مهربانی ابدی
مهدی امیدی
مقدمه: لالاییِ موج‌ها در گهواره خرمشهر
تاریخ این سرزمین، گره‌خورده با حماسه‌هایی است که ریشه در خاکِ پاکِ والاترین ارزش‌ها دارند. در سوم خردادماه ۱۳۶۶، هم‌زمان با سالروز غرورآفرین آزادسازی خرمشهر، در خانواده‌ای مذهبی و از قشر متوسط در شهر دارالمؤمنین جهرم، نوزادی چشم به جهان گشود که نامش را «ایمان» گذاشتند. کسی چه می‌دانست این کودک که در کوچه‌پس‌کوچه‌های جهرم و در سایه‌سار محبت پدر (شاهرخ خزاعی‌نژاد) و مادری دلسوز رشد می‌کند، روزی به‌واسطه ایمانِ قلبی و عمل خالصانه‌اش، نام خود را در دفتر جاودانه مدافعان حریم اهل‌بیت (ع) ثبت خواهد کرد. زندگی ایمان، داستانی از جنس خلوص، خدمت و عشق بود؛ داستانی که از سنگر مسجد آغاز شد، به کلاس درس و میدان جهاد رسید و در خاکِ تفت‌دیده و مقدس حلب به اوج پرواز ختم گردید.
مسجد، خانه دوم و ریشه‌های عمیق اعتقادی
برای شناخت شخصیت مردان بزرگ، نباید تنها به نقطه اوج زندگی آن‌ها یعنی میدان شهادت نگاه کرد؛ بلکه باید ورق‌ورقِ روزهای معمولی و پربارشان را تورق نمود. ایمان از همان دوران کودکی و نوجوانی، پناهگاهی امن‌تر و مأنوس‌تر از مسجد پیدا نکرده بود. او دوران دبستان را در مدرسه ۷ تیر و راهنمایی را در مدرسه شهید محبوبی جهرم گذراند و دوران دبیرستان را در مدرسه شهید مطهری به پایان رساند. اما کانون فرهنگی و هنری مسجد امام حسین (ع) جهرم، شاهد قدم‌های استوار جوانی بود که مسجد را خانه دوم خود می‌دانست.
ایمان تنها به اقامه جماعت در مسجد اکتفا نمی‌کرد؛ او خادم حقیقی آستان اهل‌بیت (ع) و اهل مسجد بود. در ایام میلاد و شهادت ائمه اطهار (ع)، همراه با دوستان و برادرش، ساعت‌ها پیش از برگزاری مراسم، در مسجد حاضر می‌شد. در نظافت، جارو کردن، گردگیری، آذین‌بندی و آماده‌سازی فضای مسجد برای پذیرایی از مردم از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کرد. مادرش روایت می‌کند که حتی در شلوغ‌ترین روزها و هنگام آماده‌سازی منزل برای مهمانی، وقتی به اذان مغرب نزدیک می‌شدند، ایمان با آرامش می‌گفت: «مامان، اگه اجازه بدی اول برم مسجد، نمازمو بخونم، بعد خرید رو انجام می‌دم.» این تعهد عمیق به نماز اول وقت و جماعت، ریشه در تربیتی مذهبی داشت که از او انسانی متکی به خدای متعال ساخته بود.
علاوه بر فعالیت‌های مسجدی، ایمان با عضویت در بسیج محله، در عرصه‌های فرهنگی، اجتماعی و صندوق خیریه مسجد نیز حضوری فعال داشت. او بخشی از درآمد ناچیز خود را به دستگیری از خانواده‌های نیازمند اختصاص می‌داد و با وجود آنکه خود در آغاز راه زندگی و درگیر اقساط مسکن و خودرو بود، برکت کار خیر را سرمایه واقعی زندگی می‌دانست و با لبخند می‌گفت: «وقتی یک ریال برای خدا خرج کنی، خدا چندین برابر جبران می‌کند.»
انس او با شهدا نیز وصف‌ناپذیر بود؛ هر سال اواخر اسفندماه، چفیه بر دوش و ساک به دست، همراه کاروان‌های راهیان نورِ بچه‌های مسجد امام حسین (ع)، راهی مناطق عملیاتی جنوب (شلمچه و فکه) می‌شد تا زائر خاک پاک شهدا باشد.
ورود به کسوت پاسداری
و تلاش برای بالندگی علمی
پس از اخذ دیپلم، ندای درون و عشق به پاسداری از آرمان‌های انقلاب اسلامی، ایمان را به دانشگاه تربیت پاسدار امام حسین (ع) هدایت کرد. او در سال ۱۳۸۵ موفق به دریافت مدرک کاردانی نظامی شد و به عضویت تیپ هوابرد ۳۳ المهدی (عج) درآمد. اما روح جست‌وجوگر و کمال‌طلب او به این مقدار قانع نبود. ایمان باور داشت که پول بیت‌المال صرف آموزش نظامی او شده است و باید در حرفه خود بهترین باشد. به همین دلیل، با شرکت در کنکور سراسری، تحصیلات خود را در دانشگاه پیام نور در رشته «جغرافیا» ادامه داد و موفق به اخذ مدرک کارشناسی شد.
او پیوسته به روزآمد کردن اطلاعات شغلی و تخصصی خود می‌پرداخت و با استفاده از نرم‌افزارهای تخصصی و حضور فعال در دوره‌های آموزشی، به یکی از نیروهای زبده مبدل گشت؛ تا جایی که با وجود سن جوان، به‌عنوان فرمانده طرح و عملیات گردان پدافند ایفای نقش می‌کرد.
پدرش، شاهرخ خزاعی‌نژاد، احترام عمیق ایمان به والدین را از مهم‌ترین رازهای عاقبت‌به‌خیری و شهادت او می‌داند. پدر که به دلیل آسیب دیسک کمر با مشکل حرکتی در پا مواجه بود، بارها شاهد بود که ایمان پس از بازگشت از سر کار و در اوج خستگی، با صبوری تمام او را در آغوش می‌گرفت و برای درمان جابه‌جا می‌کرد؛ فرزندی که حتی یک‌بار با اخم یا نارضایتی وظیفه فرزندی را انجام نداد.
پیوند آسمانی و تجلی عشق در سایه مهربانی
داستان ازدواج ایمان، قصه‌ای کوتاه اما سرشار از لطافت و دلدادگی است. او در ۲۲ فروردین ۱۳۹۲ با دختری مؤمن و صبور به نام «الهه حسین‌زاده جهرمی» به‌صورت کاملاً سنتی و به‌واسطه دوستی خانوادگی پیمان ازدواج بست. روز بعد از عقد، به تپه شهدای گمنام جهرم رفتند؛ جایی که پاتوق ایمان و دوستانش بود. ایمان در آنجا از عشق عمیق خود به شهدا سخن گفت و در دل، آرزوی شهادت را زمزمه کرد.
زندگی مشترک رسمی آن‌ها در ۱۹ شهریور ۱۳۹۴ آغاز شد. در همان مدت کوتاهِ زندگی مشترک، ایمان با رفتار سرشار از رأفت و احترام، جلوه‌ای تازه از عشق را به همسرش هدیه داد. همسرش او را «مهربان» و خود را «مهربانو» می‌نامید و ایمان با لبخندی شیرین می‌گفت: «مهربان یعنی نگهبان مهربانو!» او با وجود تمام سختی‌ها و تلاش برای ساختن زندگی، از هیچ تلاشی برای خوشحال کردن همسرش دریغ نمی‌کرد؛ از خرید لباس عروس برای زنده نگه داشتن خاطره گرفته تا غافلگیری‌های رؤیایی در جشن تولد. ویژگی بارز دیگر او، مناعت طبع و اتکا به زانوی خودش بود؛ او با توکل بر خدا و تلاش شبانه‌روزی (حتی کار با ماشین در کنار شغل نظامی برای تأمین معاش)، برکت را به خانه آورده بود و همواره خدا را به خاطر داشتن همسری همراه شکر می‌کرد.
ندای حق و پرواز به سوی شام بلا
آرامش زندگی مشترک، دیری نپایید که با طنینِ فریاد مظلومیت حرم اهل‌بیت (ع) در سوریه، رنگ و رویی جهادی به خود گرفت. داعشیان و تکفیری‌های ملعون سایه تهدید را بر سر حریم حضرت زینب (س) و حضرت رقیه (س)
گسترده بودند. ایمان که فرمانده طرح و عملیات گردان پدافند بود، برای اعزام داوطلبانه به سوریه سر از پا نمی‌شناخت. هرچند در ابتدا فرمانده ارشدش به دلیل تازه‌داماد بودن با اعزام او مخالفت کرد، اما اصرار و استدلال‌های مکتبی ایمان، مانع را از پیش رو برداشت.
تنها ۲۶ روز از آغاز زندگی مشترکشان می‌گذشت که تصمیم نهایی گرفته شد. مادر و همسر جوانش با دیدن شرایط ویژه زندگی تازه‌شان و بیماری پدر، زمزمه ماندن سر دادند، اما ایمان با استناد به آیاتی از غیرت دینی و خواندن بیت معروف: «ما زنده به آنیم که آرام نگیریم / موجیم که آسودگی ما عدم ماست» پاسخ محکم خود را داد. او خطاب به همسر صبورش گفت: «... هر دلیلی آوردن برای نرفتن، توجیه است. ما با رفتنمان جهاد می‌کنیم و شما با صبرتان؛ فکر نکنید اجر شما کمتر از اجر ماست.»
در ۱۵ مهرماه ۱۳۹۴، روز بدرقه فرا رسید. ایمان با وجود تمام دلتنگی‌ها، کوه استواری بود تا دل همسر و مادرش نلرزد. او سوار بر اتوبوس شد و در حالی که نگاه‌های پر از مهر و اشک‌آلود عزیزانش را بدرقه راه داشت، به سوی مناطق عملیاتی حومه حلب پر کشید.
۳۸ روز در خط مقدم؛ حماسه تپه العیس
ایمان راهی سوریه شد و به مدت ۳۸ روز در نبردی نفس‌گیر و حماسی در منطقه حومه شهر حلب، به‌ویژه در استراتژیک‌ترین نقطه یعنی «تپه العیس»، در برابر تروریست‌های تکفیری ایستادگی کرد.
او در سخت‌ترین شرایط جنگی و در حالی که با یک قبضه توپ ۲۳ در خط مقدم و بدون سنگر با دشمن می‌جنگید، در تماس‌های تلفنی با همسرش طوری سخن می‌گفت که مبادا ذره‌ای دلواپسی به دل او راه یابد. با خنده می‌گفت: «ما اینجا کار خاصی نمی‌کنیم، چهار تا مرغ داریم و به آن‌ها سر می‌زنیم؛ جای ما امن است!» در حالی که حقیقت میدان نبرد، سراسر حماسه، خطر و رزم بی‌امان بود.
در روزهای پایانی حضور در سوریه، ایمان به دوستان مداح خود گفته بود: «برایم روضه حضرت ابوالفضل (ع) بخوانید و دعا کنید اگر قرار است شهید شوم، یا مانند آقا ابوالفضل (ع)، یا همچون سرورمان اباعبدالله الحسین (ع)، یا به سبک فاطمه زهرا (س) به شهادت برسم.» دعای این عاشق بی‌قرار به استجابت رسید؛ در ۲۳ آبان‌ماه ۱۳۹۴، در جریان اصابت موشک کورنت صهیونیستی به مواضع رزمندگان، ایمان خزاعی‌نژاد در سن ۲۸ سالگی به فیض شهادت نائل آمد.
نحوه شهادت او، تجلی شگفت‌انگیزی از همان دعای خالصانه بود: دستی که عبارت مبارک «یا رقیه» روی آن نقش بسته بود همچون دست‌های قمر بنی‌هاشم جدا شد، آسیبی در ناحیه گردن شبیه به سیدالشهدا (ع)
دید، و جراحت عمیق اصلی در ناحیه پهلو و شکم، یادآور شهادت مظلومانه صدیقه کبری، حضرت زهرا (س) شد. معجزه الهی آنجا بود که پس از تفحص و بازگرداندن پیکر مطهر، تکه‌ای از بدن مطهرش در خاکِ تپه العیس در سوریه جا ماند و به خاک سپرده شد تا گواهی باشد بر پیوند ناگسستنی شام و ایران، و پیکر پاکش در گلزار شهدای جهرم آرام گرفت.
وصیت‌نامه؛ پیام جاودانه یک شهید
شهید ایمان خزاعی‌نژاد پیش از اعزام، در وصیت‌نامه‌ای پربار، یادگار ارزشمندی برای جامعه به‌جا گذاشت. او با استناد به حدیث شریف ثقلین، بر تمسک به قرآن و عترت تأکید کرد و نوشت:
«اکنون که دارم برای دفاع از قرآن و حرم اهل‌بیت (ع) به سوریه اعزام می‌شوم... باید به ریسمان ولایت چنگ بزنیم و از ولایت فقیه حمایت نماییم.
ایشان را تنها نگذارید تا به شما صدمه نرسد. و به خواهران ایمانی این سفارش را می‌کنم که حجاب شما از خون ما برنده‌تر است و همچون شمشیری دست دشمنان را قطع می‌کند؛ در حفظ حجاب کوشا باشید.»
همچنین او در وصیت‌نامه‌اش بر ادای کامل مهریه و حقوق همسر و همچنین تحت پوشش قرار دادن دو تن از ایتام تأکید کرد تا نشان دهد مرد خدا هم در میدان رزم شجاع است و هم در عرصه اخلاق و مسئولیت‌های انسانی بی‌نظیر.
مهربان و مهربانویی که تا ابد زنده‌اند
امروز، سال‌ها از آن پاییز خونین و حماسی می‌گذرد، اما یاد و خاطره شهید ایمان خزاعی‌نژاد همچون ستاره‌ای در آسمان دارالمؤمنین جهرم می‌درخشد.
همسر صبور و باایمان او، با همان صبر زینبی که در روزهای وداع به او وعده داده بود، پاسدار حریم نام و یاد اوست و با حضور در عتبات عالیات و یادواره‌ها، ادامه‌دهنده راه سرخ
شهداست.
ایمان رفت تا ما در امنیت بمانیم؛ او از همسر جوان، خانه تازه و دنیای پر از دلبستگی گذشت تا ارزش‌های الهی و حریم آل‌الله گزندی نبیند. راهش پررهرو و یادش گرامی باد.