نشریه آمریکایی «فارن افرز»: جنگ با ایران، شکستی استراتژیک بود
نشریه آمریکایی «فارن افرز» در تازه‌ترین تحلیل منتشرشده، جنگ با ایران را این‌گونه توصیف کرد: «برای همه طرف‌های درگیر، جنگ در ایران یک شکست استراتژیک بود».
«آمریکا و اسرائیل نشان دادند که رسیدن به برخی از اهداف نظامی و اولیه ممکن است؛ اما پس از هشت ماه جنگ و فشار، نتوانستند به اهداف کلان از جمله تغییر حکومت، نابودی برنامه هسته‌ای ایران یا حتی بازگشایی تنگه هرمز دست یابند»؛ این اولین پاراگراف از مقاله‌ای به قلم «آلیسون مینور» و «نیت سوانسون» است.
آلیسون مینور، پژوهشگر برنامه خاورمیانه در مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی (CSIS) و نیت سوانسون، مدیر پروژه استراتژی ایران در شورای آتلانتیک و مدیر پیشین بخش ایران در شورای امنیت ملی آمریکا، با انتشار یادداشتی تحلیلی، چالش‌ها و موانع جنگ با ایران را بررسی کردند.
سوانسون و مینور معتقدند که جنگ با ایران به «بن‌بست» رسیده، انعطاف لازم در مذاکرات به چشم نمی‌خورد و هیچ‌یک از طرفین (آمریکا و ایران) حاضر به دادن امتیاز نیستند؛ از این رو نویسندگان پیشنهاد عوارض منطقه‌ای را در قالب یک تئوری فریبنده و با عبارات بدون بار و خنثی مطرح کردند.
در ادامه متن آمده است: «از نظر تئوری، کشیده شدن جنگ به یک بن‌بستِ دردناک باید راه را برای دستیابی به نتایج دیپلماتیک هموار کند. اما هر دو طرف نشان داده‌اند که قادر به دادن امتیازات لازم برای رسیدن به توافق نیستند … اما یک راه آبرومندانه برای ایران و ایالات متحده وجود دارد تا خود را از این درگیری خلاص کنند: آتش‌بس با میانجیگری و مدیریت کشورهای عربی خلیج فارس ... این توافق این‌گونه شروع می‌شود که کشورهای خلیج فارس به ایران کمک‌های اقتصادی ارائه می‌دهند، در ازای آن ایران محدودیت‌های خود را بر تنگه هرمز لغو
می‌کند».
پیشنهاد «کمک اقتصادی کشورهای عربی به ایران در ازای باز شدن تنگه هرمز» همان «عوارض» است؛ اما کشورهای اروپایی، آمریکا و شرق دور از آن مستثنا شده‌اند؛ در این پیشنهاد به‌صورت کاملاً هوشمندانه، عبارت عوارض به کار نرفته است تا احساس پیروزی به ایران و تصور شکست به آمریکا منتقل نگردد، درحالی‌که کمک اقتصادی به ایران در ازای بازگشایی تنگه معنایی به‌جز عوارض ندارد.
به نظر می‌رسد، نخبگان آمریکایی نیز مانند سیاست‌مداران و مقامات این کشور به دوشیدن اعراب معتقدند؛ چرا که تاوان جنایات و تعدی ارتش آمریکا به ایران را از خزانه اعراب و با دینار پرداخت می‌کنند، نه دلار ایالات متحده؛ به عبارتی دیگر، اعراب گوشت قربانی و وجه‌المصالحه می‌شوند تا حیثیت آمریکا به‌عنوان یک «هژمون» در جامعه بین‌المللی حفظ شود.