چاپلوسی یا چرب‌زبانی

واژه تملق از ملق عربی به معنای گرسنگی است. مرق به معنی خورشت و ملق نداری این خورشت است. واژه تملق در قرآن نیامده است؛ ولی اين واژه در قرآن به شكل املاق براي بيان نداري و مشكل مالي آمده است؛ (مجمع‌البيان، ذيل آيه 151 سوره انعام) ملق به آن حالتی از نداری خورشت گفته می‌شود نه نداری مالی و گرسنگی. البته شخصی که به تملق گرفتار می‌شود که روحیه این را دارد که بخواهد با چاپلوسی، خورشتی هم تهیه کند و وضع خویش را بهتر کند. پس اصل این واژه به معنای چاپلوسی نیست، ولی به سبب اینکه شخص را به چاپلوسی می‌اندازد، لازمه این نوع نداری را املاق گفته‌اند. برخی از مردم از ترس گرسنگی و نداری و تامین خورشت کودکان و یا خودشان، کودکان را سقط می‌کردند که خداوند آنان را توبیخ می‌کند. امام علی‌(ع) می‌فرماید به جای تملق‌گویی در حالت املاق، بروید صدقه بدهید تا وضع شما خوب شود: «اذا املقتم فتاجروا الله بالصدقه»؛ هر وقت مشکل مالی پیدا کردید با خدا معامله کنید. (نهج‌البلاغه، حکمت 852)
نکته‌ای که قابل توجه است اینکه تملق را به چرب زبانی ترجمه کرده اند؛ زیرا چنین شخصی همیشه دنبال این است که اصل خوراک و غذای خود را چرب کند. پس تملق‌گویی چرب کردن خوراک با چاپلوسی و چرب‌زبانی است.