خاطرات درس‌آموز از همسر علامه طباطبايي از زبان همسر شهید مطهري
24 آبان سالگرد ارتحال مفسر بزرگ قرآن مرحوم علامه طباطبایی، بهانه‌ای شد تا خاطرات درس‌آموزی درباره مرحومه «قمرالسادات مهدوی» همسر علامه را که در توفیقات ایشان نقش بسزایی داشته و در سال 1344ش به دیار باقی شتافت از زبان همسر استاد شهید مطهری بشنویم.
مرحوم علامه در کودکی پدر و مادرش را از دست می دهد. از آنجا که علامه در خانواده ثروتمندی به دنیا آمده بود، برای فرزندان خانواده خدمتکار گرفته بودند تا علامه و برادرشان مرحوم سید محمدحسن الهی را بزرگ کنند.
علامه وقتی به قم مشرف شدند مانند دوران نجف از نظر مالی تحت فشار بودند که این به‌دلیل نرسیدن عواید املاک و کتاب‌هایشان بود و برای همین، خانه کوچک و محقری گرفتند. همسر علامه خانم قمرالسادات مهدوی با اینکه در خانواده متمولی بزرگ شده بود و ظاهراً دختر یکی از تجار تبریز بود. بسیار زن فهیم و قانعی بود.
همسر علامه که از بستگان ایشان هم بودند، برای من تعریف می‌کردند که ما در تبریز سالی چند مَن روغن حیوانی مصرف می‌کردیم. به قم که آمدیم در منزل کوچکی ساکن شدیم که امکانات زیادی هم نداشت. حداکثر می‌توانستیم روزی پنج سیر گوشت بخریم. من دنبه‌های گوشت را جدا می‌کردم و داخل سبدی که از سقف آشپزخانه آویزان کرده بودم، می‌انداختم.
هرچند روز یکبار دنبه‌ها را آب می‌کردم و از آن به‌عنوان روغن استفاده می‌کردم. هیچ‌وقت هم به علامه نمی‌گفتم ما روغن نداریم که ایشان ناراحت شود و از کار و مطالعه بازبماند. می‌خواستم فکرش آزاد باشد. دوستی با ایشان برای من درس‌آموز بود.
گاهی سه ماه تابستان ما به درکه می‌رفتیم و یک سال مرحوم علامه و همسرشان هم آنجا بودند و در این سه ماه منزل ما نزدیک هم بود.
خیلی از اوقات خانم به منزل ما می‌آمد و گاهی وقت‌ها هم ما به منزل آنها می‌رفتیم.
یک روز که منزل ما آمده بودند، چهار تا تخم‌مرغ کنار گذاشته بودم که می‌خواستم با آن کوکو درست کنم. خانم به آشپزخانه آمدند و دیدند من در حال شکستن تخم‌مرغ هستم. گفت این همه تخم‌مرغ را برای چند نفر می‌خواهی درست کنی؟
گفتم برای خودمان، گفتند خانم جان، دو تا تخم‌مرغ هم زیاد است، من برای خودم، حاج‌آقا و دو پسرمان سه تا تخم‌مرغ می‌زنم، دو تا از تخم‌مرغ‌ها را نگه‌دار.
در مدتی که من با ایشان آشنایی داشتم، همیشه به من درس زندگی می‌دادند. ایشان تمام لباس‌هایشان را خودشان می‌دوختند.
همراهی و محبت همسر نسبت به علامه
به عمرم خانمی مثل ایشان ندیدم که این‌قدر دغدغه همسرش را داشته باشد. می‌گفت: وقتی علامه در حال مطالعه است چای کمرنگ را به اتاق ایشان می‌برم و به علامه نگاه هم نمی‌کنم. چای را می‌گذارم و می‌آیم بیرون تا مبادا رشته افکارش پاره شود.
روزی مهمان خانم بودم. لباس‌هایشان خیلی مندرس و کهنه شده بود و ایشان نیاز داشت که لباسی برای خودش بدوزد. زمانی که علامه بیرون می‌رفت به ایشان گفت، از درس که برمی‌گردید در راه برای من پارچه بخرید. علامه برای ایشان سه متر پارچه خرید. پارچه را که دیدم به نظرم پارچه خوبی نیامد و اساساً برای لباس مناسب نبود.
به خانم گفتم که به نظر من این پارچه مناسب پیراهن نیست و حتماً خود خانم هم فهمیدند که این پارچه، برای لباس مناسب نیست. همسر علامه با لبخند و با تأکید خاصی به من گفت که «این را «حاج‌آقا» خریده‌اند و آنچه را که حاج‌آقا بخرند، حتماً خوب است. چرا به درد پیراهن نمی‌خورد؟!»
همان روز ایشان لباس ساده‌ای از آن پارچه دوختند و بر تن کردند. این‌قدر ایشان به علامه با محبت و فداکاری برخورد می‌کردند و به‌خاطر محبتی که بین‌شان بود، زندگی خوبی داشتند.
علت فوت همسر علامه
ایشان بسیار سرحال بودند و بی‌نهایت نظیف و تمیز هم بودند. نزدیک عید بود که ایشان منزل‌شان را تمیز کرده و به منزل یکی از همسایه‌ها برای بازدید رفته بودند. گویا همان‌جا حال‌شان بد می‌شود و پس از مدتی فوت کردند. فکر کنم حدود 58 سال داشتند و مزارشان هم در قبرستان نو در قم است.
تأثر شدید مرحوم علامه بعد از فوت همسر
علامه بعد از فوت همسرشان بسیار متأثر شدند و تا مدت‌ها با صدای بلند گریه می‌کردند. تا چند سال هر وقت به منزل ایشان می‌رفتم، به‌خاطر دوستی که من با خانم داشتم، من را که می‌دیدند یاد همسرشان می‌افتادند و با صدای بلند گریه می‌کردند.
ازدواج دوم علامه
چند سال بعد نزدیکان علامه دیدند که ایشان با این حالی که دارند، ممکن است از بین بروند. برای همین از خواهر مرحوم آقای روزبه برای ایشان خواستگاری کردند. یادم هست علامه بعد از مرگ همسرشان گاهی که به منزل ما می‌آمدند و چای می‌خوردند، می‌گفتند: هیچ‌چیز مزه چای زعفرانی خانم را نمی‌دهد. البته این جمله را در زمان حیات خانم هم می‌گفتند.مرحوم علامه به یکی از شاگردان‌شان پولی داده بودند تا به کسی بدهد تا شب‌های جمعه به نیابت از همسرشان حضرت فاطمه معصومه(س) را زیارت کند.
منبع: خبرگزاری حوزه به نقل از
پایگاه بنیاد علمی فرهنگی شهید مطهری