یک شاعر:

روشنفکران ما حساسیتی به رژیم صهیونیستی ندارند (اخبار ادبی و هنری)

اسماعیل امینی، شاعر و منتقد ادبی معتقد است: در تمام کشورهای دنیا روشنفکران نسبت به رژیم صهیونیستی حساسیت دارند، اما جای شگفت است که در کشور ما این گونه نیست.

کد خبر: ۱۱۵۲۰

تاریخ: ۰۹ ارديبهشت ۱۳۹۳ - ۲۲:۲۳

آیین پاسداشت و نقد و بررسی کتاب «خورشید در مشت» شامل مجموعه اشعاری درباره بیداری اسلامی با حضور حجت‌الاسلام علی اکبر رشاد رئیس پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، اسماعیل خواجه پیری معاونت بنیاد بعثت، عبدالرحیم سعیدی‌راد گردآورنده کتاب و منتقدانی چون علیرضا قزوه، محمدرضا سنگری، اسماعیل امینی و علی داوودی، عصر روز هشتم اردیبهشت در تالار همایش علامه جعفری پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی برگزار شد.
به گزارش مهر، عبدالرحیم سعیدی راد، مؤلف کتاب«خورشید در مشت» با اشاره به روند شکل گیری کتاب گفت: وقتی بحث انتفاضه سوم مطرح شده بود، ما فراخوانی را در سایت شاعران فارسی زبان، که سه سال از عمر آن می‌گذرد و دو هزار و 500 شاعر عضو آن هستند، منتشر کردیم  و از شاعران خواستیم آثار خود را برای ما بفرستند و گلچینی از شعر‌ها را جمع آوری کردیم. به جز این تعدادی  از شعر‌ها را از افرادی که در فراخوان شرکت نکرده بودند و در وب سایت‌‌ها و وبلاگ‌‌ها بودند، جمع‌آوری کردیم.
اسماعیل امینی نیز از جمله کسانی بود که به نقد و بررسی «خورشید در مشت» پرداخت  و گفت: تمام روشنفکران دنیا از هر طیفی نسبت به رژیم صهیونیستی حساسیت دارند و شگفت انگیز اینکه روشنفکران مملکت ما، حتی روشنفکران دینی ما، حساسیتی به این رژیم ندارند و این یکی از محک‌‌ها برای سنجش آزاد اندیشی افراد است و شعرهای«خورشید در مشت» را می‌پسندم چون نگاه ستیزه جویانه نسبت به رژیم صهیونیستی دارد.
علیرضا قزوه، شاعر و منتقد ادبی هم با اشاره به تأثیرپذیری شاعران خارجی از اوضاع پیرامون خود گفت: ما در ادبیات شیلی و آمریکای لاتین کتاب «انگیزه نیکسون کُشی» را از پابلو نرودا داریم؛ چطور شاعری جهانی چون نرودا دربرابر رئیس جمهور آمریکا می‌ایستد؟  در ادبیات عرب،  نزار قبانی را داریم با آن همه شعر عاشقانه؛  اما همین شاعر  بعد از ماجرای ۱۹۶۷، «خشم خوشه‌ها» را می‌نویسد. چهره دیگری مثل ریستوس که جایزه  نوبل هم گرفته بود او به ادبیات چپ هم گرایشی داشت؛ چطور این شاعران می‌توانند شعر سیاسی بگویند، اما ما نمی‌توانیم؟
قزوه سپس با اشاره به جو حاکم برکشورمان درخصوص شعرگویی سیاسی اذعان کرد: در روزگار ما هنوز می‌گویند چرا شعر سیاسی می‌گویید. مثلا یک شاعر با آل خلیفه و آل سعود درگیر می‌شود و همه این ‌ها معادلات را برهم می‌زنند. وقتی در رابطه با این مضامین اوایل شعر می‌گفتم عده‌ای مخالفت می‌کردند و می‌گفتند این‌ها شعر نیست بلکه ادبیات سیاسی است.