وزیر بهداشت: کم کاری نکرده‌ایم!

سرویس اجتماعی-

حسن قاضی زاده هاشمی  درباره ادامه مشکلات پرستاران و گلایه آنان از بدقولی‌ و خلف وعده وزیر بهداشت و وزیر تعاون، به تسنیم گفت: ما حرفی نزدیم که عمل نکرده باشیم!
وی در پاسخ به عملی نشدن قول که برای لحاظ شدن ۲۵۰ تعرفه پرستاران پیش از این داده بود، گفت: آن مطلب برای بخش خصوصی بود که به شورای عالی بیمه ارائه شد و منتظریم هر چه زودتر تصمیم‌گیری شود و متعاقباً اعلام شود. بنده از روز اول هم گفتم تعرفه برای بخش خصوصی است(!) به دلیل اینکه در بخش دولتی نیاز به منابع مالی است و در این حال برای پرستاران نیز بیکار ننشستیم، یک کارهایی کردیم، خودشان هم می‌دانند.
قاضی زاده در مورد علت ادامه گلایه‌های جامعه پرستاری در واکنشی انفعالی خاطرنشان کرد: خُب، مگر خود شما که در رسانه کار می‌کنید از وضعیت کاری خودتان گلایه ندارید؟ به هر حال هر کسی حقوق بیشتری بگیرد شاید کمتر گلایه کند.
وزیر بهداشت در پاسخ به سوالی درخصوص ارتباط گلایه‌های جامعه پرستاری و انتخابات نظام پرستاری گفت:  من وارد آن قصه نمی‌شوم، ولی بعضی از پرستاران مقداری کم لطفی کردند، چون همه این‌ها (معترضان)؛ پرستاران کل کشور نمی‌شوند. البته از نظر ما محترم هستند، ولی در حق ما کمی کم‌لطفی کردند! اگر مقایسه کنند با دو سه سال قبل، متوجه می‌شوند ما در این حوزه کم کار نکردیم البته تا آنجایی که دست ما باز است زیرا یک‌سری جاها دست ما بسته است. کمبود نیرو است، شرکتی بودن آنان است، یکسری از آنها قرادادی هستند که می‌خواهند رسمی شوند که این موارد دست ما نیست وگرنه من از خدا می‌خواهم، همه آنها را رسمی کنم و تعداد را دو برابر کنیم، ولی دولت و مجلس هم با مشکلاتی مواجه است و باید همه ما این مشکلات کشور را نیز درک کنیم.
گفتنی است ایران با بیش از ۷۰ ميليون نفر جمعيت، داراي ۱۱۰ هزار تخت بيمارستاني و ۷۷ هزار پزشك در بخش بهداشت و درمان است. براساس استانداردهاي پرستاري بايد در ازاي هر يك تخت قریب به ۲ نفر پرستار يا به ازاي هر هزار نفر جمعيت، سه پرستار و به ازاي هر پزشك ۳ پرستار داشته باشيم. اين در حالي است كه در حال حاضر تنها ۲۱۰ هزار نيروي پرستار پاسخگوی حجم عظیمی از نیازهای حوزه بهداشت و درمان کشور هستند که این میزان با استاندارهای جهانی فاصله زیادی دارد.
به این ترتیب به دلیل کمبود روزافزون پرستار علاوه بر افت خدمات رسانی در حوزه بهداشت و درمان شاهد فرسایش جامعه پرستاری و وارد آمدن فشار مضاعف بر تک تک اعضای سیستم از جمله بیماران و خانواده‌های آنها هستیم.پرستاران به دليل عدم امنيت شغلي، نداشتن حقوق و مزاياي كافي، مواجهه با بيماران آلوده به ايدز، ساعات كار طولاني و عدم توجه مسئولين، به مرور سلامت روحي و رواني خود را از دست مي‌دهند. بی‌شک گسترش اضطراب و افسردگي در بين پرستاران به ضرر مردم و حوزه بهداشت و درمان جامعه است چرا که به جهت فشار كاری بالا «دقت»  افت کرده و به دليل خستگي و كمبود نيرو «كيفيت خدمات» نيز پايين مي‌آيد.
متخصصین یکی از عوامل کم توجهی پایدار در سیستم بهداشت و درمان کشور به بخش پرستاری را «پزشک‌سالاری» روزافزون در حوزه مدیریتی و تلاش مضاعف برای هزینه کرد بودجه محدود سیستم برای افزایش مکرر تعرفه‌های پزشکان ارزیابی می‌کنند.