کودک 16 ماهه‌ای که تمام مدعیان دفاع از حقوق بشر را رسوا کرد

«پدربزرگ و مادربزرگ محمد هر دو زنده در آتش سوختند، ارتش تمام روستای ما را سوزاند و هیچ‌چیز باقی نماند. برای اینکه شکار هلی‌کوپترهای ارتش نشویم، در جنگل پناه گرفتیم.»
این پدر رنجور و داغدیده که مرتب آرزوی مرگ می‌کند و می‌گوید دیگر نمی‌خواهد زنده بماند، ادامه ماجرا را اینگونه شرح می‌دهد: شش روز تمام راه رفتم، بی‌قوت و غذا و حتی خواب... به کمک یک ماهیگیر از رودخانه مرزی «ناف» گذشتم و وارد خاک بنگلادش شدم... یک قایقران پیدا کردم و از او خواستم همسر و فرزندانم را از رودخانه عبور دهد.» اما نظامیان میانماری که همه جا در کمین مسلمانان بودند درست در لحظه سوار شدن محمد 16 ماهه، برادر سه ساله، مادر و دایی آنها، شروع به تیراندازی کردند و قایق در میان راه واژگون می‌شود.
امواج متلاطم و خروشان رود محمد را از آغوش مادر جدا می‌کند و او را به همراه همه اعضای خانواده فرو می‌بلعد.
پدر محمد که آخرین التماس‌های کودک سه ساله‌اش را قبل از سوار شدن به قایق و از طریق تلفن همراه شنیده است، آرام و قرار ندارد و خودش هم می‌داند که این غم بزرگ هرگز رهایش نخواهد کرد. او آخرین بند این تراژدی را چنین روایت می‌کند: «کسی به من زنگ زد و گفت جسد پسرم پیدا شده است. او با تلفن همراهش عکسی از پیکر فرزندم گرفت و برایم ارسال کرد.»
تصویر دردناک محمد 16ماهه یادآور ماجرای «آیلان  کردی» کودک پناهجوی سوری است که تصویر بی‌جان وی در سواحل مدیترانه و ترکیه، وجدان‌‌های آزاد دنیا را تکان داد.
استان «راخین» میانمار جایی است که از کوه، دریا و اقیانوس و رودخانه تا دولت و ارتش و هلی‌کوپترهای جنگی و بودایی‌های تندرو همه برای سر به نیست کردن مسلمانان بی‌پناه هم‌قسم شده‌اند و در اینجا آزار و اذیت مشتی زن و کودک بی‌پناه حد و مرزی ندارد و زندگی در راخین به لعنتش نمی‌ارزد.
اما، جنبه دردآور قضیه این است که در دنیایی که به دنیای ارتباطات معروف است، این همه قساوت و سنگدلی در سکوت رخ می‌دهد و خانه و کاشانه مردم در حالی از هوا و زمین هدف قرار می‌گیرد و در آتش حقد و کینه اکثریت می‌سوزد که انگار چیز مهمی اتفاق نیفتاده است.
حتی سخنگوی دولت میانمار هم با وقاحت تمام، به شبکه سی‌‌ان‌ان می‌گوید اینها همه داستان‌پردازی و دروغ است!