کدو‌تنبل‌های وارداتی و خواب سنگین متولیان فرهنگ!
در شرایطی که ملت مبعوث ایران بیش از 250 شب با حضور و میدان‌داری خود در برابر دشمن سینه سپر کرده است، جولان دادن آیین‌های سخیف و وارداتی چون «هالووین» در خیابان‌ها، پاساژها، کافه‌ها و فضای مجازی، داغی است که بر دل هر ایرانی غیور و دغدغه‌مندی می‌نشیند. به‌راستی، برگزاری این جشن‌های تهی و تقلیدی در روزهایی که طنین مقاومت و ایثار در میادین شهرها به گوش می‌رسد، چه معنایی جز خودباختگی فرهنگی و دهن‌کجی به ارزش‌های انقلابی دارد؟!
جامعه‌ای که با مشکلات معیشتی و بمباران خبری رسانه‌های دشمن دست‌وپنجه نرم می‌کند، چگونه به جای پناه بردن به ریشه‌های اصیل و امیدبخش خود، بساط رقص و پایکوبی با ماسکِ ارواح و وحوش را پهن می‌کند؟! این نه «حق شادی»، که یک اقدام مازوخیستی و خودآزارانه است که غرب با چاشنی دلارهای بلاگرها و القائات شبکه‌های اجتماعی، به خورد بخشی از جوانان ما می‌دهد.
شکی نیست که این یک جریان مخرب فرهنگی هدایت شده است؛ چند سالی است که به بهانه «مدرنیته و روشنفکری»، کافه‌ها و حتی برخی مهدکودک‌ها به تسخیر کدو تنبل‌های شمع‌اندود و‌گریم‌های ترسناک راک‌اندرول درآمده‌اند! هزینه‌های میلیاردی در آرایشگاه‌ها و انتشار گسترده تصاویر آن در اینستاگرام و تیک‌تاک، نشان از یک شکاف عمیق فرهنگی دارد. گویی عده‌ای فراموش کرده‌اند که فرهنگ و تمدن هفت‌هزارساله ایران، از مهرگان و یلدا تا اعیاد شکوهمند و بابرکت مذهبی، سرشار از محتوا، نور، امید و پیوندهای عمیق اجتماعی
است.
فلسفه آیین‌های ایرانی- اسلامی بر محور زندگی، معنویت و همبستگی بنا شده، در حالی که هالووین تجسم عریانی از ترس، نیستی و ابتذال تجاری است.
پرسش اصلی اینجاست؛ متولیان فرهنگی، نهادهای نظارتی در کدام سنگر خوابیده‌اند که مرزهای هویت ملی این‌گونه بی‌محابا درنوردیده می‌شود؟! هالووین، ولنتاین و کریسمس مهمانان ناخوانده‌ای هستند که اگر امروز جلوی سیلاب‌شان گرفته نشود، به موریانه‌هایی برای فروپاشی فرهنگ و بنیاد خانواده ایرانی بدل خواهند شد.
جمع کنید این بساط تظاهر و خودبیگانگی را! هویت ایرانی- اسلامی ما آن‌قدر ریشه‌دار و غنی است که نیازی به گدایی شادی از آیین‌های مستعمل و ضدفرهنگی غرب ندارد.