وحی علمی و عملی خدا به انسان

خداوند به انسان دو نوع وحی می‌فرستد:
1. وحی علمی: یکی از اقسام وحی، همان وحی علمی است. خداوند می‌فرماید: عَلَّمْناهُ مِنْ لَدُنَّاعِلْماً ؛ از علم لدنی خودمان به او تعلیم دادیم(کهف، آیه 65)؛ یعنی علمی که به او تعلیم داده شده از مصادیق علم لدنی است. پس هر چه پیامبر(ص) از دانش نسبت به جهان و فقه و حقوق و تاریخ گذشتگان و حوادث و رخدادهای گذشته و آینده می‌داند، از علم لدنی است که خداوند به او بی‌واسطه تعلیم داده است. این نوع از اقسام وحی اختصاص به پیامبران (ع) دارد. خداوند با پیامبر(ص) از مقام «من لَدُن عَلیٍّ حَکیم» سخن علمی می‌گوید.
 از آیات قرآنی به دست می‌آید که از میان اسما و صفات الهی، پنج اسم و صفت نقش کلیدی دارد که عبارتند از: عزیز، حکیم، مالک، علیّ و عظیم؛ زیرا خداوند می‌خواهد از طریق وحی علمی به پیامبران، انسان‌ها را به عزت، حکمت، مالکیّت بر خویشتن خویش و نیز علوّ و عظمت برساند.
2. وحی عملی: نوع دوم وحی خدا به انسان، وحی عملی است. وحی عملی آن است که ذات اقدس الهی در قلب ولیّ‌ای از اولیای الهی، از نبیّ و امام یا ولیّ‌ القا می‌کند تا کار خیری را انجام دهد. خداوند می‌فرماید: وَ أَوْحَیْنا إِلَیْهِمْ فِعْلَ الْخَیْراتِ، ما به آنان انجام کارهای خیر را وحی کردیم. (انبیاء، آیه 73) از مصادیق این نوع از وحی می‌توان به وحی به مادر موسی(ع) اشاره کرده که خداوند می‌فرماید: وَ أَوْحَیْناإِلی‏ أُمِّ مُوسی أَنْ أَرْضِعیهِ فَإِذا خِفْتِ عَلَیْهِ فَأَلْقیهِ فِی الْیَمِّ؛ و ما به مادر موسی وحی کردیم که او را شیرده پس هنگامی که بر او ترسان شدی او را به دریا انداز! (قصص، آیه 7) همچنین الهاماتی که به انسان می‌شود از مصادیق این نوع از وحی عملی است.(شمس، آیات 7 و 8)