حاشیهسازی در فاصله چند ماه تا المپیک ریو
مسئولان ورزش مراقب تلههای انحرافی باشند(نکته ورزشی)
سرویس ورزشی-
روزهای حساسی پیش روی ورزش ما قرار دارد، روزهایی که در نهایت به بیستودومین دوره بازیهای المپیک ختم میشود. تمام هم و غم مسئولان ورزش بیش از همیشه باید در این مقطع حساس، به حضور هرچه قویتر و آبرومندانهتر کاروان ورزشی ایران به المپیک مصروف شود. همه تمرکز کسانی که از نزدیک دستی بر آتش ورزش دارند و به ویژه در حوزههای مدیریتی آن مشغول به انجام وظیفه هستند باید به کیفیت و نحوه شرکت ورزش ما در این بازیها معطوف شود. عبارت «بیش از همیشه» را آوردیم تا بگوییم و یادآور شویم که همت و اراده مسئولین باید همیشه و نه فقط در سال المپیکی صرف رشد و اعتلا در پیشرفت ورزش کشور باشد، کشوری که بدون هیچ تردیدی در ورزش هم مثل اکثر عرصهها و حوزههای علمی، هنری، فرهنگی، و... برای پیشرفت و قدم گذاشتن در جاده بزرگی و سرفرازی، کمبودی ندارد. ورزش ما برای پیشرفت در اکثر رشتههای مخالف هیچ کم و کسری ندارد، همه چیز اعم از مادی و معنوی، سرمایه انسانی و غیر انسانی را به حد لازم در اختیار دارد، چیزی که میتواند این تواناییها و داشتهها را در مسیر صحیح جهت دهد و مجموع آن را برای رشد ورزش در خدمت بگیرد، مدیریت دلسوزانه و عقلایی و در یک کلمه «جهادی» است. مدیریتی که بر کاروبار ورزش، حوزه تحت نظر، ریز و درشت آن، اشراف و نظارت کامل داشته باشد و در راه انجام وظیفه از جدیت و تدبیر لازم برخوردار باشد.
بدون هیچ تردیدی چنین مدیریتی، میتواند تواناییهای بالقوه ورزش را به فعلیت درآورد و ایران را به کشوری «صاحب ورزش» تبدیل کند، اگر امروز هنوز این اتفاق نیفتاده، بدون شک دلیل اصلی آن فقدان اعمال چنین مدیریتی طی همه سالهای گذشته بوده است. با این همه، با همین اقدامات نصفه و نیمه و استفاده کم و بیش از امکانات و سرمایههای موجود، ما میدانیم ورزش و ورزشکاران ما موفق شدهاند هم در بسیاری از میادین جهانی خوش بدرخشند و هم پیام دهند که با کمی توجه و برنامهریزی دقیقتر میتوانند خیلی بیشتر از اینها پیشرفت کنند و ورزش ایران را در سطح و اندازهای بسیار بالاتر ارتقا بخشند. متأسفانه از گذشته تا به امروز جریاناتی که محل آرامش فضای ورزش بوده و نقش انگل و آویزان را در آن بازی کردهاند، در سایه بیتدبیری یا فقدان غیرت مسئولیت و عدم درایت و شناخت مدیریتی، به عنوان یکی از اصلیترین دلایل عدم پیشرفت فرصت و مجال عرض اندام پیدا کرده و علیه مصالح ورزش عمل کردهاند.
این جریانات که سالهاست- به ویژه طی سالهای اخیر از دوران بعد از پایان جنگ تحمیلی تا امروز- با تفکرات غیرانقلابی و کاسبکارانه در ورزش رخنه و نفوذ کردهاند و آرام آرام پیش آمده و دامنه دخالت و سنگاندازیهای خودرا گسترش دادهاند، در سالهای اخیر با قیافهای حق به جانب نقش «پدرخوانده» ورزش را بازی میکنند و از طریق بسیاری از رسانهها به ویژه از طریق بعضی برنامههای تأثیرگذار تلویزیونی، به بایکوت و کوبیدن هر فرد و جریانی که برخلاف منافع آنها- ولو به نفع ورزش!- کار کند و حرف بزند، به شدت و هماهنگ وارد عمل میشوند؛ این فرد و جریان میخواهد وزیر ورزش مملکت باشد یا هر شخص و مقام دیگری در ورزش.
این جریان پدرخوانده البته با کمک مدیران نامدیر و فاقد غیرت مسئولیت، مدیران مرعوب و واداده و عوضی آمده، چه در حوزه رسانه، چه در حوزه ورزش و زیرمجموعههای آن، عامل اصلی عدم پیشرفت بایسته در ورزش و مانع بزرگ حرکات دلسوزانه و انقلابی در ورزش هستند. دلیل اصلی پروبال گرفتن آدمهای خنثی و ضعیفالاحوال و بیشخصیت در ورزش و منزوی شدن و کنار رفتن آدمهای اصیل و کاربلد استخوان خرد کرده در ورزش به ویژه رشتههای پرطرفدار و پولسازی چون «فوتبال» هستند. جریانی که حالا دارد برکاروبار و رفتار بسیاری از مراکز حساس و قانونی خواسته و اراده خودش را تحمیل میکند، به طوری که برای مثال بر اهالی ورزش مشخص نیست که گزارش کمیسیون اصل 90 مجلس شورای اسلامی درباره فساد در فوتبال چرا برای اطلاع مردم قرائت و ارائه نمیشود؟!
این در حالی است که بارها از قول رئیس و اعضای این کمیسیون گرفته تا سخنگوی آن بارها اعلام کردهاند که فساد در فوتبال محرز است و به بعضی از مصادیق آن هم اشاره کرده و اسم بعضی از نقشآفرینان آن مثل مربی، دلال، بازیکن، داور، رسانه و... را صریحاً آوردهاند و باز این در حالی است که چندی پیش سخنگوی کمیسیون ذکر شده، اعلام کرد گزارش کامل شده و حتی بخشی از آن در صحن مجلس قرائت شده است و... خلاصه کلام مشکلات ورزش ما از این قرار است، مشکلاتی خودساخته که از «درون» ساختار آن مانع رشد و پیشرفت آن میشود و البته عوامل خارجی و حتی عناصر دشمن و بدخواه هم از این وضعیت راضی و خشنود هستند، چرا که یکی از اهداف آنها این است که ابزار کارساز و مؤثر و جذاب و روحیهبخش و فرهنگی و... چون «ورزش» تا آنجا که میشود در خدمت این مردم انقلاب کرده و این سرزمین ظلمستیز مستقل، قرار نگیرد و...
برای رشد و پیشرفت ورزش باید مدیران مسئول، مدیرانی که صندلی مسئولیت را «سنگر خدمت» میدانند نه طعمه و دکانی برای کسب منفعت، فضای ورزش را از جریانات زائد، مانع و مزاحم پاکسازی کنند. باید با عملکرد صحیح خود با دفع افراد انگل و باجخواه و جذب آدمهای کمتوقع و اصیل و کاربلد، عرصه را برای پیشرفت ورزش فراهم کنند، مهمتر از همه اینکه خود آنها نباید با رفتار غلط و تصمیمهای احساسی و اشتباه و رفتار خودخواهانه، شرایط را برای دور برداشتن جریانات باجخواه و پدرخوانده مآب، فراهم آورند. وحدت و همبستگی میان مدیران ارشد ورزش میتواند عامل مهمی برای خنثی کردن ترفندهای عناصری باشد که از راه تفرقه میان اعضای درستکار ورزش، برنامههای خود را پیاده و اهداف خود را متحقق میسازند.
شایعهسازی ای که برسر خبر دروغ استعفای معاون فنی ورزشی وزارت از سوی بعضی رسانهها راه افتاد و به آن دامن زده شد، مسئله «ابلاغ حکم نایب رئیس فدراسیون کشتی» و... نمونههایی است زنده برای آنکه پی به بهرهبرداری عناصر فرصتطلب ببریم. با این همه، امسال که سال المپیکی است، مسئولان ورزش باید بیش از پیش و با پرهیز از افتادن در ورطههای حاشیهای و تلههای انحرافی به فکر سروشکل دادن به کاروان ورزشی باشند که فراتر از مدالآوری، از کیفیت رشد یافته و حرکت رو به جلوی ورزش ایران حکایت کند و...
روزهای حساسی پیش روی ورزش ما قرار دارد، روزهایی که در نهایت به بیستودومین دوره بازیهای المپیک ختم میشود. تمام هم و غم مسئولان ورزش بیش از همیشه باید در این مقطع حساس، به حضور هرچه قویتر و آبرومندانهتر کاروان ورزشی ایران به المپیک مصروف شود. همه تمرکز کسانی که از نزدیک دستی بر آتش ورزش دارند و به ویژه در حوزههای مدیریتی آن مشغول به انجام وظیفه هستند باید به کیفیت و نحوه شرکت ورزش ما در این بازیها معطوف شود. عبارت «بیش از همیشه» را آوردیم تا بگوییم و یادآور شویم که همت و اراده مسئولین باید همیشه و نه فقط در سال المپیکی صرف رشد و اعتلا در پیشرفت ورزش کشور باشد، کشوری که بدون هیچ تردیدی در ورزش هم مثل اکثر عرصهها و حوزههای علمی، هنری، فرهنگی، و... برای پیشرفت و قدم گذاشتن در جاده بزرگی و سرفرازی، کمبودی ندارد. ورزش ما برای پیشرفت در اکثر رشتههای مخالف هیچ کم و کسری ندارد، همه چیز اعم از مادی و معنوی، سرمایه انسانی و غیر انسانی را به حد لازم در اختیار دارد، چیزی که میتواند این تواناییها و داشتهها را در مسیر صحیح جهت دهد و مجموع آن را برای رشد ورزش در خدمت بگیرد، مدیریت دلسوزانه و عقلایی و در یک کلمه «جهادی» است. مدیریتی که بر کاروبار ورزش، حوزه تحت نظر، ریز و درشت آن، اشراف و نظارت کامل داشته باشد و در راه انجام وظیفه از جدیت و تدبیر لازم برخوردار باشد.
بدون هیچ تردیدی چنین مدیریتی، میتواند تواناییهای بالقوه ورزش را به فعلیت درآورد و ایران را به کشوری «صاحب ورزش» تبدیل کند، اگر امروز هنوز این اتفاق نیفتاده، بدون شک دلیل اصلی آن فقدان اعمال چنین مدیریتی طی همه سالهای گذشته بوده است. با این همه، با همین اقدامات نصفه و نیمه و استفاده کم و بیش از امکانات و سرمایههای موجود، ما میدانیم ورزش و ورزشکاران ما موفق شدهاند هم در بسیاری از میادین جهانی خوش بدرخشند و هم پیام دهند که با کمی توجه و برنامهریزی دقیقتر میتوانند خیلی بیشتر از اینها پیشرفت کنند و ورزش ایران را در سطح و اندازهای بسیار بالاتر ارتقا بخشند. متأسفانه از گذشته تا به امروز جریاناتی که محل آرامش فضای ورزش بوده و نقش انگل و آویزان را در آن بازی کردهاند، در سایه بیتدبیری یا فقدان غیرت مسئولیت و عدم درایت و شناخت مدیریتی، به عنوان یکی از اصلیترین دلایل عدم پیشرفت فرصت و مجال عرض اندام پیدا کرده و علیه مصالح ورزش عمل کردهاند.
این جریانات که سالهاست- به ویژه طی سالهای اخیر از دوران بعد از پایان جنگ تحمیلی تا امروز- با تفکرات غیرانقلابی و کاسبکارانه در ورزش رخنه و نفوذ کردهاند و آرام آرام پیش آمده و دامنه دخالت و سنگاندازیهای خودرا گسترش دادهاند، در سالهای اخیر با قیافهای حق به جانب نقش «پدرخوانده» ورزش را بازی میکنند و از طریق بسیاری از رسانهها به ویژه از طریق بعضی برنامههای تأثیرگذار تلویزیونی، به بایکوت و کوبیدن هر فرد و جریانی که برخلاف منافع آنها- ولو به نفع ورزش!- کار کند و حرف بزند، به شدت و هماهنگ وارد عمل میشوند؛ این فرد و جریان میخواهد وزیر ورزش مملکت باشد یا هر شخص و مقام دیگری در ورزش.
این جریان پدرخوانده البته با کمک مدیران نامدیر و فاقد غیرت مسئولیت، مدیران مرعوب و واداده و عوضی آمده، چه در حوزه رسانه، چه در حوزه ورزش و زیرمجموعههای آن، عامل اصلی عدم پیشرفت بایسته در ورزش و مانع بزرگ حرکات دلسوزانه و انقلابی در ورزش هستند. دلیل اصلی پروبال گرفتن آدمهای خنثی و ضعیفالاحوال و بیشخصیت در ورزش و منزوی شدن و کنار رفتن آدمهای اصیل و کاربلد استخوان خرد کرده در ورزش به ویژه رشتههای پرطرفدار و پولسازی چون «فوتبال» هستند. جریانی که حالا دارد برکاروبار و رفتار بسیاری از مراکز حساس و قانونی خواسته و اراده خودش را تحمیل میکند، به طوری که برای مثال بر اهالی ورزش مشخص نیست که گزارش کمیسیون اصل 90 مجلس شورای اسلامی درباره فساد در فوتبال چرا برای اطلاع مردم قرائت و ارائه نمیشود؟!
این در حالی است که بارها از قول رئیس و اعضای این کمیسیون گرفته تا سخنگوی آن بارها اعلام کردهاند که فساد در فوتبال محرز است و به بعضی از مصادیق آن هم اشاره کرده و اسم بعضی از نقشآفرینان آن مثل مربی، دلال، بازیکن، داور، رسانه و... را صریحاً آوردهاند و باز این در حالی است که چندی پیش سخنگوی کمیسیون ذکر شده، اعلام کرد گزارش کامل شده و حتی بخشی از آن در صحن مجلس قرائت شده است و... خلاصه کلام مشکلات ورزش ما از این قرار است، مشکلاتی خودساخته که از «درون» ساختار آن مانع رشد و پیشرفت آن میشود و البته عوامل خارجی و حتی عناصر دشمن و بدخواه هم از این وضعیت راضی و خشنود هستند، چرا که یکی از اهداف آنها این است که ابزار کارساز و مؤثر و جذاب و روحیهبخش و فرهنگی و... چون «ورزش» تا آنجا که میشود در خدمت این مردم انقلاب کرده و این سرزمین ظلمستیز مستقل، قرار نگیرد و...
برای رشد و پیشرفت ورزش باید مدیران مسئول، مدیرانی که صندلی مسئولیت را «سنگر خدمت» میدانند نه طعمه و دکانی برای کسب منفعت، فضای ورزش را از جریانات زائد، مانع و مزاحم پاکسازی کنند. باید با عملکرد صحیح خود با دفع افراد انگل و باجخواه و جذب آدمهای کمتوقع و اصیل و کاربلد، عرصه را برای پیشرفت ورزش فراهم کنند، مهمتر از همه اینکه خود آنها نباید با رفتار غلط و تصمیمهای احساسی و اشتباه و رفتار خودخواهانه، شرایط را برای دور برداشتن جریانات باجخواه و پدرخوانده مآب، فراهم آورند. وحدت و همبستگی میان مدیران ارشد ورزش میتواند عامل مهمی برای خنثی کردن ترفندهای عناصری باشد که از راه تفرقه میان اعضای درستکار ورزش، برنامههای خود را پیاده و اهداف خود را متحقق میسازند.
شایعهسازی ای که برسر خبر دروغ استعفای معاون فنی ورزشی وزارت از سوی بعضی رسانهها راه افتاد و به آن دامن زده شد، مسئله «ابلاغ حکم نایب رئیس فدراسیون کشتی» و... نمونههایی است زنده برای آنکه پی به بهرهبرداری عناصر فرصتطلب ببریم. با این همه، امسال که سال المپیکی است، مسئولان ورزش باید بیش از پیش و با پرهیز از افتادن در ورطههای حاشیهای و تلههای انحرافی به فکر سروشکل دادن به کاروان ورزشی باشند که فراتر از مدالآوری، از کیفیت رشد یافته و حرکت رو به جلوی ورزش ایران حکایت کند و...