نقطه تماس نمایندگان کشورهای خارجی
دفتر پژوهش‌های مؤسسه کیهان
ترامپ در طول مبارزات انتخاباتی از من خواسته بود تا نقطه تماس نمایندگان کشورهای خارجی باشم که گهگاه با ما تماس می‌گیرند. من موافقت کردم، با این فرض که این یک مسئولیت جزئی در فهرست در حال رشد وظایف من است، اما در طول دوره انتقال، زمانی که ما شروع به دریافت صدها درخواست ملاقات از مقامات بلندپایه دیگر کشورها کردیم، این وظیفه بسیار سنگین‌تر شد. دولت‌های خارجی برای ریاست‌جمهوری ترامپ برنامه‌ریزی نکرده بودند و در تلاش بودند تا با تعدادی از افرادی که در خارج از واشنگتن بودند ارتباط برقرار کنند.
ماه‌ها قبل از آن، هنری کیسینجر ۱، وزیر امور خارجه و مشاور امنیت ملی تاریخی در زمان رؤسای جمهور ریچارد نیکسون۲ و جرالد فورد۳ را ملاقات کردم. نصیحتی که او در آن زمان به من داده بود، اکنون حتی صادقانه‌تر بود: «ترامپ در مورد مسائل مهمی صحبت می‌کند که نادیده گرفته شده‌اند و باعث عصبی شدن رهبران خارجی می‌شود. به این رهبران اطمینان ندهید. در حال حاضر، همه آن‌ها در حال ارزیابی مجدد هستند. آن‌ها در حال تهیه فهرستی از زمینه‌های ارتباطی خود با آمریکا هستند و تعیین می‌کنند چه چیزی دارند که نمی‌خواهند از دست بدهند و برای حفظ آن چه چیزی را حاضرند از دست بدهند. این امر ایالات متحده را در موقعیت مذاکره بهتری قرار می‌دهد.» او همچنین به من هشدار داد: «مراقب باش در هر کشوری با چه کسانی تعامل می‌کنی. رابطه با شما اعتبار ارزشمندی در پایتخت است. با دقت انتخاب کنید می‌خواهید این قدرت را به چه کسی بدهید.»در یکی از چندین تماسی که رهبران خارجی برای تبریک با ترامپ داشتند، او با شینزو آبه ۴، نخست‌وزیر ژاپن صحبت کرد. آبه به ترامپ گفت دوست دارد با او ملاقات کند. با افتخار، ترامپ از او برای بازدید از برج ترامپ دعوت کرد. بلافاصله پس از آن، دنیس مک‌دوناف۵، رئیس ستاد اوباما، با من تماس گرفت و توضیح داد معمولاً رئیس‌جمهور منتخب به دلیل احترام به فرمانده کل فعلی، ملاقات با رهبران خارجی را رد می‌کند. او به من گفت: «یک رئیس‌جمهور در یک زمان.» من پیام را به ترامپ منتقل کردم. او گفت: «پروتکل‌ها را فراموش کنید.» این یک معامله بزرگ نیست. این فقط یک ملاقات است. اگر رهبر ژاپن بخواهد برای دیدن من نیمی از جهان را طی کند، خوشحالم که با او ملاقات می‌کنم.»
ترامپ همچنین از تسای اینگ ون ۶، رئیس‌جمهور تایوان تماسی دریافت کرد. این تماس هنجار دیپلماتیک را شکست و چینی‌ها آن را به‌عنوان چالشی برای سیاست چین واحد۷ خود تفسیر کردند که ادعا می‌کرد تایوان یک استان چین است نه یک کشور مستقل. چینی‌ها خشمگین بودند، یکی از دیپلمات‌های عالی‌رتبه خود را برای ملاقات با تیم ما فرستادند: یانگ جیچی ۸، مدیر کمیسیون مرکزی امور خارجه ۹ بود.
برای جلوگیری از شلوغی و رگبار دوربین‌ها در خارج از برج ترامپ، تیم انتقال امنیت ملی توصیه کرد که چینی‌ها باید به دفتر من در خیابان پنجم شماره ۶۶۶ بیایند. قبل از ورود چینی‌ها، پیتر ناوارو ۱۰، یک استاد سابق عجیب‌وغریب که من او را پس از خواندن کتاب مرگ توسط چین ۱۱ به‌عنوان مشاور تجاری کمپین استخدام کردم، اصرار داشت از خوشامدگویی به آن‌ها در خودروی‌شان اجتناب کنم. کاری که من به‌عنوان حسن نیت انجام داده بودم. ناوارو مصمم بود چنین حرکتی توسط چینی‌ها به‌عنوان ضعف تعبیر می‌شود. وقتی آن‌ها رسیدند، یانگ از روی متن خواند، در حالی که یک مقام رده دوم چینی با دقت به من نگاه می‌کرد تا واکنش من را بسنجد. سومین مقام چینی در همان نزدیکی نشسته بود و یادداشت‌برداری می‌کرد. هنگامی که یانگ به نقطه بحث در مورد تایوان رسید، با چهره‌ای عبوس به بالا نگاه کرد و خط‌مشی سختی ترسیم کرد: «تمامیت ارضی چین غیرقابل مذاکره است.» پس از جلسه، ناوارو از سرویس مخفی خواست تا دفتر را برای یافتن ابزار جاسوسی تفتیش کند.
جان هس ۱۲، مدیر اجرایی شرکت هس ۱۳ و استیو شوارتزمن ۱۴، بنیان‌گذار گروه بلک‌استون ۱۵، از من خواستند تا با چندین مقام بلندپایه سعودی که مشتاق تقویت روابط خود با ایالات متحده پس از بروز فاجعه در خاورمیانه در زمان دولت قبلی بودند، ملاقات کنم. وقتی فلین، بنن و من در نیویورک با هیئت کوچک سعودی به رهبری دکتر فهد بن عبدالله تونسی ۱۶ ملاقات کردیم، آن‌ها توضیح دادند که با اوباما در مورد مواضع او در مورد تعدادی از چالش‌ها در منطقه از جمله سوریه، داعش، ایران و یمن رویه پرتنشی داشته‌اند - و مشتاق بودند که رابطه‌ای جدید و امیدوار به سازنده‌تر بودن با دولت ما آغاز کنند. من و بنن سرسخت بودیم. ما به سعودی‌ها گفتیم آن‌ها باید حمایت مالی از تروریسم را متوقف کنند، سابقه خود را در مورد حقوق زنان بهبود بخشند، هزینه ارتش خود را بپردازند و شروع به برداشتن گام‌هایی برای همکاری با اسرائیل کنند. اگر آن‌ها متعهد به پیشرفت واقعی در این اهداف نباشند، ما علاقه‌ای به ایجاد رابطه نداریم. فهد به ما اطمینان داد تغییرات در حال انجام است و از اصلاحاتی که آن‌ها قصد انجام آن را دارند بسیار شگفت‌زده خواهیم شد.
این پادشاهی یک رهبر جوان جدید به نام محمد بن سلمان۱۷ داشت که در زبان عامیانه با نام MBS شناخته می‌شد، او می‌خواست عربستان سعودی را متحول کند. آن‌ها با برنامه‌ای برمی‌گشتند تا نشان دهند چگونه می‌توانیم با هم پیشرفت کنیم. وقتی با ده‌ها مقام خارجی، از بوریس جانسون ۱۸، وزیر امور خارجه تازه منصوب‌شده بریتانیا گرفته تا بورگه برنده ۱۹، وزیر امور خارجه نروژ و سفیر روسیه، تعامل داشتم، دیپلماسی را بدون کلاس و معلم یاد گرفتم. هیچ کتاب قانونی برای موفقیت یا افسر تش ریفات وجود نداشت تا تعاملات ما را هدایت کند. وقتی روابط جدیدی در تجارت ایجاد کردم، قبل از نشان دادن داشته‌هایم، زمانی را صرف گوش دادن و یادگیری می‌کردم و در اینجا نیز رویکرد مشابهی را در پیش گرفتم. پس از اینکه ترامپ رکس تیلرسون ۲۰، مدیر اجرایی نفت اکسون ۲۱ را به‌عنوان وزیر امور خارجه انتخاب کرد، من بیشتر پرونده‌ها را تحویل دادم و خیلی زود توجه خود را به سایر مسائل داخلی معطوف کردم که مایه آرامش بود.
پانوشت‌ها:
۱- Henry Kissinger
۲-Richard Nixon؛ ۳۷مین رئیس‌جمهور آمریکا
۳- Gerald Ford؛ ۳۸مین رئیس‌جمهور آمریکا
۴- Shinzō Abe
۵- Denis McDonough
۶- Tsai Ing-wen
۷- One China policy
۸- Yang Jiechi
۹- Central Foreign Affairs Commission
۱۰- Peter Navarro
۱۱- Death by China
۱۲- John Hess
۱۳- Hess Corporation
۱۴- Steve Schwarzman
۱۵- Blackstone Group
۱۶- Dr. Fahad bin Abdullah Toonsi
۱۷- Mohammed bin Salman :MBS
۱۸- Boris Johnson
۱۹- Børge Brende
۲۰- Rex Tillerson
۲۱- Exxon oil executive