اخبار ویژه

کد خبر: ۱۳۶۷۸۲

تاریخ: ۱۹ تير ۱۳۹۷ - ۲۲:۱۰

تیم اقتصادی دولت اگر توانمند بود باید در 5 سال گذشته خود را نشان می‌داد
کارشناسان اقتصادی حامی دولت می‌گویند «ناتوانی تیم اقتصادی دولت اظهر من الشمس است» و «تیم دولت، درس اقتصاد نخوانده‌اند».
محمدقلی یوسفی استاد دانشگاه علامه طباطبایی گفت:  ناتوانی تیم اقتصادی دولت اظهر من الشمس است اگر این تیم توانمند بود در 5 سال گذشته خود را نشان می‌داد.
محمدقلی یوسفی افزود: دولت مسئول سیاست‌های اقتصادی کشور است. نمی‌شود دولت در عرصه اقتصاد تصمیم‌گیر باشد ولی در بحران‌های اقتصادی عوامل نامرئی را تاثیرگذار بداند اگر این طور باشد فاتحه علم اقتصاد را باید خواند.
او اضافه کرد: تخصص پزشکان را زمانی باید سنجید که یک بیمار بدحال را درمان کنند وگرنه شخص سالم که پزشک نمی‌خواهد. در اقتصاد هم همین طور است.
تنها زمانی که اقتصاد دچار بحران و بن‌بست شده است عیار مردان اقتصادی مشخص می‌شود.
یوسفی محصول عملکرد 5 ساله تیم اقتصادی دولت را گسترش فقر، بیکاری فزاینده و تشدید نابرابری دانست و گفت: دولت نمی‌تواند از زیربار این مسائل شانه خالی کند.
وی افزود: موفقیت سیاست‌های اقتصادی را هرگز نمی‌توان با معیارهایی چون نرخ تورم و رشد اقتصادی سنجید. استناد به تورم از اساس غلط است.
این استاد اقتصاد تصریح کرد: متاسفانه افراد کم‌سوادی که بعضا دارای مدارک دانشگاهی هم هستند تیم اقتصادی دولت را در دست گرفته‌اند.
این اشخاص  در دو دهه گذشته همواره در مسئولیت‌های مختلف دولتی یا صاحب ‌پست‌های کلیدی بوده‌اند یا عنوان مشاور را برعهده داشته‌اند.
یوسفی با بیان اینکه این افراد براساس منافع خود سیاست‌های اقتصادی را در کشور دنبال کرده‌اند گفت: سیاست‌های این اشخاص مطلوب آنهایی است که بخواهند از آب گل‌آلود ماهی بگیرند.
البته به نظرم دولت برای ویران کردن اقتصاد کشور بهترین نفرات را به کار گرفته است و هیچ‌کس مانند این افراد نمی‌توانست اقتصاد را به این حال و روز وخیم بیندازد.
همچنین محمدصادق جنان‌صفت در همین زمینه گفت: تیم اقتصادی دولت بهتر است تغییر کند چرا که هیچ کدام در رشته تحصیلی مرتبط با فعالیت خود درس نخوانده‌اند.
وی افزود: داستان تغییر و دگرگونی در تیم اقتصادی دولت روحانی از اواخر دولت یازدهم شروع شد و به ویژه وزیر اقتصاد، رئیس کل بانک مرکزی و رئیس سازمان برنامه و بودجه را در مرکز توجه خود قرار داد.
او ادامه داد: آقایان کرباسیان، سیف و نوبخت یک وجه مشترک دارند و آن اینکه هیچ کدام دانش‌آموخته اقتصاد نیستند بلکه آن را به طور تجربی یاد گرفته‌اند. مثلا کرباسیان مدیر اجرایی نیرومندی است اما دانش اقتصادی لازم را ندارد تا سیاست‌های اقتصادی موردنیاز را برپایه آن تدوین کند. البته خود ایشان هم به تازگی به این امر اعتراف کرد.
جنان‌صفت با بیان اینکه سیف هرچند سابقه بانکداری دارد ولی چون رشته‌اش حسابداری بوده است علم مورد نیاز برای ریاست بانک مرکزی را ندارد، تصریح کرد: کسی که در این سمت می‌نشیند باید دانش عظیمی در حوزه علم بانکداری داشته باشد. نوبخت هم به همین شکل. بنابراین ضرورت دارد این اشخاص در شرایط موجود جای خود را به نیروهای بهتری بسپرند.
او گفت: یکی از اقتصاددانان به نام «بهکیش» به تازگی از سیف نقل کرد که ایشان گفته من نمی‌دانم چه کار کنم؟! طبیعی است کسی که نمی‌داند چه کار باید بکند، بهتر است جای خود را به نیروی باانگیزه‌تری دهد. کرباسیان هم صریحا گفته که با علم اقتصاد آشنایی ندارد و به طور تجربی آن را فرا گرفته است.

اروپا هیچ کاره است اما کفه برجام سنگین‌تر شد(!)
یک حامی دو آتشه برجام، در روزنامه ایران نوشت «کفه برجام سنگین‌تر شد» اما همزمان در روزنامه سازندگی تصریح کرد «اروپایی‌ها می‌خواهند اما نمی‌توانند».
حسن بهشتی پور در روزنامه ایران و در یادداشت «کفه بقای برجام سنگین‌تر شد» می‌نویسد: براساس مواضعی که وزیر امور خارجه در پایان نشست مهم وین مطرح کرده، روند مذاکرات برای ایران امیدبخش بوده است. از مواضع موگرینی و بیانیه اتحادیه اروپا هم این گونه برمی‌آید که اروپایی‌ها هم - با وجود تردیدهایی که درباره توان آنها برای حفظ برجام بدون آمریکا وجود داشت - تلاش دارند با تدارک تمهیدات ویژه و از جمله آنچه در بند 8 بیانیه دیروز آمد، این توانایی را به اثبات برسانند.
بنابراین آنچنان که محمد جواد ظریف گفت، اگر همین اراده سیاسی را که در مذاکرات بروز داده‌اند، در عمل به تعهدات خود نشان دهند، می‌توان گفت که کفه بقای برجام سنگین‌تر خواهد بود.
اما وی همزمان در یادداشت روزنامه سازندگی با عنوان «اروپایی‌ها می‌خواهند اما نمی‌توانند» می‌نویسد: «در شرایط فعلی اروپایی‌ها به طور جدی خواستار آن هستند تا در برجام بمانند. اما توان آن را ندارند. مقامات اروپایی نیز بر همین نکته تأکید کرده‌اند. یکی از دلایلی که مذاکرات ایران با سه کشور اروپایی در سال 82 به نتیجه‌ای نرسید مخالفت‌های آمریکا بود. به همین دلیل نیز مذاکرات با آمریکا آغاز شد. واقعیت آن است که اروپا بدون آمریکا قادر به تأمین همه منافع ایران در برجام نخواهد بود اما در هر صورت ایران باید تلاش خود را انجام دهد و البته نباید از الغای برجام استقبال کرد. در حال حاضر دستگاه دیپلماسی ایران باید تمام تلاش خود را در مذاکره با اتحادیه اروپا و چین و روسیه انجام دهد تا اگر نتوانستیم با اروپایی‌ها به نتیجه دست یابیم که البته احتمال آن زیاد است»، استراتژی جدیدی را اتخاذ کنیم.
این توصیه در واقع تن دادن به وقت‌کشی جدید اروپا پس از فرصت‌سوزی 5 سال گذشته در اعتماد به غرب است. متأسفانه به اعتبار همین رویکرد انفعالی و فاقد خط قرمز، غرب (اروپا و آمریکا) به این محاسبه رسیده‌اند که در صورت هر نوع تعلل و کارشکنی و نقض عهد، باز هم طیف شیدای برجام، اعتراض مؤثر و بازدارنده از خود بروز نخواهد داد.

آنالیز حواشی جام جهانی بی‌خیال سرنوشت برجام
نایب رئیس مجلس خواستار اقدام عاجل در مقابل افراد دوتابعیتی شد.
در حالی که این روزها دو چالش مهم اقتصادی و نقض آشکار برجام توسط غرب (وقت کشی اروپایی‌ها) تبدیل به مسئله مورد توجه افکار عمومی و رسانه‌ها شده علی مطهری نایب رئیس محترم مجلس، در اینستاگرام دست به قلم شده و به موضوع دوتابعیتی‌ها و بی‌عدالتی در جام جهانی فوتبال پرداخته است!
او می‌نویسد: «در میان تیم‌های شرکت‌کننده در جام جهانی فوتبال، تیم‌هایی را می‌بینیم که از بازیکنانی با ملیت دیگر استفاده می‌کنند به این بهانه که تابعیت آن کشور را دارند. این قضیه رقابت بین ملت‌ها را مخدوش و ناعادلانه کرده است. مثلاً تیم فرانسه که در آن تعداد قابل توجهی از ملیت‌های آفریقایی حضور دارند در واقع تیم ملی فرانسه نیست بلکه تیم فرانسه و مستعمرات آفریقایی سابق اوست.
این مطلب را با شدت کمتری می‌توان درباره تیم‌های آلمان و بلژیک نیز صادق دانست. این که چند غول آفریقایی را در داخل تیم ملی خود قرار می‌دهند نشانه ضعف فوتبال آن کشور است.
ضمناً این مطلب نشان می‌دهد که اگر کشورهای آفریقایی امکانات کشورهای اروپایی را داشتند قطعاً قهرمان جام جهانی می‌شدند.
فیفا باید این نقص و بی‌عدالتی را برطرف کند به طوری که تیم ملی هر کشوری فقط از همان ملیت تشکیل شده باشد و حتی شامل بازیکنان دو رگه نیز نباشد. تیم‌هایی مثل برزیل و آرژانتین واقعاً تیم ملی هستند. متأسفانه تیم ملی برزیل در اثر اشتباهات فردی یکی از بازیکنانش در حالی که استحقاق برد را داشت به تیم چند ملیتی بلژیک باخت و طرفداران فراوان خود در سراسر جهان را غمگین و جام جهانی را از بازی زیبا محروم کرد.»
این قبیل موضع‌گیری‌ها و وقت‌گذاشتن‌ها در حالی است که مردم به حق انتظار دارند نایب رئیس مجلس، اگر می‌خواهد به معضل دوتابعیتی‌ها بپردازد، ابتدا موضوع نفوذ دوتابعیتی‌ها در سیاست و اقتصاد و فرهنگ کشور را پیگیری کند. یا از دولتمردان درباره مشکلات اقتصادی در سوءتدبیرهای انجام شده توضیح خواسته شود؛ وگرنه بعید است فیفا معطل نظر آقای مطهری درباره تیم‌های ملی کشور و افراد دوتابعیتی باشد.
یادآور می‌شود حضور عناصر دوتابعیتی در تیم مذاکره‌کننده و برخی وزارتخانه‌های کلیدی، موجب خسارت‌های سنگین به مردم و نظام شده که جای پیگیری و بررسی دارد. نمونه این خسارت را می‌توان در ماجرای حضور دری اصفهانی به‌عنوان کارشناس ارشد مالکی و بانکی (تحریم) در تیم مذاکرات برجام مشاهده کرد که موجب باقی ماندن منافذ بزرگ در برجام شد و عجیب اینکه برخی نمایندگان سهل‌اندیش با گشاده‌دستی با این موضوع مواجه شده و 20 دقیقه را هم برای بررسی برجام زیاد دانستند!!

تیم اقتصادی دولت زبان عذرخواهی بلد نیست؟!
یک عضو فراکسیون امید می‌گوید در کنار عذرخواهی دولت از مردم به خاطر نابسامانی اقتصادی، باید تیم اقتصادی دولت نیز تغییر کند
عبدالرضا هاشم‌زایی  در گفت‌و گو با روزنامه آرمان و در پاسخ این سوال که این روزها، روزهای سختی برای کشور و ملت محسوب شده و «مشکلات اقتصادی فشار زیادی را بر توده ملت وارده می‌آورد، ‌درخواست نمایندگان از دولت برای تغییر و ترمیم فوری کابینه تا چه اندازه می‌تواند مشکلات را برطرف سازد؟»، گفت: بارها خبر استعفا و یا عذرخواهی برخی از مسئولان کشورهای توسعه یافته در پی حوادث مختلف را دیده و شنیده‌ایم. به طور نمونه پس از مشکلاتی که برای یک بخش کوچک در کشور ژاپن پیش آمد، مسئولان رسما از مردم عذرخواهی کردند و یا پس از یک سانحه دریایی در کره‌جنوبی بلافاصله وزیر مربوطه به عنوان عذرخواهی استعفا داد. اما در کشور ما چنین فرهنگی متاسفانه وجود ندارد و به ندرت پیش می‌آید که یک مسئول در هر رده‌ای پاسخگوی مشکلات پیش آمده در حیطه خود باشد و ضمن عذرخواهی از مردم از کاری که در انجام آن ناتوان بوده کناره‌گیری کند. برخی از مسئولان گویا نمی‌خواهند قبول کنند که مردم در چه وضعیتی قرار دارند. قدرت خرید مردم این روزها به شدت کاهش پیدا کرده است. در واردات و صادرات با مشکل مواجه هستیم. رانت‌خواری و ویژه‌خواری بیداد می‌کند. مسئول این وضعیت چه کسی است غیر از تیم اقتصادی دولت؟ البته نمی‌گوییم که این تیم اقتصادی هیچ کاری نکرده است. قبول داریم که در کنترل نسبی تورم توفیقاتی داشته ولی شرایط اقتصادی فعلی را چگونه می‌‌خواهند پاسخگو باشند؟ به نظر من مسئولان اقتصادی باید به افکار عمومی احترام گذاشته و استعفا دهند و حتی عقیده بر این است که قبل از بازگشت رئیس جمهور از اروپا این کار را انجام دهند که این به نفع خودشان و به نفع کشور است.
وی در پاسخ این سوال که آیا با کنار رفتن این تیم اقتصادی می‌توان امیدوار بود که تیم  اقتصادی جایگزین بتواند مشکلات را حل کند؟ می‌گوید: دور از ذهن نیست که تیم اقتصادی جایگزین هم براساس معیارهایی همچون دوستی، سفارش و یا روابط خاص انتخاب شوند، اما حداقل از نظر افکار عمومی و جو روانی جامعه می‌‌تواند تاثیر مثبت داشته باشد. البته 2 سال قبل در نطق افتتاحیه مجلس یکی از تذکراتی که به دولت داده بودم همین تغییر تیم اقتصادی بود، اما اهمیتی داده نشد در حالی که رسیدگی به وضع اقتصادی کشور از مهم‌ترین وظایف دولت است. به نظر من تغییر در تیم اقتصادی دولت هم به نفع دولت است و هم به نفع ملت.
وی یادآور شد: بنابراین بار دیگر تاکید می‌کنم تغییرات در فروکش کردن التهابات جامعه و آرامش وضعیت اقتصادی کشور تاثیرگذار خواهد بود و باید به آن روی آوریم.

رسم نفاق جدید؛ زبان درازی پس از بی‌عرضگی
ادعای جلایی‌پور درباره بی‌اختیار بودن دولت، زیر سؤال بردن خود و هم‌طیفان خویش است.
روزنامه جوان ضمن نقد مقاله جلایی‌پور(از اعضای حزب منحله مشارکت) نوشت: حقد و کینه وی از دستگیری فرزند نتوانسته از قلم دور بماند این در حالی است که باید پاسخگوی توبه از گذشته انقلابی خود و راه برادران شهیدش باشد و بگوید پسرش در انگلستان چه مراوداتی داشته که دستگیر شده است؟
وی می‌نویسد «مشکل کشور، دولت روحانی یا سیاست‌های سیاستی در هیئت دولت نیست. مشکل سیاسی است و حل آن در دست هسته اصلی قدرت و در بیت است.» ادبیات مذکور هیچ تفاوتی با VOA و سخنان باستانی در لندن و سازگارا و کدیور ندارد. دوم اینکه جمع‌بندی اصلاح‌طلبان نسبت به عملکرد روحانی همین جمله جلایی‌پور است. جمع‌بندی آنان این است که «دولت روحانی منفعل و ضعیف است اما ما باید بگوییم اختیارات ندارد.» سوم اینکه مگر شما نمی‌دانستید هسته قدرت در جای دیگری است و «دولت موازی» وجود دارد؟ چرا به خودتان توهین و از شکل‌گیری دولت بی‌اختیار و فاقد اثرگذاری حمایت کردید؟ اگر آنچه را که می‌گویند مفروض می‌دارید، حمایت اصلاح‌طلبان از روحانی جز چپیدن در قدرت و خوردن و بردن چیزی نمی‌تواند باشد، چون به زعم آنان دولت فقط اختیار دارد حقوق بدهد و تمام.
ایشان چهار پایه حفظ حکومت را که به سبک کلاسیک در کتاب‌ها خوانده است برای حفظ قدرت ایران ذکر می‌کند که همه آنها منهای دولت است. جالب اینکه جناب بشیریه بعد از فتنه 1388 در مصاحبه با نشریه «لوگوس» همین چهار مورد را برشمرده‌اند. حال آنکه قدرت ایران از جهت اقتصادی در نفت و مالیات خلاصه شده است که در اختیار دولت است و اقتصاد ایران نیز در بعد خصوصی‌سازی به رده‌های مدیریتی مختلف دولت هاشمی واگذار شد که آقای جلایی‌پور با یک جو انصاف می‌تواند در پتروشیمی و صادرات و واردات افراد مدنظر را شناسایی و نسبت آنان با جریان متبوع خود را بازخوانی کند و نهادهای حاکمیتی-غیردولتی حداکثر 5 درصد اقتصاد را در اختیار دارند. بعید است ایشان دنبال دیکتاتوری از طریق تسلط قوه مجریه بر قضائیه و نیروهای مسلح باشد و خواستار ادغام آنان باشد. اما شاید به عنوان یک استثنا قبول دارد.
وی به بنگاه‌های اقتصادی خارج از دولت می‌پردازد که منظور ستاد اجرایی و بنیاد مستضعفان است. این دو مجموعه ضمن پرداخت مالیات هیچ هزینه‌ای از بودجه عمومی کشور مصرف نمی‌کنند اما خروجی آنان در توسعه مدارس، مساجد،  درمان و دارو به اندازه چند وزارتخانه دولت مورد حمایت شماست. قرارگاه خاتم نیز طبق اعتراف صریح جهانگیری (در پاسخ زیباکلام)، «اگر دولت بخواهد به آن پروژه می‌دهد» که فعلا رایگان کار می‌کند و دولت متبوع شما پز افتتاح زحمات آنان را می‌دهد و همانند شما به موقعش فحش را نیز چاشنی آن می‌کند. همین افتتاح قرارگاه خاتم بود که دولت را از واردات بنزین در پساتحریم در ستاره خلیج‌فارس نجات داد و آب خرمشهر و آبادان را به سامان رساند که اگر اندکی تقوا، انصاف و آزادگی در وجودتان بود، تشکر می‌کردید که بی‌عرضگی دولت مورد حمایت شما چگونه جبران می‌شود؟
روزنامه جوان در پایان نوشت: قاعده این است که نخبگان درون نظام در سلامت و همراهی با آن قاعده‌مند عمل کنند و جاسوسی آنان یک استثنا باشد اما گویی نزد دوستان جناب جلایی‌پور جاسوسی یک قاعده شده است.
قاعده این است که اصلاح‌طلبان همراه نظام باشند و امثال اکبر گنجی و دیگر پناهندگان به دشمن استثنا باشند اما جلایی‌پور و پسرش تلاش می‌کنند اصلاح‌طلبان همراه نظام را به عنوان استثنا معرفی کنند.
سوال اساسی این است که جایگاه ایشان در مدل «قاعده»، «استثنا»ی نظام کجاست؟ قاعده این است که انقلابیون سیاست‌های کلی نظام را محترم می‌شمارند. قاعده اصلاح‌طلبان دراین‌باره چیست؟