سرودی در سایه سار سکوت

 محمد میرکیانی(نویسنده)
همه کسانی که دلبسته کار و تلاش برای کودکان این سرزمینند به خوبی می‌دانند که پا در دنیایی پر هیاهو گذاشته‌اند.
دنیای کودکان از نگاه بیرون ساده؛ اما بسیار پیچیده است؛ آرام؛ اما پر آشوب است.کسانی که این دنیا را نشناسند؛ بی‌چون و چرا از در ک آن ناتوانند؛ شاید به همین دلیل است که در کشور فعالان عرصه هنر و ادبیات کودکان هیچ گاه جدی گرفته نشده‌اند؛ چون بسیاری کار برای کودکان را کاری کودکانه می‌بینند! یعنی کاری که در خور اهمیت و جایگاهی ویژه نیست؛ اما حقیقت این است که یکی از با نشاط‌ترین ودوست داشتنی‌ترین عرصه‌های تولید فکر و فرهنگ بعد از انقلاب اسلامی عرصه هنر و ادبیات کودک است.
دراین میدان چهره‌هایی پا در میدان گذاشتند که هریک خود قهرمان فرهنگی هستند. یکی از این نام‌های آشنا مرحوم استاد امیر حسین فردی است. فردی به خود مردی نامدار بود که دردنیای پر هیاهوی کودکان با آرامش و سکوتی عارفانه بسیار تلاش می‌کرد. او آرام می‌نوشت؛ آرام سخن می‌گفت و آرام دنیای پررمز و راز کودکان این سرزمین را با قلم خود به تصویر می‌کشید. در سایه سار آرامش پایان ناپذیراو نویسندگان بسیاری بالیدند و رشد کردند وبا یاری جمعی دیگر از هم آغازان سرو بلند قامت ادبیات کودک بعد از انقلاب قد کشید وسایه گسترد. فردی آثار زیبا و ماندگاری برای نسل آینده به ویژه نوجوانان به یادگار گذاشت؛ اما در کنار این همه خوبی او کار بزرگتر و و ماناتری هم داشت:
سی سال سردبیری مجله کیهان بچه‌ها که در کشور ما و شاید در دنیا کم نظیر باشد. کسانی که مدت کوتاهی مدیریت فرهنگی داشته‌اند می‌دانند که در کشور ما مدیریت فرهنگی چه گوهر نایابی است!
امیر حسین فردی سال‌ها در سایه سار سکوت مجله‌ای را مدیریت کرد که کودکان سه نسل از آن خاطره‌های بسیاری دارند. همه کسانی که این مرد را در روزی و حتی ساعتی دیده‌اند می‌دانند که او تا چه اندازه نگران اندیشه و فرهنگ آینده کودکان این سرزمین بود.
فرهنگ واندیشه‌ای که بیش از عرصه‌های دیگر نگاه بیگانگان آن سوی مرزها به آن خیره شده است. تلاش‌های امیر حسین فردی را در سالگرد درگذشتش پاس می‌داریم؛ به ویژه آن که او پیوندی نا گسستنی میان مسجد و مجله برقرار کرد با این امید که دیگر فعالان عرصه ادبیات کودک و نوجوان در سایه سار سکوت به وادی فراموشی سپرده نشوند...
واگر نبود پیام محبت آمیز مقام معظم رهبری به مناسبت در گذشت او؛ ما امروز حرفی برای گفتن داشتیم ؟!