استقامت در مراحل سلوک (سلوک عارفانه)

کد خبر: ۱۱۵۵۲

تاریخ: ۱۰ ارديبهشت ۱۳۹۳ - ۱۸:۲۷

(بدان ای سالک طریق حق!) نحوه استقامت در مراحل سلوک مختلف است. در بدایت استقامت متضمن معنی توجه داشتن به اوامر و احکام، و در نهایت متضمن معنی عدم توجه به غیر است.
خواجه استقامت را به روح تشبیه کرده می‌گوید: همان‌طوری که روح موجب بقاء بدن است احوال سالکین نیز با روح استقامت باقی و پایدار است.
سالک اگر از طریق اعتدال و استقامت خارج گردد در وادی مخوف مشتهیات نفس واقع شده گرفتار مشکلات عالم تفرق می‌شود. از مسیر اصلی منحرف گشته به مقام جمع راه نخواهد یافت. استقامت سالک در درجه اول «اجتهاد در اقتصاد» است. یعنی سعی در میانه‌روی و اعتدال دارد.
سالک از حد اخلاص تجاوز نماید، عملش روی ریا انجام می‌گیرد. عمل در این صورت یا برای عوض است یا برای اجرت و یا غرضی از اغراض دیگر. در هر صورت عمل بدین‌ترتیب ارزشی ندارد. اثری بر آن مترتب نیست.
استقامت در درجه دوم در احوال است. استقامت در این مقام مشاهده حقیقت است... یعنی شخص باید خود به مقام شهود رسیده باشد و اظهار حقیقت کند.
در درجه سوم استقامت با ترک رؤیت استقامت و با گذشت از طلب استقامت است با شهود اقامه استقامت در نفس از طرف حق و بقای آن به بقای حق . در مقام فناء هنگامی که از سالک سلب انانیت می‌شود، همه آن اموری که به او انتساب دارند از او سلب می‌شوند. حضرت شعیب به قوم خود می‌گفت: «و ما توفیقی الا بالله» (هود-88) توفیقی که نصیب من شده از عنایت حق متعال است.(1)
_________________
1- مقامات معنوی، محسن بینا، ج2، ص2