جدیدترین سند درماندگی آمریکا بعد از مدرسه و بیمارستان، نوبت به سدها رسید
سرویس سیاسی -
ترامپ که پیشتر وعده «کمکها در راه است» را با بمباران مدارس و بیمارستانها معنا کرده بود، این بار با سناریوسازی جدید نیویورکتایمز و رسانههای همسو، سدهای ایران را نشان کرده تا اوج درماندگی واشنگتن در برابر ملت ایران را بپوشاند؛ اما دست نیروهای مسلح غیور و قهرمان ایران بلند و بدون محدودیت جغرافیایی است.
دشمن پس از اینکه نتوانست از نمد جنگ، مذاکره، محاصره اقتصادی و میانجیهای اختصاصی خود، ایران را تحت فشار قرار دهد و باج بگیرد، اکنون با راهاندازی یک عملیات روانی پیچیده و چندلایه به دنبال توجیه و عادیسازی حمله به زیرساختهای حیاتی کشور در جنگ آتی است. راهبرد جدید اتاق فکر واشنگتن و تلآویو بر این مبنا استوار شده که با برچسبزنی نظامی به تأسیسات غیرنظامی و زندگیساز مردم ایران، افکار عمومی جهان و داخل را پیش از هرگونه ماجراجویی نظامی، خلع سلاح کرده و جنایات جنگی آینده را در پوشش «دفاع مشروع» و «برخورد با اهداف دوگانه» بستهبندی و توجیه کند.
این سناریوسازی زنجیرهای در حالی کلیدخورده است که همزمان با فتنه آمریکایی در دیماه ۱۴۰۴، ترامپ قمارباز با وقاحت تمام وعده داد: «کمکها در راه است.» اما با شروع جنگ در ۹ اسفند، تعبیر واقعی «کمکهای» ترامپ در آینه بمباران مدرسه میناب، انهدام مدارس، مراکز درمانی و زیرساختهای حیاتی کشور عیان شد؛ جنایاتی که نه تنها به براندازی نظام انجامید و نه ترامپ را به اهداف شوم خود رساند، بلکه تنها کارنامهای سیاه از کشتار غیرنظامیان را به یادگار گذاشت. رصد تحولات و فضاسازی رسانههای معاند بهخوبی نشان میدهد که پس از بیمارستانها و مدارس، این بار نوبت به سدها و شریانهای آبی کشور رسیده است تا بهانهای برای تجاوزات بعدی فراهم شود؛ با این حال، نیروهای مسلح اقتدارآفرین ایران این بار بدون هیچگونه محدودیتی، در صورت بروز چنین حماقتی، تمامی زیرساختها، بنادر و تأسیسات حیاتی آمریکا و حامیان و متحدان آمریکا در منطقه را به عنوان اقدام متقابل و قاطع هدف قرار خواهند داد.
رمز عملیات جدید نیویورکتایمز
در تازهترین پرده از این نمایش تبلیغاتی، روزنامه آمریکایی نیویورکتایمز در گزارشی که روز دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵ (۱۶ نوامبر ۲۰۲۶) با عنوان «جنگ ممکن است معمای دیرینه سدهای ایران را که بدون دلیل مشخص ساخته شدهاند، حل کند» منتشر کرد، این فرضیه بیاساس را مطرح ساخت که برخی سدها و پروژههای انتقال آب ایران برای تأمین آب و برق تأسیسات موشکی زیرزمینی احداث شدهاند. در بخشی از این گزارش، با استناد به آمارهای یک پژوهشگر، ادعا شده است: «یک پژوهشگر امنیت آب، دست کم ۵۳۳ سد را در ایران شناسایی کرده است» و از این موضوع بهعنوان پدیدهای عجیب یاد شده است.
نویسندگان این گزارش یعنی «صنم ماحوزی» و «اریکا سولومون»، بدون ارائه حتی یک سند متقن، مدعی شدند: «ساخت تاسیسات گسترده نظامی در نزدیکی سدها، میتواند دسترسی پایدار به آب و برق را برای پایگاههای زیرزمینی فراهم کند.» و در ادامه نتیجه گرفتند که «سدهای نزدیک به سایتهای موشکی در ایران، کاربری دوگانه (نظامی- غیرنظامی) دارد.»
این روزنامه همچنین نوشت: «طرفداران محیطزیست مدتهاست که از گسترش قابلتوجه سدها و پروژههای انتقال آب در سراسر ایران، بهویژه در مناطقی که ظاهراً نیازی به آنها نبود، گیج شدهاند. برخی از تحلیلگران فکر میکنند که اکنون پس از حملات هوائی ایالاتمتحده و اسرائیل به سایتهای موشکی مخفی ایران، پاسخ را میدانند. این تحلیلگران به این نتیجه رسیدهاند که پروژههای آبی ممکن است برای پشتیبانی از قوای نظامی کشور توسعه یافته باشند.»
نکته قابل تأمل آنجاست که نیویورکتایمز در لابهلای سطور همین گزارش، خود به بیاساس بودن ادعای اصلیاش اعتراف کرده و نوشته است: «با توجه به محرمانه بودن برنامه موشکی ایران، هرگونه ارتباط میان این برنامه و طرح بلندپروازانه و چند دههای توسعه زیرساختهای آبی کشور همچنان در حد گمانهزنی است.»
با این حال، همین گمانهزنی اثباتنشده بهعنوان تیتر و محور اصلی مقاله انتخاب شده است.
همزمان با این خطدهی، شبکه خبری سیانان نیز در گزارشی اختصاصی به نقل از منابع ناشناس آمریکایی مدعی شد که دستگاههای اطلاعاتی آمریکا از بررسی گزینههایی برای استفاده از بمب کثیف یا سلاح شیمیایی علیه اهدافی در واشنگتن از سوی ایران خبر میدهند؛ ادعایی که هدف آن تکمیل پازل ایرانهراسی و القای تهدید فوری برای توجیه اقدامات پیشدستانه است.
ردپای افسران «امان» در تحریریه آمریکایی
بررسیهای دقیقتر از ساختار تولید این گزارش نشان میدهد که نام صنم ماحوزی و اریکا سولومون تنها پوششی رسانهای برای یک پروژه اطلاعاتی است. بر اساس اطلاعات منابع آگاه، طراح اصلی و کارگردان پشتصحنه این گزارش، رونن برگمن، افسر اطلاعاتی رژیم صهیونیستی شاغل در نیویورکتایمز است که بهسفارش سرویس اطلاعات نظامی اسرائیل (امان) و با هدف عملیات روانی آن را هدایت کرده است.
برگمن که سابقه فعالیت در «بخش اطلاعاتی-تحقیقاتی پلیس نظامی ارتش اسرائیل» را در کارنامه دارد، پس از افشاگریهای اخیر درباره هویت امنیتیاش، ترجیح داده نامی از خود در این مقاله درج نکند.
با این حال، حضور پررنگ دنی سیترینوویچ بهعنوان یکی از تحلیلگران اصلی متن، مهر تأییدی بر این سناریوی اطلاعاتی است. سیترینوویچ که ۲۵ سال در اطلاعات نظامی اسرائیل خدمت کرده و ریاست بخش ایران در اداره تحلیل اطلاعات نظامی (امان) و همچنین ریاست بخش ایران در مؤسسه مطالعات امنیت ملی رژیم صهیونیستی (INSS) را برعهده داشته، از دوستان قدیمی برگمن محسوب میشود. جالب آنکه سیترینوویچ پس از انتشار این گزارش، در حساب کاربری خود در شبکه ایکس صراحتاً به فقدان مدرک اعتراف کرد و نوشت: «در حالی که ارتباط مستقیم بین پروژههای سدسازی ایران و تأسیسات موشکی زیرزمینی آن به طور قطعی اثبات نشده است، چنین رویکردی کاملاً با تفکر استراتژیک ایران سازگار خواهد بود.»
از مدرسه میناب و پل «بی ۱» تا سدهای کشور
تاریخچه عملکرد رسانههای معاند و شبکههای فارسیزبان وابسته به تلآویو و واشنگتن نشان میدهد که این شیوه دروغپردازی، همواره مقدمه یک جنایت جنگی بوده است. تنها ۵ روز پیش از تجاوز ۹ اسفند آمریکا به ایران، علی کریمی بهعنوان یکی از مهرههای رسانهای موساد، با انتشار تصویری جعلی از وجود ادوات نظامی در مدارس، زمینهسازی روانی برای فاجعه حمله به «مدرسه میناب» را رقم زد.
در طول جنگ ۴۰ روزه (فاصله ۲۸ فوریه تا اوایل آوریل ۲۰۲۶) نیز شبکه صهیونیستی ایراناینترنشنال نقش بازوی توجیهگر جنایات جنگی را ایفا کرد. این شبکه برای عادیسازی بمباران پلها و معابر عمومی، ادعا کرده بود که نیروهای سپاه زیر پلها مستقر هستند و تجهیزات نظامی را در آنجا پنهان کردهاند؛ سناریویی که عیناً در ماجرای حمله به «پل بی۱» نیز تکرار شد و این رسانه مدعی شد علت بمباران این پل، انتقال تجهیزات نظامی از روی آن بوده است.
اکنون نیز همین شبکه بلافاصله پس از انتشار گزارش نیویورکتایمز، با تیتر «از شایعه تا واقعیت: سدها و پروژههای آب ایران احتمالاً برای پشتیبانی صنایع موشکی ساخته شدهاند» وارد میدان شده و مدعی شده است که برخلاف تمام دنیا که از سدها برای تأمین آب آشامیدنی و کشاورزی استفاده میکنند، در ایران از سدها برای ساخت موشک بهره برده میشود.
این تحریف آشکار در حالی صورت میگیرد که بر اساس گزارشهای رسمی نهادهای حقوق بشری سازمان ملل متحد، حملات آمریکا و اسرائیل در جنگ ۴۰ روزه دستکم ۳ هزار و ۳۷۵ غیرنظامی از جمله نزدیک به ۵۰۰ زن را به شهادت رسانده، بیش از ۳۳ هزار نفر را زخمی کرده و ۶۷ هزار و ۴۱۴ سایت غیرنظامی از جمله ۴۹۸ مدرسه و ۲۳۶ مرکز بهداشتی را هدف قرار داده است.
شبکه «کارشناسان» و گره زدن پرونده جاسوسان محیطزیست به تأسیسات موشکی
یکی از بخشهای کلیدی گزارش نیویورکتایمز، تلاش برای تطهیر مهرههای پرونده جاسوسی محیطزیست و پیوند زدن دستگیریهای سال ۱۳۹۶ (۲۰۱۸) به سایتهای موشکی است. این گزارش با اشاره به چهرههایی نظیر «مراد موشه طاهباز» (جاسوس آمریکایی- اسرائیلی) و «کاوه مدنی»، مدعی شده است: «حملات هوائی ایالاتمتحده و اسرائیل با برجسته کردن وسعت و محل سایتهای موشکی پنهان در نقاط دورافتاده کشور، ممکن است معمای دیگری که فعالان محیطزیست را نگران کرده است، روشن کرده باشد: دلایل دستگیریهای زنجیرهای فعالان محیطزیست در مناطق حفاظتشده در سال ۲۰۱۸ چیست؟ این فعالان محیطزیست ممکن است بهطور تصادفی در سایتهای حساس نظامی حضور داشته باشند.»
در همین راستا، نیویورکتایمز به سراغ شبکهای از افراد همسو رفته و اظهارات گمانهزنیمحور آنها را بهعنوان سند علمی جا زده است. نیما شکری، متخصص امنیت آب در این گزارش میگوید: «این همیشه برای من گیجکننده بود. چرا آنها این همه سد میساختند؟» و در ادامه سؤالی القایی را مطرح میکند: «چرا به نظر میرسد هر جا سد داریم، حمله موشکی در نزدیکی آن اتفاق میافتد؟» همچنین نیک کوثر، تحلیلگر مقیم واشنگتن مدعی شده است: «فکر میکنم ممکن است سپاه پاسداران هر کسی را که در نزدیکی این مکانها کار میدانی انجام میداد، حتی فعالان محیطزیست، بهعنوان یک تهدید امنیتی بالقوه میدید.» و «امیر آقاکوچک» در دانشگاه کالیفرنیا نیز با زبانی محتاطانه و بدون سند گفته است: «پروژه آب در ایران ممکن است حداقل تا حدی تحت تأثیر ملاحظات نظامی قرار گرفته باشد.»
صنم ماحوزی که پیشتر در گزارشهایی همراه با «بنهابارد» و «اریکا سولومون» در ژانویه ۲۰۲۶ به بازتولید روایتهای جریان سلطنتطلب و فراخوانهای رضا پهلوی پرداخته بود، در شبکه ایکس درباره این گزارش نوشت: «من و اریکا سولومون همپوشانی قابلتوجه میان پروژههای آبی و تأسیسات نظامی را بررسی کردهایم. آیا برخی از این پروژهها کاربرد دوگانه داشتهاند؟ شواهد قطعی وجود ندارد، اما پرسشهایی جدی مطرح است.» این موضعگیری نشان میدهد که چگونه یک روزنامهنگار با پوشش «متخصص محیطزیست» و «ایرانیتبار»، مأموریت یافته تا روایتهای جریان جنگطلب و سلطنتطلب را در قالب روزنامهنگاری تحقیقی به خورد افکار عمومیدهد.
واکنش صریح و قاطع
ادعاهای بیسند نیویورکتایمز چنان سست و متناقض تنظیم شده بود که حتی چهرههای خارجنشین حاضر در متن گزارش نیز از ترس تبعات حقوقی و انسانی هدف قرار گرفتن منابع آب مردم ایران، مجبور به مرزبندی با آن شدند. کاوه مدنی که در حال حاضر ریاست اندیشکده آب سازمان ملل را بر عهده دارد، در پیامی در شبکه ایکس این گزارش را «مصداق روزنامهنگاری غیرمسئولانه» توصیف کرد و هشدار داد که این مقاله «روایت تقلیلگرایانه و جنجالآفرین دارد» و «پیامدهای خطرناکی برای زیرساختهای غیرنظامی آب» خواهد داشت. وی در نقد روششناختی این گزارش تصریح کرد: «حدس و گمان مدرک نیست. نزدیکی جغرافیایی دو متغیر، دلیلی بر وجود رابطه علت و معلولی بین آنها نیست. حتی کسانی که به ایران حمله کردند، چنین ادعاهایی درباره ارتباط سدها با موشکها مطرح نکردهاند.»
در سطح رسمی و حاکمیتی ایران نیز این خطدهی رسانهای با پاسخ قاطع و بازدارنده محمدباقر قالیباف، رئیسمجلس شورای اسلامی مواجه شد. قالیباف با افشای هدف پشتپرده این گزارش برای زمینهسازی دور بعدی حملات به زیرساختهای غیرنظامی، در پیامی صریح خطاب به آمریکاییها و صهیونیستها نوشت: «کارشناسان آنها به نیویورکتایمز میگویند سدهای نزدیک به ایران، کاربردی دوگانه دارند. بسیار خب قانون جدید: هر سد، بندر یا نیروگاهی که در نزدیکی یک پایگاه آمریکایی یا اسرائیلی قرار دارد، دارای کاربردی دوگانه است.» رئیسمجلس در پایان با تأکید بر تغییر معادلات بازدارندگی خاطرنشان کرد: «ما فقط منطق خودتان را به همان شکل و بدون دخل و تصرف به کار
میبریم.»
تقسیم کار دقیق
مجموعه این تحرکات رسانهای، از گزارشهای سفارشی نیویورکتایمز و سیانان گرفته تا فضاسازیهای شبکههایی چون ایراناینترنشنال، نشاندهنده یک تقسیم کار دقیق برای توجیه و عادیسازی حمله به زیرساختهای حیاتی کشور است اما هوشیاری افکار عمومی و پیامهای قاطع بازدارنده مقامات کشورمان نشان داد که بازی با کلمات و جعل «اهداف دوگانه»، نهتنها اعتبار بربادرفته رسانههای غربی را احیا نمیکند، بلکه هزینه هرگونه خطای محاسباتی علیه زیرساختهای حیاتی ایران را برای پایگاهها و منافع متجاوزان در سراسر دنیا غیرقابل جبران خواهد ساخت.