در حاشیه برگزاری نخستین جشن رسانه های سینمایی

گزارش یک مهمانی!

جشن ها و جشنواره های سینمایی -و هنری- در کشورهای غربی، معمولا با دو هدف برگزار می شوند؛ اول؛ ترویج ایدئولوژی و فرهنگ مقبول حاکمیت آن کشور و دوم؛ تقویت صنعت سینما در آن کشور. اسکار، کن، برلین، ونیز و ... همه پی گیر این دو هدف هستند وگرنه هیچ دلیلی ندارد تا برای برگزاری آن ها هزینه شود. با این حال در کشور ما هنوز هم که هنوز است، جشن ها و جشنواره های سینمایی بدون هیچ راهبرد و هدف بزرگی برگزار می شوند. به همین دلیل هم آئین های سینمایی ما در اکثریت قریب به اتفاق، در حد یک مهمانی باقی می مانند و هیچ تأثیری بر سینما و فرهنگ کشور نمی گذارند.

کد خبر: ۱۳۵۱۷

تاریخ: ۳۱ ارديبهشت ۱۳۹۳ - ۱۹:۵۷

سعید نیک پندار

نمونه اخیر چنین مراسمی، نخستین جشن رسانه های سینمایی است که جمعه هفته گذشته توسط بنیاد سینمایی فارابی برگزار شد. البته ناگفته نماند که برگزاری جشن رسانه های سینمایی این حسن را در پی داشت که بار دیگر تمامیت خواهی طیف لیبرال سینمای ایران را برانگیخت. با اینکه در میان رسانه های تجلیل شده، تنها نام یک خبرگزاری اصولگرا -خبرگزاری فارس- و در میان برگزیدگان بخش رقابتی فقط نام یک خبرگزاری اصولگرا -خبرگزاری تسنیم- دیده می شود، باز هم آقایان مدعی آزادی خواهی نتوانستند همین را هم تحمل کنند و صدای اعتراضشان بلند شده است که چرا به این ها جایزه داده اید؟ نمونه اش فیلمساز محترمی است که اتفاقا خودش هم جزو تجلیل‌شدگان است. مجری سابق برنامه «هفت» نتوانست عصبانیت خودش از این دو جایزه را پنهان کند و در مصاحبه ای نارضایتی اش از اهدای جایزه به رسانه‌های اصولگرا را برملا کرد. به جز او، در شبکه های اجتماعی و برخی از سایت ها -ازجمله سایت زرد نفتی مشهور- هم گفته های مشابهی منتشر شده بود که مثلا تسنیم را چه به جایزه! و چرا باید از این ها تقدیر شود؟ گویی همه جوایز مختص ایشان است و اگر دیگران -غیرخودی های آن ها- بدرخشند، توطئه‌ای در کار است و تقلب شده است و ...!
اولین نکته قابل تأمل درباره این جشن، ناهمخوانی مناسبت و مباحث مطرح شده در آن با نام این آئین بود. این جشن به مناسبت روز فردوسی برگزار شد و بخش زیادی از سخنرانی ها هم به تجلیل از مقام جناب فردوسی اختصاص یافت. حتما، یادبود فردوسی، این شاعر بزرگ سرزمین ما کار نیکویی است، اما هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد. واقعیت این است که برگزار کنندگان این جشن، نتوانستند ارتباطی میان مراسم خود با فردوسی برقرار کنند و تا پایان مشخص نشد که چرا جشن رسانه های سینمایی به مناسبت روز فردوسی برگزار و در جشنی سینمایی از یک شاعر تجلیل شد. حداقل می شد این گونه عمل کرد که مثلا رسانه ها و نویسندگان سینمایی می توانند با برقراری ارتباط بیشتر با شاهنامه و الهام و اقتباس از شعرهای فردوسی بزرگ، به سینمای ایران غنای بیشتری ببخشند. اما این کار، در جشن مورد بحث اصلا انجام نشد. تنها کارکرد تداخل بزرگداشت فردوسی با جشن رسانه های سینمایی این بود که رئیس محترم سازمان سینمایی دولت، از این فرصت استفاده کرد و «غیرسینمایی» بودن خود را با سخنرانی درباره فردوسی پوشش داد! به این ترتیب دیگر برای هیچ کس این سوال پیش نیامد که چرا جناب حجت الله ایوبی -که این روزها هم به شدت از دست رسانه ها عصبانی است- هیچ توجهی به مسئله نویسندگان سینمایی رسانه ها -که این جشن درواقع برای آن ها بود- نکرد.
اما از اتفاقات جالب نخستین جشن سینمایی، برگزیدگان آن بود. به طوری که می بینیم، یکی از افراد، نامش هم در میان تجلیل شدگان است و هم در دو رشته بخش رقابتی نیز به عنوان برگزیده، جایزه گرفت. برگزار کنندگان جشن رسانه های سینمایی گویا اطلاع چندانی از برگزاری این گونه آئین ها ندارند و نمی دانند، تجلیل دوباره از فردی که در بخش رقابتی -آن هم در دو رشته- برنده می‌شود، اصولا کاری غیر اصولی است.
اتفاق جالب دیگری هم که در این زمینه رخ داد، یکی بودن رسانه های برگزیده با رسانه های داوران جشن بود! وقتی نام برگزیده ها را مرور می کنیم می بینیم که اکثریت جوایز به نویسندگان همان نشریاتی اهدا شده است که داوران محترم جشن، سردبیر همان نشریات هستند! گویی داوران، جوایز را به خودشان تقدیم کرده اند!
شگفت اینکه بنیاد فارابی، پس از برگزاری این جشن، برای پر کردن بیلان کاری خود و ایجاد فضای تبلیغاتی و سر و صدا، بودجه بیت المال و پول مردم را در اختیار روزنامه سینمایی کذایی قرار می دهد تا برای این جشن، رپرتاژ آگهی منتشر کند!