خبر مرگ روتی

ساعت‌ها در کنار میز‌کارم قدم می‌زدم و به پاسخی فکر می‌کردم که به پروفسور ویتانی بدهم. در پایان برای او چنین نوشتم:
بابت نامه تشکر می‌کنم. بسیار تحت‌تأثیر قرار گرفتم و من آن را حتی نگرانی شما برای پسرم عوفر دیدم. من نیز اعتقاد دارم که اهداف حرفه‌ای بلندمدت عوفر کم اهمیت‌تر از چالشی که در مقابل ما قرار دارد نیست. اخیراً ما یک شرکت پیشرو در اسرائیل خریده‌ایم. این شرکت در اصل به توسعه فعالیت‌های تجاری در زمینه املاک و مستغلات و هتل‌ها می‌پردازد. این شرکت پتانسیل عظیم و سود قابل توجهی دارد و فرصت منحصر به فردی است که ما قصد داریم از آن استفاده کنیم.
اکنون حضور پسر ارشدم عوفر اهمیت زیادی در تصمیم‌گیری‌های تجاری ما دارد. در خرید، مهارت و توانایی‌های زیادی برای کمک به ما دارد، به خصوص در حال حاضر؛ با این وجود من از اهمیت ادامه تحصیل عوفر در مدیریت کسب‌و‌کار دانشگاه ‌هاروارد آگاهم. بر این ‌اساس من فکر می‌کنم که ماندن در بوستون به منظور اتمام تحصیلات، خوب و عاقلانه است. من قطعاً حمایت می‌کنم و اگر عوفر این‌طور تصمیم بگیرد، او را برای به پایان رساندن تحصیلاتش تشویق می‌کنم.
در نهایت عوفر تصمیم گرفت در ‌هاروارد بماند و تحصیلاتش را به پایان برساند. از صمیم قلب با تصمیم او موافقت و از او پشتیبانی کردم. درست همان‌‌طور که در نامه پاسخم به پروفسور ویتانی متعهد شده بودم، به عوفر قول دادم که سمت مدیرکلی تا زمانی که به [اسرائیل] بازگردد منتظر او می‌ماند و قصد دارم در روند تصمیم‌گیری‌های مدیریتی توسعه زمین با او مشورت کنم. در حقیقت نیز این‌گونه بود. مدام با او مشورت می‌کردم و او در بوستون از تمام اتفاقاتی که در دفاتر شرکت در تل‌آویو می‌افتاد باخبر می‌شد.
فرصت کافی برای تعریف فعالیت‌های عوفر در توسعه زمین وجود ندارد. این داستان موفقیت فوق‌العاده‌ای در هر مقیاسی است. دکتر یورام توربوویچ مسئول محدودیت‌های تجاری در وزارت بازرگانی و تجارت، یکی از مهم‌ترین مسئولیت‌ها در اقتصاد اسرائیل، به خوبی این را تعریف کرد: «توسعه زمین تحت مدیریت قدرتمند عوفر به یکی از کمپانی‌های مادر پیشرو در بازار تبدیل شد. 
این شرکت موفق شد مسیر سلطنت اقتصادی را تشخیص دهد، سرمایه جمع و در مسیرهای جدید آن را سرمایه‌گذاری کند. عوفر در آغاز شرکت را در وضع هرج‌و‌مرج سازماندهی کرد. ستاد مدیریتی تشکیل داد، بخش‌هایی با کاربردهای عملی ایجاد کرد و روند رشد مداوم آغاز شد. روندی جسورانه و ادامه‌دار. عوفر به دنبال بازده سرمایه،‌ مقایسه عملکرد نسبت به شاخص‌های عینی و نتایج زود‌هنگام، روش‌های مدیریتی جدیدی وارد کرد. توسعه زمین از یک سازمان تجاری با دویست کارمند به سازمانی با سه‌هزار کارمند تبدیل شد که به بیشتر از ده زمینه فعالیتی متمرکز می‌پردازد»
بعد از خرید روزنامه معاریو، نارضایتی افراد نخبه قدیمی و همان‌طور که گفته شد،‌ به دنبال آن رقابت وحشتناکی علیه ما آغاز شد که توسط رقبای ما برای جاسوسی، استراق سمع، ایجاد رعب ‌و ‌وحشت و زورگیری انجام می‌شد. همان‌طور که در بخشی از این کتاب تعریف کردم، آن زمان بازجویی، بازداشت، مخاطرات، زورگیری و دادگاهی‌هایی در مورد عوفر انجام شد. این‌جا نیز فهمیدم تا چه اندازه خانواده مهم است. خانواده همیشه با تو است، همیشه در کنار تو است و خانواده نیمرودی که متأسفانه در آتش رشد یافت، می‌داند چطور با دشواری‌ها مقابله کند. می‌دانستیم چطور از همدیگر در این موضوع حمایت کنیم و نشکنیم، دقیقاً همان‌طور که موفق شدیم همدیگر را با تمام توان نگه داریم و با آمدن خبر مرگ «روتی» دخترم در حادثه‌ای در صحرای سینا که آسمان روی ما افتاد، نشکنیم.
این اتفاق در ۵ ژانویه ۱۹۹۶ افتاد. در آن روز، روتی با همسرش رونی و یازده نفر دیگر از دوستانش برای گردش با جیپ به صحرای سینا1 رفته بودند. در مرحله‌ای رونی سوار جیپ دیگری شده بود و این چنین جانش نجات یافت. چند دقیقه بعد جیپی که روتی سوار شده بود، روی مین رفت. او به سختی آسیب دیده بود و مدتی بعد به علت شدت جراحات فوت کرد. آریِلا کورمن» دوستش و زاوی شویتس مدیرعامل شرکت بیمه توسعه زمین نیز در این حادثه جان باختند.
وقتی این خبر تلخ به من رسید دنیا پیشِ رویم تاریک شد. اولش باورم نمی‌شد، این حرف‌ها را قبول نمی‌کردم. نمی‌توانستم باور کنم که این حادثه برای ما اتفاق افتاده است. روتی دیگر نیست؟ روتی سرشار از زندگی، با قلبی مهربان که عاشق انسان‌ها بود. چه کسی می‌توانست چنین جان پاکی را بگیرد. حقیقت کجاست. منطق کجا رفته است. بعد از چنین تراژدی به چه چیز و چه کسی می‌توان اعتماد کرد. برای اولین‌بار در زندگی‌ام دچار ناامیدی شدم.
بعد از آن خانه پر از ناراحتی و سوگواری شد. سپس تسلیت گفتن‌ها در مراسم تدفین. سپس تشییع جنازه از خانه ما و سپس آنجا ایستادن و پوشاندن قبر دخترم و دعا خواندن بر او. سپس در آغوش گرفتن سه فرزند عزیزش، لیرون ده ساله، لیطال هشت ساله و نیمرود سه و نیم ساله و پیدا نکردن کلمات مناسب برای توضیح دادن به آنها که چرا مادر دیگر بر نمی‌گردد.
چرا؟ یک میلیون بار از خودم این سؤال را پرسیدم: یک میلیون بار سرم را به آسمان بلند کردم و فریاد زدم: چرا؟ و هیچ جوابی.
دخترم فقط سی‌و‌پنج سال داشت. همه زندگی بر وفق مرادش بود. برنامه‌های زیادی داشت. ربکا و من و دریایی اشک‌ها که از چشمانمان می‌ریخت هنگامی که نوه ما، لیرون، در گوشمان شعری را می‌خواند که بعد از فوت مادرش نوشته بود:
روتی را از دست دادم!
هر کودکی مادر دارد اما نه مانند من در رؤیایی نزدیک. قطعه‌ای را در پازل گم کرده‌ام. قطعه‌ای را در قلبم گم کرده‌ام. وقتی که مشکلی وجود داشته باشد سؤال می‌پرسیم، درست است؟
این مادر یک دوست هم بود. آن‌گاه من همیشه می‌پرسیدم او چکار می‌کند، او چکار می‌کند.
خیلی چیزها از دست داده‌ام، وقتی من چای می‌نوشم شیرین نیست و وقتی قند می‌خورم تلخ است. وقتی پازلی را تمام می‌کنم قطعاتش به هم می‌ریزد و قلب من خالی است.
پس چرا مادر روی پیشانی من و شما با رنگ سیاه نوشته شده است که او مادر همه ما است. مادر معاریو و مادر من. او مادر همه دنیای من بود. حقیقت این است که او من را دوست داشت.
همیشه من روزهای شادی را به یاد می‌آورم که او می‌نشست و برای ما داستان تعریف می‌کرد. گاهی ما کارهایمان را تعریف می‌کردیم و او مانند همیشه ما را بسیار می‌بوسید.
او همیشه داستان دوست داشت اما بچه‌ها را خیلی بیشتر دوست داشت و هنگامی که در روزنامه کار می‌کرد بسیار به فقرا عشق می‌ورزید.
به نظر شما چنین مادری باز هم در دنیا وجود دارد؟
پی‌نوشت: 
1. م: «صحرای سینا» قسمتی از خاک کشور مصر است که دو مرتبه توسط رژیم صهیونیستی اشغال شد. اولین اشغال از اکتبر ۱۹۵۶ تا مارس ۱۹۵۷ ادامه داشت و دومین اشغال از ژوئن ۱۹۶۷ تا آوریل ۱۹۸۲ به طول انجامید.