طلای سوم به راحتی از چنگ والیبال خارج شد

هجدهمین دوره مسابقات والیبال قهرمانی مردان آسیا از نهم مردادماه با حضور 16 تیم در تهران آغاز شد و تیم ملی ب والیبال کشورمان به عنوان نماینده ایران در این رقابت‌ها به میدان رفت و در نهایت توانست عنوان نایب قهرمانی را از آن خود کند. به هر حال این دوره از مسابقات هم با تمام خوب و بدش به اتمام رسید و از حالا فقط خاطره‌های، تجربه‌هایش باقی می‌ماند.
مسابقات والیبال قهرمانی مردان آسیا از سال 1975 آغاز شد. این رقابت‌ها در ابتدا هر چهار سال یک بار (1979، 1983 و 1987) برگزار می‌شد و از سال 1989 هر دو سال یک بار از سوی کنفدراسیون والیبال آسیا برگزار شد.
پیش از آغاز هجدهمین دوره مسابقات به میزبانی ایران، تیم ملی والیبال ژاپن با هفت مقام قهرمانی، سه نایب قهرمانی و سه مدال برنز پرافتخارترین تیم این رقابت‌ها بود و حالا یک افتخار دیگر به جمع افتخارات این تیم اضافه شد. تیم ملی والیبال کره جنوبی در 16 دوره این رقابت‌ها بر روی سکو رفته است؛ افتخارات این تیم شامل چهار قهرمانی، چهار مدال نقره و هشت عنوان سومی مسابقات والیبال قهرمانی مردان آسیا است، اما این تیم امسال بدترین نتیجه خود را کسب کرد و در جایگاه هفتم ایستاد.
چین دیگر کشور پرافتخار این رقابت‌ها بود که با سه مدال طلا، شش نایب قهرمانی و چهار مدال برنز در جایگاه سوم پرافتخارترین تیم‌های این رقابت‌ها قرار داشت که امسال نتوانست عنوانی بهتر از سومی را کسب کند که البته برای این تیم باید خوب باشد، چراکه با امتیازهایی که از این مسابقات کسب می‌کند می‌تواند در رنکینگ فدراسیون جهانی بالاتر از کره‌جنوبی قرار بگیرد و احتمالاً به عنوان تیم سوم آسیا راهی مسابقات انتخابی المپیک شود.
تیم ملی والیبال ایران با دو مدال طلا (2011 و 2013)، یک عنوان نایب قهرمانی (2009) و یک مدال برنز در سال 2003 در رتبه چهارم این رده‌بندی قرار داشت که حالا باید یک مدال نقره دیگر را به جمع مدال‌های ایران اضافه کرد. استرالیا نیز با یک مدال طلا، دو مقام نایب قهرمانی و یک عنوان سومی در جایگاه پنجم این داده آماری قرار داشت که این تیم هم امسال نتوانست عنوانی بهتر از پنجمی را از آن خود کند.
جدول مدال آوران هجده دوره مسابقات والیبال قهرمانی مردان آسیا به شرح زیر است:
ژاپن: هشت طلا، سه نقره و سه برنز
کره‌جنوبی: چهار طلا، چهار نقره و هشت برنز
چین: سه طلا، شش نقره و پنج مدال برنز
ایران: دو طلا، دو نقره و یک برنز
استرالیا: یک طلا، دو نقره و یک برنز
ایران، امسال برای سومین بار میزبان هجدهمین دوره این رقابت‌ها شد که با این حساب خود را به رکورد سه میزبانی کره‌جنوبی رساند. در مباحث فنی هم باید گفت که فدراسیون والیبال تصمیم گرفت که امسال تیم ب ایران را در این مسابقات وارد کند؛ این تصمیمی بود که کمتر از یک ماه پیش از آغاز مسابقات گرفته شد. کادر فنی و بازیکنان تیم ایران هر بار که عملکرد ضعیفی داشتند این موضوع را بیان می کردند و حالا دیگر این بهانه را ندارند.
حرف و حدیث پیرامون این تصمیم زیاد است؛ برخی‌ها می‌گویند ای کاش تیم امید در رقابت‌های قهرمانی آسیا شرکت می‌کرد و برخی دیگر می‌گویند ای کاش تیمی با تجربه‌تر را روانه مسابقات می‌کردیم. به عقیده بسیاری از کارشناسان تیمی که از ایران در مسابقات قهرمانی آسیا حاضر بود نه جوان بود و نه کیفیت بالایی داشت، اما میدان مناسبی بود برای بازیکنانی که می‌خواهند بازهم خودشان را ثابت کنند.
تصمیم ناگهانی فدراسیون، ارائه لیست بازیکنان توسط کواچ و قرار دادن پیمان اکبری در عمل انجام شده شاید از عواملی باشد که موجب شد ایران سومین قهرمانی را راحت از دست بدهد؛ اگر واقعاً این دوره از مسابقات برای مسئولان فدراسیون اهمیت نداشت ای کاش برنامه‌ریزی بهتری می‌کردند و تیمی منسجم‌تر را به مسابقات می‌فرستادند، هرچند که تیم ب ایران هم در مجموع و با توجه به شرایط، عملکرد بدی نداشت.
اظهارنظر پیمان اکبری در پایان مسابقات هم شنیدنی است؛ وی معتقد بود که تیم سوم ایران تنها با 20 روز تمرین توانست نایب قهرمان آسیا شود و این موضوع برای والیبال ایران خوشایند است. اکبری در پایان مسابقات گفت: از عملکرد تیم ایران راضی هستیم چرا که با 20 روز تمرین و با تیم سوم ایران نایب قهرمان آسیا شدیم. تیم اول ایران 6 نفر اصلی تیم الف هستند و تیم دوم 6 نفر ذخیره تیم الف محسوب می‌شوند و تیمی که من در اختیار داشتم تیم سوم ایران بود.
شاید در این بین نکته‌ای که بازیکنان و کادر فنی تیم ب را اذیت کرد، عدم استقبال بازیکنان تیم الف از بازی‌های ایران در مسابقات قهرمانی آسیا بود؛ در حالی که بازیکنان و کادر فنی تیم ب همیشه با حضور در سالن 12 هزار نفری آزادی از تیم ایران حمایت می‌کردند، اما در طول برگزاری مسابقات قهرمانی آسیا کمتر چهر‌ه‌ای از تیم الف به سالن 12 هزار نفری آمد تا دلگرمی برای بازیکنان کم‌تجربه‌تر باشد.
با تمام این شرایط به نظر می‌رسد که مسئولان فدراسیون مسابقات قهرمانی آسیا را ساده از دست دادند، چراکه می‌شد برنامه‌ریزی دقیق‌تر، محکم‌تر و البته منسجم‌تری برای این تورنمنت داشت؛ منظور از این برنامه‌ریزی، برنامه فنی و هدفگذاری برای تیم است، چراکه درخصوص میزبانی، شرایط تغذیه، رفت‌و‌آمد تیم‌ها و امکانات تمرینی برای تیم‌ها و البته برگزاری مسابقات واقعاً در سطح بالایی انجام شد. تقریباً هیچ تیمی با عدم رضایت از نحوه میزبانی ایران، تهران را ترک نکرد.
اتفاق خوب دیگری که در این دوره از مسابقات رخ داد مربوط به صداوسیما و نحوه پوشش مسابقات است؛ شبکه ورزش در طرحی جدید و اقدامی نو استودیوی خود را در سالن 12 هزار نفری آزادی برپا کرد. این همان اقدامی است که بسیاری از کشورهای حرفه‌ای دنیا هم انجام می‌دهند و استودیوی خود را در محل برگزاری مسابقات برپا می‌کنند. شبکه ورزش هر روز دو مسابقه را به صورت زنده روی آنتن برد و البته به صورت همزمان نشست‌های خبری و میکسدزون‌ها را هم پخش کرد.
نکته مثبت دیگر این دوره از مسابقات حمایت هواداران از تیم ملی ایران بود؛ آنها نشان دادند  که حامیان چهره‌ها نیستند و فقط و فقط والیبال را دوست دارند. برای بازی نهایی ایران مقابل ژاپن سالن 12 هزار نفری یک بار دیگر به بهانه یک مسابقه والیبال پر شد تا همه همچنان خوشحال باشند که این رشته محبوبیت خود را از دست نداده است. ای کاش از طرف فدراسیون برنامه‌ریزی فنی بهتری می‌شد و مسابقات را ساده نمی‌گرفتیم تا مردم هم روز آخر با شادی سالن را ترک کنند تا یک خاطره خوب دیگر از والیبال داشته باشند.
رتبه‌بندی نهایی هجدهمین دوره مسابقات والیبال قهرمانی مردان آسیا به شرح زیر است:
1.................................................................. ژاپن
2................................................................ ایران
3................................................................ چین
4.................................................................. قطر
5............................................................ استرالیا
6........................................................ چین تایپه
7...................................................... کره جنوبی
8............................................................... تایلند
9........................................................ قزاقستان
10........................................................ پاکستان
11................................................................ هند
12............................................................ بحرین
13....................................................... سریلانکا
14............................................................. کویت
15............................................................. عمان
16................................................... ترکمنستان