداوند [بندگان را ]به خاطر گناهان است. (اصول کافی ج2) (ص 269)
۹. حكومت جائران و ظالمان
امام صادق (ع) مى فرمايند: «يقول اللّه عزّ و جل إذا عصانى من عَرَفَنى سَلَّطتُ عَلَيه من لَايَعرفُنى»؛ «خداوند متعال مى فرمايد هرگاه كسى كه مرا مى شناسد مرا معصيت كند بر او كسى را مسلّط مى‌كنم كه مرا نمى‌شناسد». (همان ص 276)
۱۰. ترس از حكّام و زمامداران
امام صادق(ع) مى‌فرمايند: «إن أحدكم ليكثر به الخوف من‌السّلطان و ما ذلك إلاّ بالذّنوب فتوقوا ما استطعتم»؛ «همانا شخصى از شما بسيار از حاكم و زمامدار مى ترسد و اين ترس نيست مگر بر اثر گناهان پس تا مى توانيد از گناهان بپرهيزيد».(همان ص 275)
ادامه دارد