بازتعریف معادله جنگ الکترونیک ایران در برابر محور آمریکا-اسرائیل

پهپاد MQM170C که برای «تحریک»پدافند ایران و کشف موقعیت و الگوی عملکرد آن به کار می‌رفت، خود به ابزاری برای کشف اطلاعات درباره طرف مقابل تبدیل شده است. 
روز پنجشنبه (۷ آبان)، نیروی دریایی سپاه پاسداران اعلام کرد که یگان جنگ الکترونیک این نیرو در جریان یک «عملیات آفندی الکترونیکی» در غرب تنگه هرمز، کنترل سامانه‌های هدایت و ناوبری یک فروند پهپاد آمریکایی MQM170C OUTLAW G2 را به دست گرفته و آن را به‌صورت سالم بر زمین نشانده است. فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) این ادعا را رد کرده، اما همان‌گونه که نشریه تخصصی «The War Zone» تأکید می‌کند، مقامات آمریکایی «به‌صراحت فقدان یک فروند از این پهپادها در منطقه را تکذیب نکرده‌اند» و تصاویر منتشرشده توسط نیروی دریایی سپاه پاسداران نیز کاملا معتبر به نظر می‌رسند. اما کار به همین‌جا ختم نشد. در عرض چند روز، تعداد پهپادهای شناسایی دشمن تروریست از این نوع، که با هدف شناسایی گره‌های راداری و مواضع پدافندی نوار جنوبی کشورمان به پرواز درآمد و در تور رزمندگان پرتوان هوا-فضای سپاه افتاد، سیر صعودی گرفته است. سردار محبی، سخنگوی سپاه پاسداران، روز شنبه(۱۶ آبان) در نشست رسانه‌ای خود اعلام کرد:
«در یکی دو هفته گذشته هفت فروند پهپاد شناسایی MQM170 دشمن تحت کنترل نیروهای ایرانی درآمده و به‌صورت سالم به زمین نشانده شده‌اند؛ دستاوردی که به گفته وی، بیانگر توان فناوری ایران در مقابله با تجهیزات پیشرفته دشمن است.»
این رویداد، فارغ از جنجال‌های رسانه‌ای پیرامون آن، یک نقطه عطف فنی و دکترینی در تقابل جنگ الکترونیک ایران با آمریکا و اسرائیل را به نمایش می‌گذارد که پیامدهای آن فراتر از سرنگونی یک هواگرد کوچک است.
تحلیل فنی: 
«تسخیر» به‌جای «انهدام» 
و آنچه از آن برمی‌آید
پهپاد MQM170C در اصل یک هدف تمرینی هوائی (Aerial Target) 
ساخت شرکت «گریفون ایرواسپیس» است که برای شبیه‌سازی تهدیدات هوائی و آزمون سامانه‌های پدافندی طراحی شده است. با این حال، نسخه C یا همان Outlaw G2 قابلیت حمل دوربین، حسگر و سایر محموله‌های اطلاعاتی را دارد و می‌تواند در نقش شناسایی، نظارت و حتی فریب (Decoy) به کار رود. مشخصات فنی آن شامل طولی حدود ۳.۳ متر، پهنای بال ۴.۹ متر در پیکربندی پهپاد، موتور دو سیلندر دو زمانه، سرعت حداکثری حدود ۲۳۰ کیلومتر بر ساعت، سقف پرواز بیش از ۴.۸۰۰ متر و مداومت پروازی هشت ساعت است.
اهمیت فنی ماجرا در روش این سرنگونی نهفته است، نه در خود پرنده. در جنگ ‌الکترونیک، میان «سرکوب» (Suppression) و «فریب» (Deception/Spoofing) تفاوت بنیادین وجود دارد. در سرکوب، با جمینگ (Jamming) یا اختلال، سیگنال‌های ارتباطی یا ناوبری مختل می‌شود و پهپاد یا سقوط می‌کند یا به حالت ایمن بازمی‌گردد. اما در فریب، مهاجم سیگنال‌های جعلی و کنترل‌شده‌ای را به گیرنده‌های پهپاد تزریق می‌کند که آن‌ها را وادار به پذیرش مختصات ناوبری نادرست یا فرمان‌های هدایتی جعلی می‌سازد. آنچه ایران انجام داد، از نوع دوم و در سطح «تسخیر کامل» است: پهپاد نه منهدم شده و نه از کنترل خارج شده، بلکه با پذیرش داده‌های ناوبری جعلی، به مسیری هدایت شده که فرود سالم آن در خاک ایران را ممکن ساخته است. این دقیقاً همان الگویی است که ایران پیش‌تر در قبال پهپاد شناسایی RQ170 Sentinel آمریکا در سال ۲۰۱۱ به کار برد و مقامات کشورمان اعلام کردند که آن هواگرد را از طریق «ربودن الکترونیکی» و هدایت به سمت زمین فرود آورده‌اند. تکرار این الگو با یک پهپاد متفاوت و در یک منطقه عملیاتی حساس مانند تنگه هرمز، نشان می‌دهد که این یک قابلیت تک‌رویدادی نبوده، بلکه به یک توانمندی دکترینی تبدیل شده است.
از منظر فنی، فرود سالم پهپاد ارزش اطلاعاتی مضاعفی ایجاد می‌کند که با انهدام آن هرگز به دست نمی‌آمد. به گفته منابع نظامی، بررسی محتوای بازیابی‌شده امکان دسترسی به تجهیزات، داده‌های ذخیره‌شده و جزئیات مأموریت را فراهم می‌کند. نشریه The War Zone 
نیز تأیید می‌کند که «بازرسی از تجهیزات، داده‌های ذخیره‌شده و جزئیات مأموریت» می‌تواند برای ایران اطلاعات فنی و تاکتیکی ارزشمندی به همراه داشته باشد. این اطلاعات می‌تواند شامل پارامترهای ارتباطی، الگوهای ناوبری، ساختار رمزنگاری و حتی اثر انگشت الکترونیکی 
(Electronic Fingerprint) سامانه‌های آمریکایی باشد که در طراحی اقدامات متقابل آتی حیاتی است.
دلالت‌های میلیتاریستی: 
ضربه به معماری ISR 
و بازتعریف «کور کردن» دشمن
اهمیت راهبردی این رویداد را باید در چارچوب مفهوم ISR (اطلاعات، نظارت و شناسایی) و مراحل مختلف آن درک کرد. عملیات‌های ISR دشمن مراحل متعددی از «آشکارسازی و شناسایی» تا «هدف‌گیری و ارزیابی» را در بر می‌گیرد. توانایی «کور کردن» دشمن در مراحل اولیه، پیش‌شرط جلوگیری از عملیات تهاجمی بعدی اوست. آنچه ایران در واقع صورت داد، این است که یک سکوی ISR دشمن را نه در مرحله نهائی درگیری، بلکه در مرحله «جمع‌آوری اطلاعات» از کار انداخته و آن را به یک «منبع اطلاعاتی» برای خود تبدیل
کرده است.
این دقیقاً معکوس‌سازی معادله ISR است. پهپاد MQM170C که برای «تحریک» (Stimulation) پدافند ایران و کشف موقعیت و الگوی عملکرد آن به کار می‌رفت، خود به ابزاری برای کشف اطلاعات درباره طرف مقابل تبدیل
شده است.
The War Zone به نقل از تحلیلگران خود می‌نویسد: «تحریک پدافند ایران حیاتی است... ایران با عملیاتی که انجام می‌دهد، پدافند هوایی‌اش می‌تواند آشکار، دسته‌بندی و مکان‌یابی شود». اگر این تحریک به تسخیر پهپاد منجر شود، نه‌تنها اطلاعاتی درباره پدافند ایران به دست نمی‌آید، بلکه آمریکا اطلاعاتی درباره سامانه‌های خود را از دست می‌دهد.
در سطح کلان‌تر، این رویداد بخشی از یک الگوی بزرگ‌تر از «انکار و فریب» 
(Denial and Deception) در دکترین نظامی ایران است. منابع تحلیلی به «استراتژی ایران بر 
دو سطح به‌هم‌پیوسته جنگ الکترونیک» اشاره می‌کنند که در آن، در کنار جمینگ و اخلال، از «جعل سیگنال» (Spoofing) برای «پخش مختصات جعلی که قادر به گمراه‌سازی سامانه‌های هدایت است» استفاده می‌شود. تسخیر MQM170C مصداق عملی و قابل اثبات این دکترین است. ایران با این کار نشان می‌دهد که می‌تواند زنجیره ISR دشمن را نه فقط در حلقه ارتباطی، بلکه در حلقه ناوبری و هدایت مختل کند و از «اخلال» به «کنترل» ارتقا یابد.
پیام به جنگنده‌ها و پهپادهای آمریکایی-اسرائیلی: 
آیا این خبر «بد» است؟
البته که این خبر خوبی برای دشمن نیست، اما باید از ساده‌سازی پرهیز کرد. تسخیر یک پهپاد هدف تمرینی با سرنگونی یک جنگنده نسل پنجم یا یک پهپاد استراتژیک مانند MQ9 تفاوت ماهوی دارد. با این حال، همان مکانیزم بنیادین جنگ الکترونیک که امکان تسخیر MQM170C را فراهم کرده، در سامانه‌های پیچیده‌تر نیز وجود دارد و همین موضوع است که خبر را برای آمریکا و رژیم صهیونی نگران‌کننده می‌سازد.
ایران پیش‌تر نشان داده است که در به کارگیری ترکیبی از جنگ الکترونیک و پدافند، توانایی هدف قرار دادن هواگردهای پیشرفته را دارد. گزارش‌ها حاکی از آن است که ایران بارها اعلام کرده در جریان درگیری‌ها، جنگنده‌های F35 و F15 و همچنین پهپادهای MQ9 را هدف قرار داده یا سرنگون کرده است. در یک مورد، تحلیل‌ها به استفاده ایران از موشک حرارتی‌یاب «مجید» علیه F35 اشاره می‌کنند و توضیح می‌دهند که «استفاده از هدایت فروسرخ به این معناست که سامانه‌هایی مانند مجید هشداردهنده‌های راداری هدف را فعال نمی‌کنند و جمینگ الکترونیکی آن‌ها تأثیر اندکی خواهد داشت». این نکته کلیدی است: در حالی که F35 برای بقا به «پنهان‌کاری» و «کاهش امضای راداری» متکی است، سلاح‌های فروسرخ و سامانه‌های الکترونیکی‌ای که به سیگنال‌های راداری وابسته نیستند، می‌توانند این معادله را 
به هم بزنند.
از سوی دیگر، در «نبرد ۱۲ روزه» میان ایران و رژیم صهیونی، گزارش‌ها از «برتری جنگ الکترونیک ایران» حکایت دارند و ادعا می‌کنند که ایران با «عملیات الکترونیکی چندلایه» توانسته «گنبد آهنین» را در برابر «هوش ایرانی» از کار بیندازد. ایران همچنین سامانه جنگ الکترونیک بومی «صیاد-۴» را رونمایی کرده که «قادر به اخلال در سامانه‌های موقعیت‌یابی یا ناوبری دشمن» است. گزارش‌های دیگر به استقرار سامانه روسی «کراسوخا-۴» با توانایی «جمینگ GPS»
در بخش‌هایی از ایران اشاره دارند.
بنابراین، تسخیر MQM170C را نباید صرفاً به معنای «سرنگونی 
یک پهپاد» دید. این رویداد بخشی از یک تصویر بزرگ‌تر است که در آن ایران توانسته است:
۱. از «انهدام» به «تسخیر» ارتقا یابد: توانایی فرود آوردن سالم یک هواگرد دشمن، سطح بسیار بالاتری از تسلط بر طیف الکترومغناطیس را نشان می‌دهد نسبت به سرنگونی آن. این توانایی به ایران اجازه می‌دهد تا به داده‌های فنی و عملیاتی دسترسی پیدا کند که در غیر این صورت غیرقابل دسترس بود.
۲. معادله ISR را معکوس کند: دشمنی که برای «دیدن» و «شنیدن» آمده است، خود «دیده» و «شنیده» می‌شود و اطلاعاتش به غنیمت می‌رود. این امر هزینه و ریسک عملیات‌های ISR را به‌طور قابل‌توجهی افزایش می‌دهد.
۳. به سامانه‌های پیچیده‌تر سیگنال بدهد: اگرچه تسخیر یک پهپاد هدف با تسخیر یک F35 یا MQ9 قابل مقایسه نیست، اما اصل کارکرد-یعنی نفوذ به حلقه ناوبری و هدایت از طریق فریب الکترونیکی-در سامانه‌های پیچیده‌تر نیز وجود دارد. ایران با این عملیات نشان می‌دهد که در حال توسعه و آزمون روش‌هایی است که می‌تواند در سطوح بالاتر نیز به کار گرفته شود.
یک «پیام» روشن
از تنگه‌ هرمز
تسخیر پهپاد MQM170C در غرب تنگه هرمز، پیش از آنکه یک پیروزی مادی باشد، یک «پیام» است. این پیام به واشنگتن و تل‌آویو می‌گوید که برتری آن‌ها در حوزه ISR و جنگ الکترونیک، که برای دهه‌ها ستون فقرات عملیات‌های هوائی و اطلاعاتی‌شان در منطقه بوده است، دیگر مطلق و بی‌چون‌وچرا نیست. ایران با ترکیب سامانه‌های بومی مانند «صیاد-۴»، توانایی «فریب» و «جعل مختصات»، و بهره‌گیری از تجربیات و شاید کمک‌های فنی متحدان(که امری دو سویه است)، به سطحی از مهارت رسیده است که می‌تواند زنجیره فرمان و کنترل دشمن را در حلقه‌ای حیاتی بشکند و از آن علیه خودش استفاده کند.
به گزارش مشرق، برای جنگنده‌ها و پهپادهای آمریکایی-اسرائیلی، این خبر به معنای آن است که «طیف الکترومغناطیس» به یک میدان نبرد واقعی و متقابل تبدیل شده است؛ میدانی که در آن، برتری فناورانه به‌تنهائی تضمین‌کننده بقا نیست و «پیچیدگی» می‌تواند به «آسیب‌پذیری» تبدیل شود. ایران با نشان دادن توانایی‌اش در «کور‌کردن» دشمن در مرحله اولیه ISR-پیش از آنکه دشمن بتواند به مرحله «هدف‌گیری» برسد-هزینه و ریسک هر ماجراجویی نظامی آینده را برای آمریکا و اسرائیل به‌طور محسوسی افزایش داده است. این دستاورد، هرچند در مقیاس فنی محدود به یک پهپاد هدف است، اما در سطح دکترینی و روانی، یک «قوی‌تر کردن بازدارندگی» 
(Deterrence by Denial) تمام‌عیار برای ایران در حوزه جنگ الکترونیک به شمار می‌رود.